Πτυχές της εκβιομηχάνισης 1945-2010: Μια ιστορία Επιχειρηματίες και επιχειρήσεις – Κράτος, Τράπεζες και Συνδικάτα

Δημοσιεύτηκε από economia 22/07/2019 0 Σχόλια Βιβλιοπαρουσίαση,

Αντώνης Κεφαλάς με τη συμμετοχή των Μιχάλη Μητσόπουλου, Θανάση Παπανδρόπουλου, Κώστα Στρογγυλού και  Αντώνη Στρατάκη

Πτυχές της εκβιομηχάνισης 1945-2010: Μια ιστορία Επιχειρηματίες και επιχειρήσεις– Κράτος, Τράπεζες και Συνδικάτα

Εκδόσεις Ι. Σιδέρης, Αθήνα 2019, σελίδες 725, τιμή: 32,00 ευρώ

 

 

 

Το ιδιότυπο φαινόμενο μιας χώρας που «χωρίς να έχει ολοκληρώσει τη διαδικασία της εκβιομηχάνισης, πέρασε σε αυτή της αποβιομηχάνισης» προσεγγίζει αυτό το βιβλίο-κατάθεση (και πρόκληση) του βετεράνου της οικονομικής δημοσιογραφίας Αντώνη Κεφαλά. Ο οποίος υπήρξε σ’ όλη τη Μεταπολίτευση παρατηρητής εκ του σύνεγγυς της ζωής των επιχειρήσεων, και δη της βιομηχανίας (αλλά και μελετητής στο ΚΕΠΕ, καθώς και σύμβουλος με ρόλο στη διαμόρφωση πολιτικής στον ΣΕΒ και την Εθνική Τράπεζα), και την είδε στις κρισιμότερες στροφές της οικονομικής ιστορίας του χθες.

 

Έχει το βιβλίο αυτό, που ο όγκος του κινδυνεύει να αποθαρρύνει τον αναγνώστη –αλλά δεν θα ‘πρεπε, καθώς η γραφή του Κεφαλά κάνει το κείμενο να ρέει και να λειτουργεί η ανάλυσή του σαν αφήγηση!– μια δίδυμη λειτουργία. Το δεύτερο μέρος του συγκεντρώνει 20 case studies/μελέτες περιπτώσεων γνωστών και λιγότερο γνωστών επιχειρήσεων που αναδύθηκαν, έπαιξαν ρόλο, μερικές πρωταγωνίστησαν, κάποιες απ’ αυτές κρατήθηκαν (Τιτάν, 3Ε, Μπισκότα Παπαδοπούλου), άλλες μεταπλάσθηκαν και προχωρούν (ΔΕΛΤΑ, Μυτιληναίος, S&Β), πολλές όμως βρέθηκαν σε αδιέξοδα ή και καταβυθίστηκαν (χαρακτηριστικές οι περιπτώσεις των εταιρειών του ομίλου Μποδοσάκη, της ΑΓΕΤ /Ηρακλής, της Πειραϊκής Πατραϊκής, της Intracom, της Ιζόλα, αυτή η περίπτωση με συνεργασία του Αντ. Στρατάκη). Μάλιστα, ένα ειδικό κεφάλαιο αφιερώνεται στη συνολική μελέτη –με συνεργασία Θανάση Παπανδρόπουλου– της «ανόδου και πτώσης» της βιομηχανίας στην εμβληματική Αχαΐα.

 

Αυτό το υλικό και η εξιστόρησή του αντιστηρίζει τον βασικό καμβά της ανάλυσης του Αντ. Κεφαλά, που αποτελεί και την ουσιαστική του συνεισφορά στην οικονομική/επιχειρηματική ιστορία με συνειδητά θεωρητική/ιδεολογική όδευση. Βλέπει τη βιομηχανία –για την οποία καταλήγει να θεωρεί ότι στη δημόσια εικόνα και αναπαράσταση θεωρήθηκε, ακόμη και στα χρόνια της μεταπολεμικής ακμής, «ως εχθρός»– σαν μια από τις γωνίες ενός τετραγώνου: βιομηχανία και κράτος, βιομηχανία και τράπεζες (το τμήμα αυτό με συνεργασία Κ. Στρογγυλού), βιομηχανία και συνδικάτα (εδώ με συνεργασία Μ. Μητσόπουλου).

 

Θα μπορούσε να θεωρήσει κανείς ότι το νήμα που πιάνεται από το 1945, τότε που η βιομηχανία βρίσκεται στο 1/3 της προπολεμικής της επιφάνειας με μιαν Ελλάδα ούτως ή άλλως σε συντρίμμια και που η ύπαρξη/επανεκκίνησή της γίνεται με τη στήριξη μεν της αμερικανικής βοήθειας, με όρους εξάρτησης αλλά και εσωτερικής αμφιθυμίας (η στάση Βαρβαρέσου, η UNRRA και τα ανταλλακτικά και η διάθεση των πρώτων υλών…), δίνει ήδη την αίσθηση μιας προδιαγεγραμμένης πορείας.

 

«Υποχρεωτικό ανάγνωσμα» για όσους θελήσουν να θυμηθούν, αλλά και να δουν, πού πάει/πώς πάει/πού θα καταλήξει η ελληνική οικονομία συνολικά.

Αφήστε ένα σχόλιο