Αποσπασματικές παρατηρήσεις με αφορμή την νέα Κυβέρνηση

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 09/07/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Η βασική πρόκληση μπροστά στην Κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη είναι να λειτουργήσει (κάπως) συνεκτικά. Το ίδιο το σχήμα που επέλεξε – σχήμα κλεψύδρας; ισχυρό/πολυπρόσωπο επιτελείο στην κορυφή, σχετικά μικρός κορμός υπουργών από το πολιτικό σύστημα, ευρεία βάση από τεχνοκρατικού χαρακτήρα υφυπουργούς που θα λειτουργήσουν μαζί με την προσέλευση γραμματέων και συμβούλων – είναι πρόκληση. Πρόκληση για την ίδια την Κυβέρνηση και την λειτουργία της: όσο και να προσπαθήσει, μάλιστα με πρόθεση ταχείας λειτουργίας, να «οδηγήσει» τους υφυπουργούς απευθείας από το κεντρικό Πρωθυπουργικό επιτελείο, θα βρεθεί αντιμέτωπη με την αρχή που παραχωρεί τις αρμοδιότητες υφυπουργών από τους υπουργούς, ενώ εκείνες των υπουργών και αναπληρωτών υπουργών πηγάζουν από τον Πρωθυπουργό και τον νόμο του Υπουργικού Συμβουλίου. Αυτό, μαζί και με την πάντα προβληματική σχέση πολιτικών/εκλεγμένων και τεχνοκρατών/διορισμένων υπόσχεται προβλήματα – ας πούμε στο εξάμηνο.

 

Πολιτική ομοιομορφία, αντιθέτως, η Κυβέρνηση δείχνει να διαθέτει. Οι τρεις βασικές φυλές της Ν.Δ. – Καραμανλική, Σαμαρική, Μητσοτακική – ασφαλώς και υπάρχουν, αλλά δεν εκδηλώθηκαν. Ακόμη.

 

Κινήσεις πειθάρχησης όπως η παραμονή της Όλγας Κεφαλογιάννη «εκτός» επειδή δεν συμφώνησε με το χαρτοφυλάκιό της, η μετατόπιση Βασίλη Κικίλια στην ηλεκτρική καρέκλα του Υγείας αντί του θεωρούμενου δεδομένου Αμύνης ( το οποίο απέκτησε ουσιαστικό χειριστή τον σημαντικό Αλκιβιάδη Στεφανή, επίτιμο Α/ΓΕΣ σε διαδοχή του Βαγγέλη Αποστολάκη, όσο κι αν το υπουργικό χαρτοφυλάκιο κρατά ο Ν. Παναγιωτόπουλος), η ανάθεση στον Μάκη Βορίδη του Γεωργίας, δείχνουν ότι λειτούργησε το take it or leave it (ολίγον τι ως love it or leave it).

 

Μια επιλογή κομβικής σημασία για την νέα Κυβέρνηση είναι η επιλογή εκείνου που… έκανε την ανακοίνωση. Επιλέγοντας τον Στέλιο Πέτσα για υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ για θέματα επικοινωνίας και ενημέρωσης και Κυβερνητικό Εκπρόσωπο (έως τώρα Διευθυντή του Γραφείου του), ο Κυριάκος Μητσοτάκης πήγε σε κατεύθυνση διπλά μη-αναμενόμενη/counter-intuitive. Δεν διάλεξε δημοσιογράφο, άνθρωπο του Τύπου ή της εικόνας, όπως είχε περίπου καθιερωθεί τα (πολλά) τελευταία χρόνια. Δεν επέλεξε, δε, άνθρωπο με προφίλ Κολλεγίου/Stanford, Harvard, LSE, Οξφόρδης που είχε φανεί ότι θα επικρατούσε στα ηγετικά κλιμάκια.

 

 Ανώτερο στέλεχος του δημοσίου τομέα, και μάλιστα από το Γενικό Λογιστήριο με πέρασμα από την πονεμένη Σχολή Δημόσιας Διοίκησης και μεταπτυχιακά σε ΕΚΠΑ και Πάντειο, ο Στ. Πέτσας έχει την πολύτιμη εμπειρία του μηχανισμού όπως είναι και λειτουργεί, όχι όπως είτε το πολιτικό σύστημα είτε η κοινή γνώμη τον φαντασιώνεται. Με έκθεση, δε, σε ΟΟΣΑ σε ομάδες εργασίας ΕΕ και (κυρίως) σε Τρόικα, έχει αντίστοιχη «επι του πεδίου» γνώση των ξένων της περιόδου των Μνημονίων.

