Επενδύσεις ναι, αλλά και ιδεολογική εγρήγορση

Δημοσιεύτηκε από economia 19/09/2019 0 Σχόλια άρθρα,

Οικονομική Επιθεώρηση, Σεπτέμβριος 2019, τ. 986

Ματιές στο μέλλον του Νίκου Παπανδρέου

 

 

 

 

 

 

 

Πολλά θετικά έχουν γραφτεί για την ταχύτητα του νομοθετικού έργου της νέας κυβέρνησης. Ένα απ’ αυτά αφορά και την αποτελεσματικότητα της ίδιας της λειτουργίας της κυβέρνησης. Το νομοσχέδιο για το «επιτελικό κράτος», όπως ονομάζεται, συγκεντρώνει όλες τις διάσπαρτες διατάξεις των τελευταίων 40 ετών για την οργάνωση της κυβέρνησης και της κεντρικής διοίκησης, δημιουργεί νέους θεσμούς και θέτει νέους κανόνες για τη λειτουργία του κράτους.

 

Ήδη ψηφίστηκε το νομοσχέδιο που περιέχει την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, την τροποποίηση διατάξεων του Ποινικού Κώδικα επί το αυστηρότερον, αλλά και διατάξεις που διασφαλίζουν την «κυβερνησιµότητα» σε περιφέρειες και δήµους, αμβλύνοντας τις αρνητικές παρενέργειες της απλής αναλογικής. Ψηφίστηκε επίσης και η πρώτη φάση της φορολογικής μεταρρύθμισης, η οποία περιλαμβάνει τη μείωση του ΕΝΦΙΑ και τη βελτίωση της ρύθμισης για τις 120 δόσεις.

 

Με την κατάργηση του ασύλου διαφώνησε και το ΚΙΝΑΛ. Βασική διαφωνία ήταν η διάταξη του νέου νόμου, που επιτρέπει την είσοδο της αστυνομίας προληπτικά. Εδώ μπορεί να κάνει κάποιος πολλή συζήτηση, χωρίς όμως να καταλήξει σε συμπέρασμα. Να μπαίνει η αστυνομία όταν βλέπει νεαρούς με λοστούς να συνωστίζονται εντός των τειχών ή να περιμένει να δει αν θα τα χρησιμοποιήσει; Πιστεύω εν τέλει ότι οι νόμοι για την κατάργηση του ασύλου –που κατήργησε θυμίζω το ΠΑΣΟΚ επί Διαμαντοπούλου και επανάφερε ο ΣΥΡΙΖΑ το 2015– λύνει μόνο το πρακτικό μέρος του προβλήματος. Για παράδειγμα, ο νόμος έδινε ήδη τη δυνατότητα να μπορεί να επέμβει αυτεπάγγελτα η αστυνομία σε περίπτωση τέλεσης κακουργήματος, ή με την άδεια των πρυτανικών αρχών όταν υπάρχει σοβαρός λόγος. Όμως ποτέ δεν έγινε χρήση του νόμου… Επειδή κανείς δεν έπαιρνε την ευθύνη να καλέσει την αστυνομία. Όταν έχουν όλοι μερική ευθύνη κανείς δεν έχει τη συνολική…

 

Γι’ αυτό η κατάργηση του ασύλου –για δεύτερη φορά– δεν αρκεί.

 

Θα χρειαστεί μια πιο στενή και αγαστή συνεργασία των πρυτανικών αρχών, του Υπουργείου Παιδείας, της αστυνομίας, των φοιτητικών οργανώσεων, αλλά και μια διαρκής και σωστή ενημέρωση για το τι ακριβώς συμβαίνει όταν εκμεταλλεύονται το άσυλο οι διάφοροι, ώστε να μην διαιρείται η κοινωνία για ένα τόσο απλό θέμα, για το οποίο σκοπίμως η αριστερο-συντήρηση παραπλανά τον κόσμο με ψεύτικα διλήμματα περί ελεύθερης έκφρασης. Για να μπορούν τα εκπαιδευτικά ιδρύματα να λειτουργούν με «κανονικότητα», πρέπει η κοινωνία η ίδια να αντιστέκεται στην κατάχρηση του ασύλου. Εγρήγορση παντού, με σοβαρά και τεκμηριωμένα επιχειρήματα, που θα φωτίζουν την κάθε τρέλα του παρελθόντος για όλο τον επόμενο χρόνο, ώστε κάποια μέρα τα πανεπιστήμια να μην προσφέρουν άσυλο στην «ασυλία».

