Η φθινοπωρινή Ελλάδα και το (παγκόσμιο) ταραγμένο περιβάλλον

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 27/08/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Επιχειρήσαμε χθες μια επαναφορά στην φθινοπωρινή πραγματικότητα με μια επισήμανση του πόσο ταραγμένος είναι ο άμεσος, Ευρωπαϊκός περίγυρος της Ελλάδας – πέρα κι από την εκρηκτική γειτονιά μας. Βέβαια ταραγμένο – και, ακόμη περισσότερο, απρόβλεπτο… - είναι το όλο διεθνές περιβάλλον, κι αυτό προστίθεται και στα αντανακλαστικά των «εταίρων» όταν έχουν να σκεφθούν την Ελλάδα.

 

Έχει εγκατασταθεί, ήδη, στην πρώτη γραμμή των ανησυχιών το πλησίασμα του διεθνούς νομισματικού συστήματος σε ένα σημείο «διαφορετικής» αβεβαιότητας, με την  εγκατάσταση βασικών σφαιρών – του ευρώ μετά εκείνη του γιέν – στην ζώνη των μηδενικών επιτοκίων, που σημαίνουν αρνητικές εντέλει αποδόσεις. Και τούτο σε μια στροφή όπου πολλές οικονομίες δείχνουν ότι θα «χρειαστούν» τόνωση.

 

Κι είναι ωραίο να ακούει κανείς για νέες προσεγγίσεις των Κεντρικών Τραπεζών, όπως η ΕΚΤ, στο εργαλείο της ποσοτικής χαλάρωσης, αλλά ακόμη και οι πιο ψύχραιμοι έχουν ένα φοβισμένο ύφος όταν μιλούν για το (κοντινό) μέλλον. Και όταν σκέφτονται τους αποταμιευτές και τους συνταξιούχους τους, που περνούν στην ζώνη των αρνητικών αποδόσεων, δηλαδή πληρώνουν για να έχουν καταθέσεις. Βέβαια αυτό δεν ισχύει προκειμένου περί των ΗΠΑ, όμως κι εκεί στους περιορισμούς κινήσεων της Fed προστίθεται η προεκλογική εκστρατεία του 2020 που ήδη ξεκίνησε – και η νάρκη Τραμπ. Οι Αμερικανοί έζησαν με ένα σταθερά ανοδικό Χρηματιστήριο κι έτσι «ψηφίζουν» Τραμπ, αλλά η έννοια του αεικίνητου – εδώ της αδιάκοπης ανόδου -  δεν έχει ποτέ παρατηρηθεί στην ιστορία…

 

Ενώ, πάντως, στην προχθεσινή συνάντηση των G-7 στο Μπιαρρίτζ της Γαλλίας είχε αφεθεί να πλανάται μια γενική απειλή διακοπής της ίδιας της πολύπλευρης διεθνούς συνεργασίας, ακριβώς με την ροπή των ΗΠΑ επί Τραμπ προς μονομερείς ενέργειες και προς απομάκρυνση από τις πολυμερείς διαδικασίες, με την αντιπαράθεση ΗΠΑ-Κίνας να περιέρχεται αληθινά σε καθεστώς εμπορικού πολέμου (το σημαντικότερο: με καταγγελίες για νομισματική χειραγώγηση…), μας προέκυψε θετική έκπληξη. Όχι μόνον η συνάντηση του Μπιαρρίτζ ολοκληρώθηκε σε εποικοδομητικό κλίμα – και εκεί που σχεδόν αναμενόταν να μην υπάρξει τελικό ανακοινωθέν, είχαμε τον Ντόναλντ Τραμπ να ευφυολογεί (άγαρμπα) εναγκαλιζόμενος τον Εμμανουέλ Μακρόν, ο οποίος του υπερανταπέδωσε σε φιλοφρονήσεις – αλλά και υπήρξαν αναπάντεχες κινήσεις προόδου.

 

Στο εκρηκτικό μέτωπο των σχέσεων ΗΠΑ- Ιράν, ο Μακρόν έκανε μια κίνηση που θύμιζε ημέρες Μιττεράν, λειτουργώντας σαν διαμεσολαβητής. Ενώ και στο μέτωπο των εμπορικών εντάσεων με την Κίνα, ο ίδιος Μακρόν «έστρεψε» τον λόγο των G-7 προς μια κατεύθυνση αναγνώρισης της ανάγκης συνολικής αναδιάρθρωσης της λειτουργίας του ΠΟΕ/των θεσμών του διεθνούς εμπορίου, πράγμα που επιτρέπει στον Ντόναλντ Τραμπ να αφιππεύσει εν μέρει από την πιο ακραία αντιπαράθεσή του με το Πεκίνο. Θα αρκέσουν αυτά για να ξαναφέρουν κάτι σαν ομαλότητα;

 

Αμφίβολο. Όμως… όποιος στοιχηματίζει για ένα οποιοδήποτε αύριο – διεθνώς – παίρνει σοβαρό ρίσκο.

 

Ετικέτες: g7 biarritz gallia france trump makron

Αφήστε ένα σχόλιο