 

Εκείνο όμως που είναι ακόμη πιο καίριο είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Στ Πέτσας μετέχει στην δημόσια συζήτηση. Όσες φορές τον συναντήσαμε σε συνέδρια και ανάλογες διοργανώσεις, έμενε πάντα σε χαμηλούς/τεχνικούς τόνους .πράγμα δε όχι συχνό στα Ελληνικά μας πράγματα, παγίως παρέμενε μέχρι να ολοκληρωθεί η συζήτηση, δεχόταν να απαντήσει σε ερωτήσεις (ακόμη και αιχμηρές) και συνέχιζε να παρευρίσκεται όσο οι εργασίες συνεχίζονταν. Ενδιαφέρον σύμπτωμα.

 

Αντίστοιχο χαρακτηριστικό ύφους θα μας επιτραπεί να διακρίνουμε και σε άλλες επιλογές, επιλογές δε με κεντρική τεχνική σημασία. Στο Οικονομικών, το δίδυμο Σταϊκούρα/Βεσυρόπουλου είχε σ’ όλη την περίοδο που προηγήθηκε αυτεπιλεγμένα χαμηλό προφίλ, κι ας υπήρξε ο Χρήστος Σταϊκούρας σταθερά σε κεντρικό ρόλο διαχείρισης στις Κυβερνήσεις Σαμαρά. (Στο ΥΠΟΙΚ, βέβαια, ο ακριβής ρόλος του Θόδωρου Σκυλακάκη στο Γενικό Λογιστήριο – εκεί όπου αναμενόταν ο Στ. Πέτσας – μένει να φανεί. Ο ρόλος του Γιώργου Ζαββού στο θέμα των τραπεζών, ανάμεσα σε NPE/DTC carve-out και APS/Asset Protection Scheme έχει μεγαλύτερες «ουρές»: θα επανέλθουμε).

 

Αλλά και στην ηγεσία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως, που παραμένει καμουφλαρισμένο ως Προστασίας του Πολίτη, ενώ τα περισσότερα σχόλια στράφηκαν στην επάνοδο του – Πασόκου/Εκσυγχρονιστή – Μιχάλη Χρυσοχοϊδη ή/και στην πρόκληση του «Νόμος και Τάξη» , θα επισημαίναμε ότι το δίδυμο Μ. Χρυσοχοϊδη/Λευτέρη Οικονόμου, εκείνο ακριβώς που είχε λειτουργήσει τα χρόνια εξάρθρωσης της «17 Νοέμβρη» ουδέποτε είχε «καβαλήσει» ή αξιοποιήσει μηντιακά εκείνη την φάση τεχνικής-και-πολιτικής επιτυχίας. Οι χαμηλοί τόνοι των ίδιων ήταν σε αντίθεση με την δημόσια συζήτηση της δουλειάς τους. Aυτό, μαζί και με την φήμη του Χρυσοχοϊδη να στηρίζει τους ανθρώπους του αλλά και να επιβάλλει πειθαρχία – μείζονος σημασίας, τώρα που ο αστυνομικός συνδικαλισμός δείχνει μια τάση διεκδίκησης αυτόνομου ρόλου ως «εκφραστής της κοινής γνώμης»: επικίνδυνο – ας καταγραφεί.

 

Μετά τις αποσπασματικές αυτές, υφολογικές εν πολλοίς, παρατηρήσει ς- από δίπλα και η διαπίστωση ότι στην Κυβέρνηση λιγότερο του 10% καλύπτεται από γυναίκες… - σε κάποια πιο τεχνικά θα επανέλθουμε μετά την τελετουργία της παραλαβής-παράδοσης. Που, ευτυχώς, σε επίπεδο Μεγάρου Μαξίμου έγινε με τον πιο σωστό τρόπο: επάνοδος σε κανονικότητα, κι αυτό.

 

Αφήστε ένα σχόλιο