Η φθινοπωρινή Ελλάδα και ο (Ευρωπαϊκός) ταραγμένος περίγυρος

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 26/08/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Ούτως ή άλλως, η επιστροφή από τις καλοκαιρινές διακοπές φέρνει μια προσγείωση σε μια – καινούργια – πραγματικότητα. Φέτος ειδικά, με νέα Κυβέρνηση που πρόλαβε να δώσει το στίγμα της σε νομοθετικό ακτιβισμό μεσοκαλόκαιρα, αλλά και χρειάζεται τώρα να τροχιοδρομήσει τις σχέσεις της με το διεθνές σύστημα – διεκδίκηση μείωσης των πρωτογενών πλεονασμάτων με τις διαδοχικές συναντήσεις Μητσοτάκη με Μακρόν-Μέρκελ-Ρούττε, πρώτες επαφές με EuroWorking Group και Eurogroup. Αλλά και αντιμετώπιση των αναταράξεων στην Ανατολική Μεσόγειο, με την Τουρκική διεκδικητικότητα σε απογείωση, με τα Ελληνοτουρκικά σε αρκετά κεντρικό ρόλο, με την Κύπρο σε ακόμη πιο σημαντική αμφισβήτηση.

 

Επειδή όμως εκείνο που αποκαλείται «πραγματικότητα» έχει την δυσάρεστη τάση να περιλαμβάνει τις στάσεις και επιδράσεις του έξω κόσμου, μια γρήγορη ματιά – εδώ γύρω. Στον άμεσο περίγυρο της Ευρωπαϊκής – θέλουμε να το λέμε/να το αισθανόμαστε – Ελλάδας.

 

Μια πρώτη γρήγορη ματιά στα της Ιταλίας αρκεί για να μας βελτιώσει – συγκριτικά – την εικόνα/αξιολόγηση του δικού μας πολιτικού συστήματος. Ο ηγέτης της Λέγκας (διόλου πλέον «του Βορρά») Ματέο Σαλβίνι προκάλεσε την πτώση της Κυβέρνησης Κόντε – όπου η Λέγκα είχε προσέλθει ως μικρότερος εταίρος απέναντι στο Κίνημα των 5 Αστέρων του Λουίτζι Ντι Μάϊο (πολιτικό κληρονόμο του κωμικού, πλην ανατροπέα, Μπέππε Γκρίλλο), όμως τώρα οι σχέσεις ισχύος έχουν πλήρως ανατραπεί. Ο Σαλβίνι επιδιώκει πρόωρες εκλογές, όμως οι υπόλοιποι συντελεστές του πολιτικού συστήματος – οι 5 Αστέρες, το αριστερόστροφο Δημοκρατικό Κόμμα του Νικόλα Ζινγκαρέτι, με μνήμες Ματέο Ρέντσι, Μάσσιμο Ντ’ Αλέμα , Ελιάς κοκ, ακόμη όμως και η Φόρτσα Ιταλία του καβαλιέρε Μπερλουσκόνι – θέλουν να τις αποφύγουν με κάθε τρόπο. Ο Πρόεδρος Σέρτζιο Ματαρέλλα επιχειρεί να στήσει όρθια μιαν κάποια Κυβέρνηση, όμως το ενδεχόμενο «αναγκαστικών» εκλογών δεν έχει φύγει από την μέση. (Εκλογών που θα μπορούσαν μέχρι και να δώσουν στον Σαλβίνι αυτοδυναμία. Το αντιδιαμετρικό του επιχειρούμενου χειρισμού ανάσχεσης! Στον Σαλβίνι που, όταν στην Βουλή ακούει τον Κόντε να τον κατακεραυνώνει, μετράει τις χάντρες του ροζαρίου του πιστού Χριστιανού, προσευχόμενος να βρει υπομονή… και ψήφους).