 

Η ταχύτητα του καλοκαιρινού νομοθετικού έργου, για να επιστρέψουμε στην αρχή του άρθρου, αποκτά μεγαλύτερη σημασία αν συγκριθεί με τους ρυθμούς της προηγούμενης κυβέρνησης. Όσον αφορά τον αναπτυξιακό νόμο, αν θυμάστε, ο ΣΥΡΙΖΑ τον ανακοίνωσε το έτος 2016 και τελικά αυτός βγήκε με αλλαγές στα τέλη του 2018. Και, φυσικά, θυμόμαστε καλά τον ισχυρισμό του κ. Φλαμπουράρη ότι η κυβέρνηση είναι μακράς πνοής επειδή θα φέρει την ανάπτυξη, ενώ ο καθηγητής Τσακαλώτος μας έλεγε ότι οι επενδυτές θα συνωστίζονται λόγο των μεταρρυθμίσεων του ΣΥΡΙΖΑ.

 

Το στοίχημα της νέας κυβέρνησης –και αυτό που θα δείξει τη διαφορά– είναι αν πράγματι αρχίσουν, έστω και δειλά-δειλά, νέες επενδύσεις και ξεκολλήσουν παλιότερες, όπως ο χρυσός στη Χαλκιδική (εδώ, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει κατορθώσει να διαιρέσει την τοπική κοινωνία για ψηφοθηρικούς και μόνο λόγους), το πολυπόθητο Ελληνικό και το γκολφ της Αφάντου στη Ρόδο. Αίσθηση δική μου και πολλών άλλων είναι ότι το κλίμα έχει αλλάξει και ότι τα πράγματα θα προχωρήσουν πιο γρήγορα. Είναι σίγουρο πως δεν έχουμε μια κυβέρνηση διαποτισμένη με τις ψευδο-αριστερές ιδεοληψίες κατά του ιδιωτικού τομέα και τον εκθειασμό του Δημοσίου, ενός Δημοσίου που όμως δεν το σέβονται τόσοι μα τόσοι επαναστάτες αριστεροί όταν πρόκειται για τους τοίχους και τις αίθουσες των δικών μας δημόσιων πανεπιστημίων.

 

Ίσως ο ΣΥΡΙΖΑ να αδικείται όταν κατηγορείται για αργοπορίες στο νομοθετικό έργο, αφού ορισμένα νομοσχέδια τα προχώρησε όντως με αστραπιαία ταχύτητα. Είδαμε μια απίστευτη και απρόσμενη σπουδή κατά την προεκλογική περίοδο, με τον ΣΥΡΙΖΑ να επιδίδεται σε μια αρκετά εντυπωσιακή έκρηξη ρουσφετολογικών και φωτογραφικών νόμων, μπας και γυρίσει το αποτέλεσμα, μαζί με μια πανδαισία επιδοματικών πολιτικών.

 

Εντύπωση προκάλεσε, επίσης, η τεράστια σπουδή της προηγούμενης κυβέρνησης να περάσει τον νέο ποινικό κώδικα. Έναν κώδικα που έδωσε μεγάλη χαρά σε ορισμένους εγκληματίες και κοινούς απατεώνες. Αναρωτιέμαι ποιους προστατεύει ο ΣΥΡΙΖΑ – μήπως τον εαυτό του, φοβούμενος μελλοντικές αποκαλύψεις τώρα που βρίσκεται εκτός εξουσίας και δεν έχει τον τρόπο να ελέγξει τη δικαιοσύνη; Το επιχείρημα των νομικών που τον στηρίζουν είναι ότι υπήρξαν πολλές αδικίες με την υπερ-αυστηρότητα του παλαιότερου κώδικα. Σίγουρα, σε αυτό υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια. (Και, φυσικά, το όλο σύστημα των φυλακών πρέπει να εκσυγχρονιστεί κατά το πρότυπο της Νορβηγίας, το πιο ανθρώπινο στον πλανήτη. Γιατί όχι;) Αλλά το να αποκτούν με τον νέο κώδικα τη δυνατότητα και την ευκαιρία να βγαίνουν από τη φυλακή μέλη της 17Ν ή των Πυρήνων της Φωτιάς φαίνεται ότι ταιριάζει γάντι με τη νοοτροπία «ΣΥΡΙΖΑ».

