Προκλήσεις για την Ευρώπη

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 29/08/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Γενναιότερη, πιο πράσινη και πιο δίκαιη καλούν την νέα ηγεσία της «Ευρώπης», που σε λίγες μέρες αναλαμβάνει σταδιακά να οδηγήσει την ΕΕ σε ορίζοντα 2019-2024, να (επιχειρήσει να) είναι οι μελετητές του Bruegel. Του γνώριμου, οικονομικού κατά βάσιν think tank, που ήδη κλείνει τα 20 χρόνια του και αυτοχαρακτηρίζεται «ανεξάρτητο και μη δογματικό» ενώ ομνύει πίστη «σε αμεροληψία, αριστεία και ανοικτό πνεύμα».

 

Απευθύνοντας ένα Μνημόνιο Στρατηγικής στους Προέδρους της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, του Συμβουλίου και του Κοινοβουλίου (έχει ήδη ενδιαφέρον η τάξη με την οποία αναφέρονται τα όργανα) από μέρους του Bruegel, οι Μαρία Δεμερτζή, André Sapir και Guntram Wolff κάνουν λόγο για «σχετικά υγιή Ευρωπαϊκή οικονομία» - μια αξιολόγηση που σκύβει προς το αισιόδοξο - όμως ευθέως κάνουν λόγο και για σοβαρές προκλήσεις. Η θέση της Ευρώπης σε έναν όλο και πιο δι-πολιτικό κόσμο, με την γεωστρατηγική αντιπαλότητα ΗΠΑ-Κίνας. Η αποφυγή του προστατευτισμού, όμως με έμφαση στην ενίσχυση της τεχνολογικής, χρηματοπιστωτικής και αμυντικής ικανότητας της Ένωσης. Τέλος, η στήριξη στους πολυμερείς θεσμούς ετοιμότητας για αντίποινα (retaliation, ευθέως) σε περίπτωση εμπορικής επιθετικότητας – αυτές είναι οι βασικές Ευρωπροτεραιότητες για το Bruegel.

 

Έχει ενδιαφέρον να σημειώσει κανείς ότι ακριβώς μετά απ’ αυτήν την σειρά προτεραιοτήτων, η ομάδα του Bruegel μνημονεύει την κλιματική αλλαγή. Διόλου περίεργο, αυτό, από την στιγμή που στις πρόσφατες Ευρωεκλογές –  αλλά και σε εθνικό επίπεδο, σε πολλές χώρες που γνώρισαν εκλογικές αναμετρήσεις - αν ένας υπήρξε νικητής, αυτός ήταν τα πράσινα κινήματα! Από Γερμανία μέχρι Μεγ. Βρετανία, δεν έκαναν απλώς την έκπληξη αλλά εμφανίστηκαν και ως συγκροτημένες (όχι εμμονικές ή μονοθεματικές) πολιτικές δυνάμεις. Οι εισηγήσεις του Bruegel  πάνε αρκετά βαθιά στην πράσινη συζήτηση: ζητούν την επιβολή υψηλότερων φόρων στις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, την διαρρύθμιση των επιπέδων άνθρακα σε διασυνοριακή βάση (δείτε λίγο τον Ευρωπαϊκό χάρτη), την μετάβαση σε παγκόσμιο επίπεδο στο θέμα της απανθρακοποίησης των οικονομιών – αλλά και «την καθοδήγηση βαθύτερου μετασχηματισμού των οικονομιών μας», και μάλιστα «με ελαχιστοποίηση των αρνητικών κοινωνικών επιπτώσεων».

 

Τόσο η αιχμηρότητα των αναφορών (που η παλιά εποχή του χαλαρού περιβαλλοντισμού!) όσο και η ευθεία αποδοχή ότι κάθε τέτοια αλλαγή θα έχει συγκεκριμένο, αρνητικό κοινωνικό αντίκτυπο δείχνει ότι η υπόθεση αυτή σοβαρεύει… Λιγότερο εις βάθος δείχνουν έτοιμοι να προχωρήσουν οι άνθρωποι του Bruegel όσον αφορά την ευθύνη των Θεσμικών οργάνων στην διαχείριση της οικονομίας της ΕΕ και της έννοιας της οικονομικής συνοχής. Εδώ, στο πιο συγκεκριμένο, δείχνεται μια επιφυλακτικότητα ως προς τις μελλοντικές προοπτικές - γίνεται δε λόγος για  «βαθιά υποχώρηση της οικονομικής δραστηριότητας» ή και για νέα κρίση/ύφεση. Όμως η απλή αναφορά στο ότι οι υπεύθυνοι της Ευρωπαϊκής διαχείρισης θα πρέπει να αναλάβουν ενεργητική/pro-active δημοσιονομική πολιτική (ευγενικό σκούντημα προς υπέρβαση της Γερμανικής εμμονικότητας στην λιτότητα) και να μεταρρυθμίσουν την διακυβέρνηση της Ευρωζώνης (ό,τι το πλησιέστερο στην έννοια της ... προσευχής!) δεν πείθει και τόσο. Ενώ η προσθήκη σ’ αυτά των - όντως σημαντικών - μετώπων της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής, ασφαλώς και έχει το ενδιαφέρον της, όμως σε σύγκριση με τις μακροοικονομικές απειλές ηχεί κάπως σαν ξόρκισμα ευθύνης.

 

Τα καταγράφουμε αυτά γιατί δίνουν κάπως το στίγμα του πού πορεύεται η Ευρωπαϊκή συζήτηση – στην οποία, χθες στο Παρίσι, σήμερα στο Βερολίνο – επιχειρεί να προσέλθει η επίσημη Ελλάδα δια του Πρωθυπουργού της.

 

Αφήστε ένα σχόλιο