 

Κι αν τις Ιταλικές εξελίξεις όλοι τις παρακολουθούν ως θεαματικές, η εκλογική αναμέτρηση της 1ης Σεπτεμβρίου στα ΑνατολικοΓερμανικά κρατίδια – Σαξωνία, Βραδεμβούργο – κινδυνεύουν όχι απλώς να φέρουν πρώτο το ακραίο AfD (υπερσυντηρητικό, αντιμεταναστευτικό κοκ) σε περιοχές όπου κυριαρχούσαν οι Χριστιανοδημοκράτες και οι Σοσιαλδημοκράτες, αντίστοιχα, αλλά και να δυσκολέψουν τον σχηματισμό οποιαδήποτε τοπικής Κυβέρνησης χωρίς δική τους συμμετοχή. Κι αν αυτό μπορεί να μην  σοκάρει σε τοπικό επίπεδο, ήδη δε Ομοσπονδιακό η Κυβέρνηση Συνασπισμού CDU/CSU – SPD πνέει τα λοίσθια. Οι Σοσιαλδημοκράτες (με τον νυν ΥΠΟΙΚ Όλαφ Σολτς να διεκδικεί την ηγεσία) βλέπουν ότι μόνον άμα περάσουν στην Αντιπολίτευση υπάρχει μέλλον γι αυτούς. οι Χριστιανοδημοκράτες αναζητούν δυνατότητες συνεργασίας με τους (μικρούς) Φιλελεύθερους /FDP αλλά και τους (σε συνεχή άνοδο, συχνά πρώτους δημοσκοπικά) Πράσινους – οι οποίοι όμως δεν είναι τόσο στα δεξιά, συν δεν βιάζονται να σπαταλήσουν την άνοδό τους. Κύκλοι του CDU (μη ακριβώς εξαιρουμένου του φίλου Βόλφγκανγκ Σόιμπλε…) διερωτώνται μέχρι πότε θα αποκλείεται η συνεργασία Χριστιανοδημοκρατών με AfD. Ενώ ο συντηρητικός ΧριστιανοΚοινωνιστής Χορστ Ζέεχοφερ τονίζει ότι πρέπει η Χριστιανοδημοκρατία να στραφεί… σε κοινωνικά θέματα.

 

Και ασφαλώς, καλύτερα να μην πολυκοιτάζει κανείς προς τις θεατρικές – αλλ’ όχι χωρίς πολιτικό αποτέλεσμα!… - κινήσεις του Μπόρις Τζόνσον ενόψει Brexit, το οποίο πλησιάζει να απέχει μόλις δυο μήνες. Δεν είναι το σώου Τζόνσον στο Βερολίνο (όπου πήγε να διακοσμήσει το ιστορικό «Wie shaffen das» της Άνγκελας Μέρκελ για να ισχυριστεί ότι προλαβαίνει να δώσει λύση στο αδιέξοδο μέσα σε 30 μέρες, και φρόντισε να φωτογραφιστεί στην Καγκελαρία, πλην… μ’ ένα ποτήρι ποτό στο χέρι) ή στο Μέγαρο των Ηλυσίων (όπου προτίμησε να βάλει το πόδι του στο τραπεζάκι του Εμμανουέλ Μακρόν, έστω και χαριεντιζόμενος), όσο η αποδοχή της ζημιάς που μπορεί να φέρει ένα Brexit χωρίς συμφωνία, εκείνο που καλό είναι να κρατήσουμε.

 

Συμπέρασμα; Πόση προτεραιότητα μπορεί να έχει η Ελληνική υπόθεση, που ξεκίνησε να επανατοποθετεί στην «Ευρώπη» ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Και ποια η αντίληψη πολιτικού κινδύνου των συνομιλητών του; (Λεπτομέρεια: πώς θα αποφύγει, όταν βρεθεί στο Βερολίνο, να φωτογραφηθεί στο μπαλκόνι της Καγκελαρίας όπως – διαδοχικά ο Αντώνης Σαμαράς και ο Αλέξης Τσίπρας; Δηλαδή με την Καγκελαρία να τους δείχνει την θέα προς την ιστορική Πύλη του Βραδεμβούργου και το Ράιχσταγκ;)

 

 

Ετικέτες: kyriakos mitsotakis kybernisi

Αφήστε ένα σχόλιο