 

Από την άλλη, η Νέα Δημοκρατία έχει ήδη κάνει ορισμένα φάουλ. Τοποθέτησε παλιούς πολιτικούς και υποψηφίους που δεν εκλέχτηκαν σε θέσεις ευθύνες στον ευρύτερο κρατικό μηχανισμό. Αυτή η παλιά πρακτική δεν συνάδει με τις υποσχέσεις του πρωθυπουργού για νέο τρόπο διακυβέρνησης και δεν ταιριάζει με την όλη προσπάθεια μοντέρνας διακυβέρνησης. Η διατήρηση του αχρείαστου γραφείου πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη επίσης θεωρείται ότι αντιβαίνει στις προεκλογικές δεσμεύσεις της κυβέρνησης.

 

Ας δούμε πώς θα παίξει στη Βουλή το παράλογο ζευγάρι Τσίπρας-Βαρουφάκης. Ως τώρα ο πρώτος αγνοεί τον δεύτερο. Δεν είπε τίποτα, για παράδειγμα, όταν στη Βουλή ο Βαρουφάκης ισχυρίστηκε ότι επί των ημερών των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ η ΕΥΠ παρακολουθούσε υπουργούς της κυβέρνησης. Πρόκειται για σοβαρή καταγγελία, η οποία όμως έμεινε αναπάντητη από τον πρώην πρωθυπουργό. Μήπως να μας απαντήσουν οι υπουργοί Προστασίας του Πολίτη ή ο ίδιος ο πρώην αρχηγός της ΕΥΠ; Τούτο δεν σημαίνει όμως ότι το υπόλοιπο πολιτικό και μιντιακό σύστημα πρέπει να αγνοεί τις καταγγελίες του Βαρουφάκη, βοηθώντας και τον Τσίπρα συνάμα. Γιατί η κριτική που πονάει τον ΣΥΡΙΖΑ είναι εκείνη που θα τον κρίνει από αριστερά. Και θα μπορούσε κανείς να έχει το βιβλίο του Βαρουφάκη παραμάσχαλα και να το διαβάζει κάποιος βουλευτής παράγραφο-παράγραφο στη Βουλή με απαίτηση να πάρει θέση ο ΣΥΡΙΖΑ για τις καταγγελίες του.

 

Άρα, το ζητούμενο είναι οι κυβερνητικές εξαγγελίες στη Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης και οι νέοι νόμοι να μεταφραστούν σε μια μικρή έστω αύξηση του ΑΕΠ ως το επόμενο καλοκαίρι. Την ίδια στιγμή, όλα τα κόμματα πρέπει να συμβάλουν στην αποδόμηση του λαϊκισμού που πηγάζει αβίαστα από ένα κόμμα που, παρά τα τεράστια λάθη των τελευταίων τεσσάρων ετών, παρά το γεγονός ότι φόρτωσε τη χώρα με ένα τρίτο και αχρείαστο μνημόνιο, παρά τις παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη και την προσπάθεια να οικοδομήσει τη δική του ελεγχόμενη διαπλοκή, παρά το γεγονός ότι κατά κοινή ομολογία άφησε το Εθνικό Σύστημα Υγείας στα τάρταρα, παρά το ότι συνέβαλε στο brain drain και κατασπατάλησε τους πόρους για τους πρόσφυγες, και παρά τις παράλογες θέσεις του για το άσυλο και τη 17Ν, εντούτοις πήρε τόσο υψηλά ποσοστά στις εκλογές του Ιουλίου. Αυτό είναι το γεγονός που πρέπει να προβληματίσει τους σκεπτόμενους προοδευτικούς πολίτες της χώρας προκειμένου να βρούνε τις σωστές απαντήσεις ώστε μην επαναληφθεί το κακό στο απώτερο μέλλον.

 

 

 

 

Αφήστε ένα σχόλιο