Μιλώντας για Εταιρική Διακυβέρνηση – και επενδύσεις, ανάπτυξη κοκ

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 05/09/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Παραμονές ακριβώς της παρουσίας Μητσοτάκη στην ΔΕΘ, με προαναγγελμένη την έμφαση στο μέτωπο των επενδύσεων αλλά και ειδικότερα των προϋποθέσεων για βελτίωση του επενδυτικού κλίματος ως κεντρικής επιλογής αυτής της φάσης, πραγματοποιούνταν – στο φιλόξενο κτίριο του Χρηματιστηρίου, με ευρεία συμμετοχή από ανθρώπους του χρηματοπιστωτικού και επενδυτικού κυκλώματος – μια ημερίδα αφιερωμένη στην Εταιρική Διακυβέρνηση.

 

Την πρωτοβουλία είχε η ελεγκτική ΣΟΛ Crowe μαζί με το Ελληνικό Συμβούλιο Εταιρικής Διακυβέρνησης (θυμίζουμε: δημιουργήθηκε το 2012, ως σύμπραξη ΕΧΑΕ και ΣΕΒ προκειμένου να βοηθήσει στην εμπέδωση των αρχών εταιρικής διακυβέρνησης και την αύξηση της αξιοποίησης της Ελληνικής αγοράς στους επενδυτές: έχει ήδη προσέλθει και η Ελληνική Ένωση Τραπεζών και η ΕΕΣΥΠ) καθώς και με την Ελληνική Εταιρεία Συμμετοχών και Περιουσίας (στρεβλωτικά γνωστή ως «ΥπερΤαμείο», που έχει πάντως στην ευθύνη της μιαν ολόκληρη στεφάνη από ΔΕΚΟ, όπου η έννοια καν «εταιρική διακυβέρνηση» ήταν μέχρι προ ολίγου terra incognita).

 

Γιατί κάνουμε την σύνδεση; Είναι απλό, όσο κι αν συχνά δεν το σκεφτόμαστε: όλη η συζήτηση περί επενδύσεων προϋποθέτει εμπεδωμένη εμπιστοσύνη – ιδιαίτερα όταν πάει να ανοιχτεί σε ένα ευρύτερο επενδυτικό κοινό , εγχώριο και ξένο. Ακόμη και προκειμένου περί greenfield επενδύσεων, όλο και οι τράπεζες θα χρειάζονται μιαν αίσθηση εμπιστοσύνης στην εταιρική λειτουργία «υπό Ελληνικές συνθήκες», ακόμη και επι μη-εισηγμένων εταιρειών. Να το πούμε αλλιώς, πιο δημοσιογραφικά; Μια Folli-Follie αξίζει/κοστίζει όσο ένας τόμος από φιλο-επενδυτικά νομοθετικά κείμενα, ως αποθάρρυνση. ενώ μια ΔΕΗ, ως προς τον αμφιλεγόμενο ισολογισμό, μπορεί να υπονομεύσει όποια εικόνα εξυγιαντικής προσπάθειας.

 

Στην Ημερίδα για την Εταιρική Διακυβέρνηση, άνθρωποι με ιδιαίτερη εξοικείωση με το θέμα – πρακτικά όμως, και όχι με θεωρητική προσέγγιση! – «ξεφύλλισαν» θέματα όπως το κρίσιμο ζήτημα των ευθυνών μελών του ΔΣ (Αγγελικά Γκούσκου), των αμοιβών των ίδιων μελών (Ξένια Καζόλη), ή πάλι των Επιτροπών Ελέγχου και των ελεγκτών (Στ. Δρίτσας). Το ξαναλέμε όμως: όλα αυτά με πρακτική προσέγγιση, που επέτρεπε ή μάλλον καλούσε το κοινό να ρωτάει για σημαντικά ζητήματα: πώς περιορίζω την ευθύνη μου; αρκεί η εισήγηση αρμόδιων ή και μια γνωμοδότηση νομικού συμβούλου ώστε να είμαι καλυμμένος; μέχρι πού φθάνει η αρμοδιότητα της Επιτροπής Ελέγχου; Δεν άργησε, δε, από τις εισηγήσεις αλλά και από την συζήτηση που προέκυπτε, να διαφανεί ότι η συνολική προσέγγιση εκείνου που λέγεται εταιρική διακυβέρνηση – αλλά και ευρύτερα το όλο και πυκνότερο πλέγμα της κανονιστικής συμμόρφωσης, της λατρεμένης compliance των Αγγλοσαξώνων – έχει αλλάξει ριζικά την επιχειρηματική λειτουργία σήμερα. Και ότι εκείνο που προπαντός χρειάζεται (και… λείπει), είναι η ανάπτυξη μιας νέας νοοτροπίας, που θα θεωρεί την επιζήτηση της συμμόρφωσης επένδυση και όχι κόστος. θετική πρωτοβουλία και όχι απειλή μπελά.

