Συμβολικές κινήσεις που ανοίγουν μέτωπα αντιπαράθεσης

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 23/09/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Η είδηση για μετονομασία των σταθμών του Μετρό Ευαγγελισμού σε «Παύλος Μπακογιάννης», εκείνου του Αγίου Δημητρίου - Αλέκος Παναγούλης σε απλώς «Αλέκος Παναγούλης» άνοιξε έναν έντονο κύκλο αντιπαράθεσης στην δημόσια συζήτηση.  Το Διαδίκτυο άναψε, κι ας ήταν ΣαββατοΚύριακο! Το θέμα εζυγίσθη, εμετρήθη, τελικώς η πρωτοβουλία απεσύρθη. η οικογένεια Μπακογιάννη με προσεκτική ανακοίνωση αποποιήθηκε την τιμή. το Μαξίμου δήλωσε άγνοια (the King can do no wrong κατά την βρετανική διατύπωση). η Διοίκηση του Μετρό τάκανε θάλασσα προσπαθώντας (Ταχιάος) να αποσείσει κάθε ευθύνη.

 

Σε εντελώς διαφορετικό πλαίσιο θεμάτων, η δίδυμη απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας για την διδασκαλία των Θρησκευτικών άνοιξε αντίστοιχη αντιπαράθεση – αυτή όμως παραμένει. Με τον τρόπο αυτό, η ούτως ή άλλως ριζωμένη ένταση και διχαστικότητα στην πολιτική σκηνή υπόσχεται (=απειλεί) να αποκτήσει μεγαλύτερο κοινωνικό βάθος.

 

Πάμε πρώτα στο καθαρά συμβολικό μέτωπο - εκείνο των ονομάτων των σταθμών του Μετρό, γύρω από το οποίο όμως δεν έχουν λείψει τα πρακτικά προβλήματα που θα μπορούσαν να θεωρηθούν ότι άξιζαν να προταχθούν! Εδώ, επιχειρήθηκε να υπηρετηθεί ένας διπλός πολιτικός συμβολισμός: ο Αλέκος Παναγούλης αντιπροσωπεύει την μνήμη της αντίστασης στην Χούντα, της οποίας είχε αναγνωρισθεί ως βασική φιγούρα με την απόπειρα κατά Παπαδόπουλου. ο Παύλος Μπακογιάννης δολοφονήθηκε την εποχή που επιχειρούσε να προωθήσει την εθνική συμφιλίωση, η οποία υλοποιήθηκε με την συγκυβέρνηση Ν.Δ.-Αριστεράς.

 

Καθώς όμως η «ανάγκη» διχαστικότητας έχει ριζώσει βαθύτερα, μπορεί οι μεν πιο δεξιόστροφοι να μην τολμούσαν να αμφισβητήσουν την φιγούρα Παναγούλη, όμως οι αριστερόστροφοι θα έβλεπαν στην αναφορά στον Μπακογιάννη προσπάθεια πολιτικής αν μη οικογενειακής εκμετάλλευσης του – διόλου ασήμαντου - περάσματός του από την δημόσια ζωή. Το πιο γειωμένο επιχείρημα, ότι η ονομασία των δημοσίων τόπων (μάλιστα των κατά Παναγή Παναγιωτόπουλο «μη-τόπων», όπου συναντιόμαστε πιεσμένοι στην καθημερινότητα) δεν έχει νόημα να επιχειρεί πολιτικούς ρόλους, δεν κατορθώθηκε να επιπλεύσει. Ούτε άλλωστε συγκίνησε τους «αρμοδίους» η συνειδητοποίηση ότι ουδείς ποτέ μίλησε για Οδό 28ης Οκτωβρίου ή Οδό Ελευθερίου Βενιζέλου: Πατησίων και Πανεπιστημίου. Τελικά, όμως, εκείνο που θα μείνει πίσω απ’ αυτήν την άκομψη ιστορία είναι η δύναμη της διαδικτυακής βαβούρας – και η επικοινωνιακή απρονοησία όσων νομίζουν ότι ασκούν πολιτική ενώ… άσε καλύτερα! Πάντως η αντιπαραθετικότητα τροφοδοτήθηκε με τον οπιο άκριτο τρόπο.

 

Αμα τώρα περάσουμε στο ναρκοπέδιο της διδασκαλίας των Θρησκευτικών, θα δούμε το ΣτΕ - το οποίο με την πρόσφατη νομολογία του επί του θέματος πήγε, θαρρούμε, ακόμη και δύσκολες εσωτερικές ισορροπίες του να θεραπεύσει... - σε μια προσπάθεια τετραγωνισμού του κύκλου. Με το αυτάρεσκα αρτηριοσκληρωτικό Σύνταγμα του 1975 να διατηρεί κατοχυρωμένη την διάσταση ως «επικρατούσης» της Ορθόδοξης θρησκείας/Εκκλησίας - δεν επιχειρήθηκε καν στα σοβαρά το πέρασμα σε πιο σύγχρονη προσέγγιση στο γύμνασμα (ούτε) της τελευταίας αναθεώρησης - θάπρεπε να είναι αναμενόμενο ότι το ΣτΕ θα επανέφερε την ομολογιακή/κατηχητική λογική του μαθήματος των Θρησκευτικών, την οποία πήγε να απομακρύνει η θητεία Φίλη και ύστερα Γαβρόγλου στο ΥΠΕΠΘ. (Δείγμα γραφής π.χ. η παλιότερη στάση του ΣτΕ στο θέμα της ιθαγένειας των παιδιών μεταναστών: άσχετο, αλλά… πόσο σχετικό!).

 

Καθώς όμως υπάρχει και η ΕΣΔΑ, δηλαδή το Ευρωπαϊκό σύστημα προστασίας των ανθρωπίνων/θεμελιωδών δικαιωμάτων, όπου το Δικαστήριο του Στρασβούργου έχει αναδείξει την ουδετερόθρησκη προσέγγιση, δόθηκε όχι απλώς η δυνατότητα εξαίρεσης από το μάθημα των Θρησκευτικών για ετερόδοξους, αλλόθρησκους ή άθεους (δηλαδή όχι μόνον ή όχι ακριβώς για τους μαθητές, αλλά τους γονείς) αλλά και η υποχρέωση για τα σχολεία να οργανώνουν εναλλακτική των Θρησκευτικών διδασκαλία, με ηθικό/φιλοσοφικό/θρησκευολογικό περιεχόμενο, εφόσον συγκεντρώνεται ικανός αριθμός μαθητών.

 

Πάντως και εδώ, το μέτωπο αντιπαράθεσης «καταφέραμε» να ανοίξει, ευρύτατο…

 

Αφήστε ένα σχόλιο