Η ταραχή που προκάλεσε το Κορακοχώρι – και ο Γιάννης Βούλγαρης

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 06/09/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Μολονότι ο προγραμματισμός της εκδήλωσης ξεκίνησε στα μέσα του μεγάλου Ελληνικού καλοκαιριού, δηλαδή σε όσο γίνεται χαλαρότερη ατμόσφαιρα – και μάλιστα όταν ό,τι απέμενε από διάθεση πολιτικής συζήτησης είχε απορροφηθεί από την νομοθετική υπερδραστηριότητα της νέας Κυβέρνησης – κατόρθωσε να δημιουργήσει πολλήν συζήτηση. Ακόμη περισσότερο παρασκήνιο. Κι ακόμη ευρύτερους προβληματισμούς για το αύριο του πολιτικού συστήματος.

 

Ο λόγος για την ανακοίνωση ότι θα παρουσιαστεί στο Κορακοχώρι της Ηλείας – στις εγκαταστάσεις του Κτήματος Μερκούρη – το βιβλίο του Γιάννη Βούλγαρη «Ελλάδα: μια χώρα παραδόξως νεωτερική». Και (εδώ αρχίζει το σασπένς) – η παρουσίαση θα γίνει στις 8 Σεπτεμβρίου, δηλαδή την Κυριακή της παρουσίας Μητσοτάκη στην ΔΕΘ και της συνέντευξης Τύπου του. Ου μην αλλά και στην παρουσίαση/συζήτηση θα μετάσχουν ο Κώστας Σημίτης, ο Βαγγέλης Βενιζέλος και ο Νίκος Αλιβιζάτος (ο πρώτος και ο τελευταίος έχουν και εντοπιότητα Κορακοχωρίου: ο Αλιβιζάτος παρά θιν’ αλός, ο Σημίτης παραμέσα).

 

Άνθισαν λοιπόν οι ερμηνείες – δημιουργία κίνησης μετά-ΠΑΣΟΚ/μετα-ΚΙΝΑΛ; προσπάθεια «διαφορετικής» πλαισίωσης/αντιστήριξης της σημερινής Κυβέρνησης; ακόμη-ακόμη και προετοιμασία προεδρικής θητείας Σημίτη; – αλλά… λησμονήθηκε το ίδιο το βιβλίο Βούλγαρη. Δεν θάπρεπε!

 

Πράγματι, εκείνο που κάνει στο βιβλίο αυτό ο Γιάννης Βούλγαρης – ένα βιβλίο γαλήνια ανατρεπτικό των ερμηνευτικών στερεοτύπων με βάση τα οποία μάθαμε, πάντως τα χρόνια της Μεταπολίτευσης, να χειριζόμαστε τόσο τους εθνικούς μας ενθουσιασμούς («μια ισχυρή Ελλάδα») , όσο και τις φάσεις αυτάρεσκης κατάθλιψης (της δεκάχρονης, ήδη, αναμέτρησης με την χρηματοπιστωτική/οικονομική/κοινωνική κρίση) – είναι να προτείνει κάτι που ονομάζει «αναπλαισίωση/reframing της εθνικής εξέλιξης».

 

Σε μια προσέγγιση που φέρνει την πολιτική επιστήμη και την κοινωνιολογική ανάγνωση δίπλα στον ιστορικό αναστοχασμό, το «Ελλάδα: μια χώρα παραδόξως νεωτερική» προτείνει μια προσεκτική και εντέλει αισιόδοξη – πάντως όχι απλουστευτική – διάψευση της τόσο συχνά επανερχόμενης λογικής του finis Greciae.

 

Η προσέγγιση που επιλέγει ο Βούλγαρης του επιτρέπει να δει – και να προτείνει σ’ εμάς να δούμε…. – κανονικότητα και διαφορετικότητα μέσα στον ίδιο βηματισμό, για μια χώρα που ναι μεν γνώρισε την πραγματικότητα της επιβολής στις διεθνείς της σχέσεις, που επίσης έζησε ολόκληρο φάσμα στοιχείων υστέρησης, μολαταύτα όμως «ανακάλυψε» την νεωτερικότητα. την διεκδίκησε. Εγκαταστάθηκε – με τον δικό της τρόπο, με εξελικτικές διαδικασίες και όχι με ρήξεις – σ’ αυτήν.

 

Έχει κάτι το παράταιρο, αυτό το βιβλίο του Γιάννη Βούλγαρη να δίνει όχι την πολιτική αφορμή αλλά κάπως και την θεωρητική βάση προκειμένου να προσέλθει – υπό τις σημερινές συνθήκες – ένας ολόκληρος κόσμος σ’ εκείνο που ο ίδιος ο Βούλγαρης χαρακτηρίζει «ελιτίστικη τροπικότητα που εκφράζει τον «πεφωτισμένο» σεχταρισμό των ανώτερων – μεσαίων λόγιων στρωμάτων» (Όποιος θέλει να επιβεβαιώσει το τσιτάτο, ας αναζητήσει στην ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ την εντελώς ιδιαίτερη κατάθεση Βούλγαρη στο In Memoriam Σταύρου Τσακυράκη τριήμερο στον Μόλυβο…). Το «Ελλάδα: μια χώρα παραδόξως νεωτερική» θα ήταν μια βάση για πολύ πιο ανοιχτών οριζόντων και δυνητικής κατάληξης συζήτηση.

 

Ακόμη πάντως κι αν δεν πορευθείτε στο Κορακοχώρι, διαβάστε το βιβλίο!

 

Αφήστε ένα σχόλιο