 

Εκεί όπου η συζήτηση ξεπέρασε τα απολύτως συγκεκριμένα και ανοίχτηκε σε πιο πολιτικές κατευθύνσεις, ήταν στο πάνελ όπου προσήλθαν οι επικεφαλής (ή κεντρικοί συντελεστές) της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς – η πρόσφατα ορισμένη Βασιλική Λαζαράτου – , η πρόεδρος της ΕΕΣΥΠ Ράνια Αικατερινάρη, ο αμφιτρύων Πρόεδρος του Χρηματιστηρίου Σωκράτης Λαζαριδης, από μέρους της Ένωσης Τραπεζών ο Γ. Χατζηνικολάου, από μέρους της Ένωσης Θεσμικών ο Κίμων Βολίκας και από την ΣΟΛ Crowe ο Σπ. Κυρίτσης. Η Β. Λαζαράτου – στην οποία όλοι εύχονταν «σιδεροκέφαλη» σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη για τον ρυθμιστή/regulator περίοδο! –, ενώ εισέφερε στοιχεία για την ολοκλήρωση του νομοθετικού πλαισίου με τροποποιήσεις του ήδη συζητημένου στην διαβούλευση νομοσχεδίου, επέμεινε στο ότι η αγορά κυρίως ένα μετράει: το πώς γίνεται η εφαρμογή στην πράξη (π.χ. της έννοιας του ανεξάρτητου μέλους του ΔΣ, ή πάλι της λειτουργίας Επιτροπής Ελέγχου): η σκιά της Folli Follie βαριά στην αίθουσα.

 

Η Ράνια Αικατερινάρη, ως ΕΕΣΥΠ , κάλυψε με αντίστοιχο τρόπο το ακανθώδες ζήτημα του πώς εισάγεται μια εταιρική κουλτούρα κανονιστικής συμμόρφωσης στον ιδιαίτερο αλλά και πολλαπλά «βαρύ» χώρο των 18 εταιριών/ΔΕΚΟ που βρίσκονται στην ευθύνη της ΕΕΣΥΠ, κάτω από τις περισσότερες εκ των οποίων βρίσκονται και άλλες, θυγατρικές. Με καταστατικά πολλές φορές που έρχονταν από την δεκαετία του ΄60 και με συχνά ανόμοια συγκρότηση εταιρειών όπως π.χ. η ΕΤΑΔ (προέκυψε από την Κτηματική Εταιρεία του Δημοσίου, τα Ολυμπιακά Ακίνητα, τα Τουριστικά Ακίνητα, το Παράκτιο Αττικό Μέτωπο…), η ΕΕΣΥΠ έχει παρουσία ανά όλη την Ελλάδα και την συνολική ευθύνη 35.000 εργαζομένων. Όταν λοιπόν επιχειρεί να – δική μας η διατύπωση – ταρακουνήσει τα Δ.Σ. των εταιρειών που διαχειρίζεται ,ώστε να φύγουν από την νοοτροπία ΔΕΚΟ, έχοντας το τελευταίο διάστημα προσελκύσει – παρά τους «κινδύνους»… – άνω των 60 επαγγελματιών στα ΔΣ, έχοντας αντίστοιχα καταρτίσει 11 Επιτροπές Ελέγχου κοκ, διεκδικεί κεντρικό ρόλο στην διάχυση της έννοιας «Εταιρική Διακυβέρνηση» στην Ελληνική πραγματικότητα.

 

Μιλώντας από τον τραπεζικό χώρο, ο Γ. Χατζηνικολάου (Πρόεδρος της Πειραιώς, εδώ ως ΕΕΤ) εξήγησε πώς εξελίσσεται το ενδιαφέρον των τραπεζών για την υπόθεση της εταιρικής διακυβέρνησης – τόσο των εισηγμένων, όσο και των μη-εισηγμένων άλλωστε – από τον έλεγχο των διαδικασιών μέχρι και εκείνο των αποφάσεων. Ακολουθεί και η Ελλάδα την πορεία, σε αυτό, που διανύθηκε τις τελευταίες δεκαετίες παγκοσμίως. Για τον Κ.Βολίκα, εκ μέρους των θεσμικών, η πίεση που ασκείται από την επενδυτική κοινότητα γίνεται όλο και πιο αισθητή καθώς πέραν των χρηματοοικονομικών δεικτών λαμβάνεται πλέον αυξημένα υπόψη η έκταση της κανονιστικής συμμόρφωσης σε κάθε εταιρεία. Η Ελλάδα «θα καταστεί επενδυτικός προορισμός και λόγω της καλής εταιρικής διακυβέρνησης» – ήταν, ας πούμε, η πιο αισιόδοξη αιχμή της συζήτησης.

 

Όπου, από τον Σπ. Κυρίτση ως ΣΜΕΧΑ τέθηκε το ερώτημα κατά πόσον θα μπορέσουν οι μικρομεσαίες εταιρείες – που αποτελούν πλειοψηφία στην Ελληνική πραγματικότητα… – να ανταποκριθούν στις νέες απαιτήσεις. Και κατά πόσον η εγχώρια κατάσταση «έχει υπερεπηρεαστεί από την περίπτωση Folli Follie». Την σκυτάλη παρέλαβε ο Σωκρ. Λαζαρίδης «δείχνοντας» στο πώς το ίδιο το ΕΣΕΔ κινητοποιήθηκε μετά την περίπτωση Folli Follie αλλά και πώς βαθμιαία εμπεδώνεται η συλλογική λειτουργία στα Διοικητικά Συμβούλια, με την άλλοτε κυριαρχία του μάνατζμεντ να τιθασσεύεται από την επίγνωση των ευθυνών/των νέων ρόλων.

 

Ηταν, το ξαναλέμε, μια πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα. Που δείχνει πόσο οι αναφορές σε επενδύσεις, ανάπτυξη και όλα τα συναφή, έχουν πολυν δρόμο να κάνουν σε επίπεδο επιχειρηματικής πραγματικότητας – πέραν από τις πολιτικές προθέσεις/αποφάσεις, αλλά και από τα μακροοικονομικά, τις αδειοδοτικές διαδικασίες και τα κίνητρα – αν είναι να ευοδωθούν.

 

Αφήστε ένα σχόλιο