Με μολύβι και χαρτί...

Δημοσιεύτηκε από economia 16/08/2019 0 Σχόλια άρθρα,

Οικονομική Επιθεώρηση, Aύγουστος 2019, τ. 985

Αισθημάτων Νομίσματα του Βασίλη Βασιλικού

 

 

 

Καθώς εφέτος δεν θα επισκεφτώ το αγαπημένο μου νησί, διαβάζω το ανέκδοτο ημερολόγιο του περσινού καλοκαιριού για παρηγοριά μου.

 

 

Θάσος, 26 Ιουλίου 2018

 

Καθώς ξαναπιάνω μολύβι και χαρτί… Μπόρα άγρια ξέσπασε στα βουνά της. Κεραυνοί και βροχή δεν μπορούν ευτυχώς να προκαλέσουν νέα πυρκαγιά. Άλλωστε δεν μείναν και πολλά πεύκα για κάψιμο. Καθώς λοιπόν ξαναπιάνω μολύβι και χαρτί, μετά από αιώνες, μπορώ να πω με σιγουριά πως ξαναβρίσκω το κόσκινο της παλιάς μου τέχνης.

 

***

 

«Το παρελθόν δεν μπορεί να το αλλάξει ούτε ο Θεός. Μπορούν όμως να το κάνουν οι ιστορικοί.» (Samuel Becker, 1860)

 

***

 

28 Ιουλίου

 

Αφού ο καιρός είναι απαγορευτικός για να βγεις έξω, το μόνο που δεν μπορεί ν’ απαγορεύσει είναι η ανάγνωση και η γραφή. Ένας θυμός έχει συνεπάρει τη φύση για την προσβολή που της κάνει τα τελευταία 200 χρόνια ο άνθρωπος. Πρώτα με τη βιομηχανική επανάσταση, όπου η φύση δεν μπορούσε ακόμα να επέμβει. Τώρα με την ψηφιακή, μπορεί. Επλήγη θανάσιμα το δίκτυο και το διαδίκτυο με τους κεραυνούς. Τρέχουν και δεν φτάνουν οι λίγοι ηλεκτρονικοί να επιδιορθώσουν τις βλάβες. Κρατήσεις ξενοδοχείων αυτοακυρώθηκαν απ’ τους κεραυνούς… Ενώ πριν από δυο χρόνια με τη μεγάλη φωτιά που καψάλιασε τα πεύκα της διαδρομής Θεολόγο-Ποτός (12 χιλιόμετρα) ταυτόχρονα με τους κεραυνούς έπεφτε και η λεγόμενη «ξηρή βροχή», αυτή που δεν την απορροφά το χώμα μετά από πολύμηνη ανομβρία. Τώρα η μια καταιγίδα μετά την άλλη έχουν μουλιάσει το έδαφος του δάσους, οπότε οι κεραυνοί είναι άσφαιρα πυρά.

 

Από το παράθυρό μου βλέπω ένα και δύο και τρία και τέσσερεις αντένες τηλεόρασης, γονατισμένες πάνω σε στέγες πλακόστρωτες και κεραμιδένιες.

 

***

 

Τα κυδώνια ωριμάζουν στα δέντρα για το φθινόπωρο, σαν χειροβομβίδες που αργά αλλά σταθερά γεμίζουν τις μπαταρίες τους για να εκραγούν στην επόμενη ανάσταση των νεκρών. (Αν υπάρξει τέτοια… Διότι η έξοδος της χώρας στις «αγορές» μπορεί ημερολογιακά να υπάρξει ως έξοδος, όμως πολλοί αμφιβάλλουν αν θα υπάρχουν «αγορές» που ενδιαφέρονται για την έξοδό της. Οπότε… Ανασαίνω τον αποβροχάρικο αέρα του βουνού και τα πνευμόνια μου γεμίζουν οξυγόνο.)

 

***

 

Τα εν Οίκω μη εν Δήμω. Οι Οίκοι ανήκουν στις γυναίκες, ενώ οι Δήμοι αλλάζουν προσωνύμια: «Καλλικράτης», «Κλεισθένης»· και αφού το «Κ» προτιμάται, ίσως το επόμενο να είναι… «Κλυταιμνήστρα».

 

***

 

Ουδέν καλόν αμιγές κακού. Προσκυνούν τις βροχές οι αγρότες. Αγανακτούν οι παραθεριστές (σχεδόν αποκλειστικά Βαλκάνιοι). Ήρθαν να δροσιστούν στη θάλασσα και δροσίζονται απ’ τον ουρανό.

