Το νομικό καθεστώς των μεταναστών στο Δημόσιο Διεθνές Δίκαιο

Δημοσιεύτηκε από economia 28/08/2019 0 Σχόλια Βιβλιοπαρουσίαση,

της Μαρίας Ζακούλα, πρόλογος: Λ.-Α.Σισιλιάνου

εκδόσεις Σάκκουλα/ Ιδρύματος Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Αθήνα 2016, σελίδες 582

 

Σε μια εποχή όπου η ίδια η έννοια της ιθαγένειας (και τα εξ αυτής δικαιώματα) βρίσκεται σε μετεξέλιξη με μια τάση σύγκλισης του καθεστώτος ημεδαπού/αλλοδαπού – τουλάχιστον έτσι νομίζαμε, έτσι έδειχναν οι νομικές εξελίξεις σε διεθνές και περιφερειακό (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου), επίπεδο σε μια εποχή ωστόσο όπου και πάλιν αναδύονται τα ζητήματα ταυτότητας/ετερότητας με ένταση που συχνά θυμίζει τα μέσα του βίαιου 20ου αιώνα, η δουλειά αυτή της Μαρίας Ζακούλα φέρνει αντιμέτωπο τον αναγνώστη με πολύπλοκα νομικά καθεστώτα αλλά και… με τον καθρέφτη.

 

Συγκλίσεις και αποκλίσεις/διαφοροποιήσεις του καθεστώτος των μεταναστών ως αλλοδαπών, από την ελεύθερη κυκλοφορία και την διαμονή, την εργασία, ακόμη-ακόμη μέχρι και την απόλαυση πολιτικών δικαιωμάτων, διαμορφώνουν εκείνο που πλησιάζαμε να θεωρήσουμε αξιόπιστο («συμπαγές» κατά τον Σισιλιάνο) διεθνές πλαίσιο προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων των μεταναστών. Και τούτο σε μια ιστορική στροφή όπου η δημιουργία π.χ. κλειστών κέντρων κράτησης, ή πάλι η συνειδητή άρνηση του δικαιώματος επανένωσης των οικογενειών οδηγεί πάλι σε αντιδιαμετρικές κατευθύνσεις.

 

Η καημένη η Σύμβαση του ΟΗΕ για την Προστασία των Δικαιωμάτων Όλων των Μεταναστών Εργαζόμενων και των Μελών των Οικογενειών τους (αρχών της δεκαετίας του΄90, με έναρξη ισχύος το 2003: τα χρονικά ορόσημα έχουν την σημασία τους) αντηχεί σήμερα σαν μοναχική ηχώ παρελθόντος: πώς να μην ισχύει αυτό, όταν επικύρωσή της έχει υπάρξει μόνον από αδύναμες χώρες «αποστολής» μεταναστών, ενώ τα Κράτη μέλη της ΕΕ απέχουν; (Σημείωση: η Τουρκία μετέχει…).

Αφήστε ένα σχόλιο