Εγκαθίσταται το προσφυγικό σε νέο αδιέξοδο;

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 02/09/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Είναι βδομάδες πια, που η αύξηση των προσφυγικών ροών στο Αιγαίο προξενεί ανησυχία. Τώρα όμως ξεπέρασε τα όρια του συναγερμού.

 

Ήδη οι δυο αυτές σύντομες προτάσεις - που συμπυκνώνουν όσα διαβάζουμε και ακούμε - περιλαμβάνουν μια σειρά από ανακρίβειες. Πρώτα-πρώτα ή έκφραση «προσφυγικές» (ή: μεταναστευτικές - υπό τις Ελληνικές συνθήκες των τελευταίων χρόνων, το διάστημα για να διαπιστωθεί αν κάποιος δικαιούται ή όχι να θεωρηθεί πρόσφυγας και να τύχει των αντίστοιχων δικαιωμάτων του διεθνούς συστήματος προστασίας είναι τόσο μεγάλο που αυτή η συζήτηση δεν έχει νόημα) ροές» είναι βαθιά προβληματική. Πρόκειται για ανθρώπους, όχι για αριθμούς, για ποσότητες ή για φυσικά φαινόμενα/ «ροές». Ύστερα, η ίδια η λέξη «ανησυχία» αποτελεί ευφημισμό. Αν αληθινά βρεθούμε με φαινόμενα συγκρίσιμα με το 2015-16, με την διόδευση του Βαλκανικού διαδρόμου κλειστή ερμητικά και με την Σένγκεν ουσιαστικά στο ψυγείο για ό,τι φθάνει στην Κεντρική Ευρώπη από Ελλάδα, είναι ζήτημα αν ακόμη και η λέξη «πανικός» θα αρκούσε.

 

Όσο για τον «συναγερμό», εδώ το πράγμα πάει παραπέρα: συναγερμό έχεις όταν επιχειρείς να κινητοποιήσεις δυνάμεις, να αναλάβεις δράση, να κάνεις κάτι εν γένει - εδώ όμως ζούμε, εδώ και μήνες πολλούς, σε κάτι ανάμεσα σε απόλυτη αμηχανία και ξόρκισμα. Αναμενόμενο το ΚΥΣΕΑ που συγκλήθηκε Σαββατιάτικα και συσκέφθηκε και πήρε/ανακοίνωσε αποφάσεις. Αναμενόμενη και η πολιτική κόντρα για το θέμα. Όμως η ανακοίνωση για (α) αύξηση των ελέγχων και της επιτήρησης στα σύνορα, (β) αλλαγές στο θεσμικό πλαίσιο για την χορήγηση ασύλου και (γ) αποσυμφόρηση των νησιών με μεταφορά προσφύγων και μεταναστών στην ηπειρωτική Ελλάδα, κινδυνεύει να αποδειχθεί αναντίστοιχη προς το μέγεθος του προβλήματος - με εκατοντάδες ανθρώπων να φτάνουν στην Συκαμιά της Λέσβου σε μια μέρα. Με το καθεστώς Ερντογάν να έχει ήδη εδώ και καιρό προαναγγείλει ότι θα ανοίξει την κάνουλα των ροών - και να μετακινεί ήδη δεκάδες χιλιάδες ανθρώπων από την Πόλη στις ακτές του Αιγαίου...

 

Πάμε ένα-ένα: η διαβόητη επιτήρηση των συνόρων - με FRONTEX, με ΝΑΤΟ, κυρίως με το Εθνικό Σύστημα Θαλάσσιας Επιτήρησης, τι ακριβώς θα κάνει άμα αληθινά συνεχίσουν οι βάρκες να έρχονται. Τι θα προσθέσουν οι θερμικές κάμερες και τα drones; Αντιμετωπίζει κανείς αληθινά - ΑΛΗΘΙΝΑ! - pushbacks at sea, για να το πούμε όπως το καταλαβαίνουν οι Ευρωπαίοι; Απωθήσεις με τζαρτζαρίσματα των βαρκών από σκάφη του Λιμενικού; Τι θα γίνεται στην Συκαμιά όταν θα φθάσουν οι βάρκες με γυναικόπαιδα;

 

Αλλά και η κατάργηση του δεύτερου βαθμού εξέτασης προσφύγων απ’ όσους τους αρνούνται το άσυλο αρχικά, τι σημαίνει ως «άμεση προώθηση των διαδικασιών επιστροφής των αιτούντων στην χώρα προέλευσης»; Ποιος θα στείλει/πώς σε Μπανγκλαντές και Μαλί, σε Πακιστάν και Αιθιοπία. Και - αλήθεια... - τι θα πει «καταργούνται προσφυγές» σε (πώς το λέγαμε;) κράτος δικαίου; Δεν είναι η Διεθνής Αμνηστία ή η UNCHR που επισημαίνει την διεθνή παρανομία, είναι η αντίληψη του δικού μας δικαιϊκού συστήματος που πρέπει να διαφυλαχθεί. Η επίσειση, πάλι κατά της Άγκυρας των δεσμεύσεων της Κοινής Δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας (δηλαδή της συμφωνίας Μέρκελ-Ερντογάν: ο Κ. Μητσοτάκης θα το συζήτησε αυτό με την Καγκελάριο, οχι;) τι περιεχόμενο έχει, οταν η ίδια η Τουρκία έχει διακόψει συνειδητά και διακηρυγμένα μέρος των προνοιών;

 

Όσο για την αποσυμφόρηση των νησιών, με την μεταφορά ιδίως ευαίσθητων ομάδων σε «υφιστάμενες δομές» στην ηπειρωτική Ελλάδα, με τις εκατοντάδες ατόμων που αφορά παραπέμπει σαφώς στο too little, too late (πάλι το λέμε όπως το καταλαβαίνουν οι «εταίροι», οι οποίοι δεν βλέπουμε να συνεργάζονται με κάπως πειστικό τρόπο σε απορρόφηση των - περιορισμένων έστω - περιπτώσεων επανένωσης οικογενειών στο έδαφός τους). Γνωστό σε όλους ότι το πλέγμα συμφωνιών με ΕΕ/Τουρκία προβλέπει ότι δεν υπάρχει μεταφορά στην ηπειρωτική Ελλάδα, όμως όταν το σύστημα καταρρέει -  και έχει καταρρεύσει απο καιρό - η καθυστέρηση της αποσυμφόρησης που ζήσαμε μόνον σε έκρηξη οδηγεί.

 

Όλα αυτά δεν δείχνουν «λύση», γιατί λύση δεν υπάρχει. Η ενσωμάτωση των πληθυσμών που έμειναν στην Ελλάδα - και που δεν μπορούσαν παρά να μείνουν! - ούτε καν επιχειρήθηκε. Η πρόσφατη συμβολοποίηση της εκκένωσης των καταλήψεων στα Εξάρχεια πήγε στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση - ο δε καυγάς Ν.Δ. - ΣΥΡΙΖΑ για το «ποιος δικαιούται να μιλάει» δεν είναι παρά παροπέτασμα καπνού για όσα κινδυνεύουμε να ζήσουμε όλοι.

 

 Γιατί... φυσικά η γεωπολιτική εξέλιξη ειναι που οδηγεί τα πράγματα, όχι η απόφαση του ενός ή του άλλου δικού μας υπουργού ή ΚΥΣΕΑ.

Αφήστε ένα σχόλιο