 

***

 

Μετεωρολόγος εξ επαγγέλματος καθώς είμαι, εντύπωση μου κάνει η ακρίβεια των βροχοπτώσεων. Σαν τα τραίνα που φτάνουν στην ώρα τους. «Πρωί και λιοπερίχυτη και λιόχαρη είναι η μέρα κι η Θάσος διαμαντόπετρα στη θάλασσα του Αιγαίου». Όμως σιγά-σιγά τα σύννεφα με ρυθμό τακτικού στρατού (και άκρως εκπαιδευμένου, σαν τα στρατά του Κάιζερ) αρχίζουν να εμφανίζονται πίσω απ’ τις ράχες των βουνών, πυκνώνοντας ολοένα, σκουραίνοντας, με εμπροσθοφυλακή καλά συντεταγμένους λόχους και οπισθοφύλακες ανοίγματα γαλάζιου. Κι ανάμεσα το επιθετικό σύνταγμα. Σε λίγη ώρα όμως το σύνταγμα γίνεται ταξιαρχία. Οι οπισθοφύλακες εξαφανίζονται κι η εμπροσθοφυλακή τώρα αρχίζει να χαμηλώνει απειλητικά. Απροστάτευτοι εμείς οι κατοικούντες επί της γης, αρχίζουμε να κλείνουμε παράθυρα, να μαζεύουμε τα απλωμένα ρούχα της μπουγάδας και να περιμένουμε τον βομβαρδισμό, με μόνη κάλυψη τη στέγη, κι αυτή όταν δεν στάζουν νερά. Ο αόρατος αρχιστράτηγος δίνει το σύνθημα. Αρχίζουν τα μπουμπουνητά. Πέφτουν δυο τρεις κεραυνοί-οβίδες. Ανοίγει ο ασκός του Αιόλου. Η βροχή, εκδικητική, μοιάζει με τιμωρία των θνητών για την κλιματική μετάλλαξη του πλανήτη εξ αιτίας των. Δέρνει, μαστιγώνει τους δρόμους του χωριού, είναι αμείλικτη. Δεν δέχεται διάλογο με το κυβολιθικό οδόστρωμα. Δημιουργεί ορμητικά ποτάμια και με μεγάλη μαστοριά επιβάλλει τον εγκλεισμό των αμαρτωλών ανθρώπων. Αυτά τα σκαμπίλια ή τα μαστίγια που άλλοτε χρησιμοποιούσαν οι δάσκαλοι προς σωφρονισμό κρατούν γύρω στα 15 λεπτά και μετά αρχίζει η απόσυρση, θαυμάσια οργανωμένη κι αυτή, όπως η προέλαση. Αρχίζουν ν’ ανοίγουν λωρίδες ουρανού που προμηνούν το τέλος. Τότε εμφανίζεται ο βασιλιάς-ήλιος και μας λέει: «Περάστε, η τιμωρία τέλειωσε για σήμερα. Αύριο πάλι».

 

***

 

Κι έτσι αναρωτιέμαι αν στον Πειραιά συννέφιασε και στην Αθήνα βρέχει. Στη Θεσσαλονίκη πάλι, μετά την gay parade, και οι μη γκέι κυκλοφορούν πλέον έως και γυμνοί. Γιατί όμως εκεί όπου βρίσκονται τα εργοστάσια που μολύνουν την ατμόσφαιρα δεν τα χτυπούν κεραυνοί, αλλά ξεθυμαίνουν σε ένα ορεινό χωριό που είχε ν’ ακούσει κανονιές από τα χρόνια του Εμφυλίου; Δεν είναι άδικο να την πληρώνει το Άγιον Όρος και να παραμένει ήσυχη η πεδιάδα με τα χημικά της λιπάσματα; Προβλήματα, προβλήματα και μόνο ένας Σόρος θα τα λύσει! Αμήν!

 

*

 

Της ωραίας γραφής προηγείται η μεστή σκέψη. Η διανόηση είναι η νόηση διά του Άλλου. Αυτός ο Άλλος, ο διαφορετικός, ο ευεργέτης ο Μεγάλος.

 

*

 

Και όλοι τροχοδρομούν εκεί όπου δεν υπάρχουν ταχυδρόμοι.

 

*

 

Τι ευεργεσία! Τι απόλαυση να γράφεις με το χέρι! Στον υπολογιστή γεύεσαι την προτηγανισμένη πατάτα. Στο χαρτί την τραγανιστή, που είναι νόστιμη γιατί βαφτίστηκε στο λάδι μία μόνο φορά.

                                                           

 

Αφήστε ένα σχόλιο