Ακατάλληλο για στρουθοκαμήλους

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 22/07/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Βετεράνος της οικονομικής δημοσιογραφίας, ο Θανάσης Παπανδρόπουλος πήρε την πρωτοβουλία να συγκεντρώσει και να αξιοποιήσει, σε ένα βιβλίο χαρακτηριστικές αρθρογραφικές παρεμβάσεις του Γιάννη Μαρίνου – του επί δεκαετίες διευθυντή του ιστορικού ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ (υπό την έννοια ότι «πέρασε στην Ιστορία» με το κλείσιμό του πριν 15 χρόνια…), ο οποίος με πείσμα είχε στρατευθεί σε μια πάλη ενάντια στις δυσλειτουργίες και τις προκαταλήψεις που – ιδίως τα χρόνια της Μεταπολίτευσης – αργά αλλά σταθερά, εν τέλει… αποτελεσματικά!, οδήγησαν την χώρα, την οικονομία και τους ανθρώπους της στην χρεοκοπία.

 

Κυρίως από τις στήλες του ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ αλλά και ως «Ποπολάρος» των ΝΕΩΝ, αργότερα και ως «Εργαζόμενος Νέος» στο ΒΗΜΑ, ο Γ. Μαρίνος σταθερά – πεισματικά θάλεγε κανείς – αντιπαρατασσόταν στην εύκολη πρακτική των ελλειμμάτων. ανέδειξε τα αδιέξοδα του Ασφαλιστικού. προσπάθησε να κρατήσει γραμμή άμυνας στην λογική της αποβιομηχάνισης και της καταβύθισης της παραγωγικότητας. εγκατέστησε, ήδη από την δεκαετία του ΄70, στην πρώτη γραμμή της προσοχής την πρόκληση της διεθνούς ανταγωνιστικότητας. άνοιξε μέτωπο με τις συνδικαλιστικές πρακτικές και την παγίδα της ακινησίας στην οποία βοήθησαν να εγκατασταθεί η οικονομία και – κυρίως – η κοινωνία. Σ’ όλα αυτά τα μέτωπα, αλλά και σ’ εκείνα της Παιδείας και της συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρώπη ( ο Γιάννης Μαρίνος την προσέγγισε την Ευρώπη εξιδανικευμένα, άλλωστε υπήρξε πιστός της προσέγγισης Κωνσταντίνου Καραμανλή…, έως ότου την γνώρισε από κοντά ως Ευρωβουλευτής και σχετικοποίησε την άποψή του). Στο βιβλίο που συνέθεσε ο Θανάσης Παπανδρόπουλος αναδεικνύονται όχι απλώς τοποθετήσεις που ηχούν ακόμη και σήμερα δυσάρεστα επίκαιρες (με μικροαλλαγές, θα μπορούσαν να φιλοξενηθούν σε ημερήσιο σημερινό φύλλο, οικονομικό ή πολιτικό, ή σε τρέχον blog – άλλωστε η ίδια η στήλη Μαρίνου στο ΒΗΜΑ τακτικά το πράττει!) αλλά μια συνολική προσέγγιση του τι είναι/τι μπορεί να είναι η δημοσιογραφία. Με στοργή, με εκ των έσω γνώση του πώς λειτούργησε ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ, ο Θ. Παπανδρόπουλος εισφέρει μια κατάθεση όχι απλώς κειμένων ή ύφους, αλλά λογικής συμμετοχής στην δημόσια σφαίρα. (Μένει ευγενικά διακριτικός για το πώς η παρουσία του ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ «κρίθηκε σκόπιμο» να τερματισθεί, κάπου εκεί στα χρόνια του ύστερου Εκσυγχρονισμού).

 

Έχει την σημασία του το γεγονός ότι αυτή η κατάθεση με επίκεντρο την φιγούρα και τα γραφόμενα του Γιάννη Μαρίνου φιλοξενείται από τις Εκδόσεις economia που – όπως σημειώνει η σημερινή τους εκδότρια Αλεξάνδρα Βοβολίνη – ακόμη κυκλοφορούν την (άλλοτε Βιομηχανική, ήδη) Οικονομική Επιθεώρηση, η οποία είχε ξεκινήσει την πορεία της μαζί με τον Οικονομικό Ταχυδρόμο στα χέρια του ιδρυτή της Σπύρου Βοβολίνη , τα χρόνια του Μεσοπολέμου αλλα και στην συνέχεια, έχοντας σταθερή αντιπαράθεση ιδεολογίας. Οπότε η αναδρομή στην πορεία αυτή «σε μια εποχή όπου οι ξεκάθαρες θέσεις και οι σταθερές πεποιθήσεις σπανίζουν» αποκτά και άλλο χαρακτήρα.

 

Ο αναγνώστης ας επισκεφθεί επίσης την ιδιότυπη κατακλείδα-ανάλυση του Θόδωρου Δεληγιάννη, με αντικείμενο την οικονομική δημοσιογραφία και την λειτουργία του Τύπου.

 

Αφήστε ένα σχόλιο