Δημοσιογραφικά

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 13/09/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Το 8ο Διεθνές Συνέδριο της ESPRit, της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Ερευνών Περιοδικού Τύπου, που επιδιώκει να «ανεβάσει» σε Ευρωπαϊκό και εν τέλει διεθνές επίπεδο την ερευνητική δουλειά γύρω από την εξέλιξη του Τύπου – «πρακτικές, τεχνολογίες και δημοσιογράφοι ανέκαθεν διακινούνται ανά την υφήλιο, φέρνοντας νέες ιδέες μαζί τους και παίρνοντας άλλες ιδέες καθώς συνεχίζουν παραπέρα» είναι η βασική προσέγγιση της προσπάθειας… – φιλοξένησε στις 11-13 Σεπτεμβρίου η Ελλάδα, στις εντελώς ιδιαίτερες εγκαταστάσεις της Εθνικής Βιβλιοθήκης/του Ιδρύματος Νιάρχου. Πρωτοβουλία της Ένωσης Περιοδικού και Ηλεκτρονικού Τύπου και της Ερευνητικής Μονάδας Τεκμηρίωσης και Μελέτης του Ελληνικού Τύπου της Παντείου, με την στήριξη της ΕΣΗΕΑ, την ΕΡΤ και του ΑΠΕ και την αιγίδα του Υπουργείου Τουρισμού όχι δεν μπορούσε παρά να θέσει σε κεντρικό σημείο των συζητήσεων τον προβληματισμό γύρω από Δημοσιογραφία – Fake News – Δημοκρατία.

 

Η συνεχώς επανερχόμενη αυτή προβληματική, με τις κωδικές διατυπώσεις περί αντικειμενικότητας, αμεροληψίας, σεβασμού στην αλήθεια κοκ και την ιεροτελεστία καταδίκης των Fake News, των πρακτικών Τραμπ, των παγίδων της μπλογκόσφαιρας κοκ δημιουργεί σ’ όποιον προσέρχεται μια καχυποψία. Αυτή την φορά, θα ομολογήσουμε ότι το κεντρικό πάνελ συζήτησης – Νίκος Λέανδρος/Πάντειος, Μαρία Αντωνιάδου/ΕΣΗΕΑ, Θέμις Μπερεδήμας/ΕΣΠΗΤ, Θανάσης Σαμαράς/Πανεπιστήμιο Πειραιώς – πήγαν την συζήτηση κάπως παραπέρα. Χρήσιμα. Δηλαδή αναγνώρισαν ρητά την «γνωστική μεροληψία» που κουβαλάει ο κάθε δραστηριοποιούμενος στον χώρο των Μέσων, πράγμα που σημαίνει ότι κάθε προσέγγιση των γεγονότων αναγκαστικά φέρει μαζί της την προσωπική ματιά στα πράγματα. Πάντα παρόν, το στοιχείο αυτό εκτοξεύθηκε και στην ψηφιακή εποχή. «Η φενάκη του πολίτη-δημοσιογράφου, του citizens’ journalism βοήθησε να εγκατασταθεί η ναρκισσιστική τάση ότι ο καθένας μπορεί να είναι/είναι δημοσιογράφος».

 

Αυτό, μαζί με την ανοχή της χειραγώγησης – που αποτελεί πολιτικό/κοινωνικό φαινόμενο –  οδηγεί στην διάδοση της πρακτικής των fake news. Τα οποία, όμως, «δεν πηγάζουν από την δημοσιογραφία, αλλά από την παράκαμψη της δημοσιογραφίας».

 

Οι κανόνες, οι ενσωματωμένες στην άσκηση της δημοσιογραφίας αρχές – ο διαχωρισμός ανάμεσα σε παρουσίαση γεγονότων και σχολιασμό. το φιλτράρισμα των ειδήσεων με την διασταύρωση των πληροφοριών. η παράθεση όσο το δυνατόν περισσότερων στοιχείων και λεπτομερειών ώστε να καθίσταται η είδηση ελέγξιμη. η αποστασιοποίηση της προσωπικής οπτικής (ή, θα διορθώναμε, η διαφανοποίηση της προσωπικής οπτικής) του δημοσιογράφου – όλα αυτά αποτελούν εγγυήσεις ευθύνης απέναντι στον αναγνώστη.

 

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα η προσέγγιση της Μαρίας Αντωνιάδου, ότι αντικειμενικότητα και αμεροληψία αποτελούν ιδεατούς τύπους, αποτελούν αρχέτυπα του επαγγέλματος. «Όταν το προϊόν της δημοσιογραφικής εργασίας ξεφεύγει από αυτά τα αρχέτυπα, αυτό είναι λάθος. Κι εμείς οι δημοσιογράφοι το βιώνουμε ως λάθος. Εδώ η σημαντική λέξη είναι η λέξη: ΛΑΘΟΣ.  Όταν αναγνωρίζω αυτό που έκανα ως λάθος τότε αναγνωρίζω τον ρόλο μου και τις υποχρεώσεις μου έναντι των πολιτών, έναντι της κοινωνίας, έναντι της δημοκρατίας. Και αυτή είναι η βασική διαφορά της δημοσιογραφίας από τα fake news».

 

Αφήστε ένα σχόλιο