Μεταξύ Γκρέτας, Κυριάκου, λιγνιτικών και ενεργειακών επενδύσεων

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 26/09/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Μπορεί και στην Ελλάδα, όπως άλλωστε και σ’ όλον τον κόσμο, η οικολογική ευαισθησία, το μέλλον της κλιματικής αλλαγής και όλα τα συναφή να ταυτίσθηκαν στο συλλογικό φαντασιακό με την φιγούρα και το κήρυγμα της Γκρέτας Τούνμπεργκ (και την ιντερνετική χιονοστιβάδα που επακολούθησε, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης). Νάμαστε καλά, είχαμε και εμείς εδώ – στα Νοτιοανατολικά της Ευρώπης/στα Βορειοδυτικά της Μεσογείου, με το κλίμα να φεύγει από το άλλοτε εύκρατο και να κινείται προς το υποτροπικό – την μερίδα μας από γλυκό (προς γλυκερό) οικολογικό ρομαντισμό με την περιβαλλοντική Ζαν ντ’ Αρκ, από αυστηρή επίκριση της μικρομέγαλης Σαβοναρόλα, από καταγραφή της εικόνας της διάσχισης του Ατλαντικού ή/και της συνάντησης στον διάδρομο της συνδιάσκεψης για το Κλίμα με την άλλη φιγούρα της εικόνας και της εντύπωσης (τον Ντόναλντ Τραμπ, ποιον άλλο;).

 

Όμως, άμα μείνουμε λίγο στα ταπεινότερα «δικά μας» θα συναντήσουμε τον Κυριάκο Μητσοτάκη, στον ίδιο πάλι ΟΗΕ να τοποθετείται επί της κλιματικής αλλαγής. Και εδώ, όλοι σημείωσαν ότι συνειδητοποίησε – Κυβέρνηση γαρ! – πόσο η τραγωδία στο Μάτι εντάσσεται «τις άμεσες συνέπειες της κλιματικής αλλαγής». Και προχώρησε σε αναγνώριση ότι το φαινόμενο αυτό «θα λειτουργήσει ως τροχοπέδη για την οικονομική ανάπτυξη και την ευημερία», με ρητές αναφορές την γεωργία και τον τουρισμό. Όμως αυτά, όπως και οι αναφορές σε πλήρη δέσμευση στην Συμφωνία των Πρεσπών και την UN Agenda 2030, έχουν μεν το ενδιαφέρον τους – όμως χωρίς αληθινές αιχμές. Αντίθετα, αιχμές είχε η αναφορά σε κλείσιμο «όλων των λιγνιτικών μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας μέχρι το 2028» - στην Ελλάδα.

 

Οι 14 λιγνιτοπαραγωγικές μας μονάδες, σε 6 συγκροτήματα δίνουν 3.900 μεγαβάτ στο σύστημα ηλεκτροπαραγωγής – μόλις μια μονάδα, της Μελίτης, δείχνει να είναι συμβατή με κάτι σαν τα Ευρωπαϊκά πλαίσια από πλευράς αποτυπώματος άνθρακα, ενώ συνολικά ο λιγνίτης «εξασφαλίζει» πάνω από το 1/3 των ρύπων της Ελληνικής ενεργειακής οικονομίας (με αποτέλεσμα να σηκώνει η ΔΕΗ κόστος 200-300 εκατ. ευρώ/έτος απ’ αυτήν την πηγή).

 

Αν τώρα, πάει κανείς λίγες βδομάδες πίσω και θυμηθεί τον ίδιο Κυριάκο Μητσοτάκη στην επίσκεψη Μέρκελ/Βερολίνο, θα συναπαντήσει την αναφορά σε επενδυτικό πεδίο δραστηριοποίησης, στις καθαρές πηγές ενέργειας. Άμα, λοιπόν, βγάλει κανείς τα 3.900 MW από το ηλεκτροπαραγωγικό κύκλωμα – βέβαια… το 2028 λήγουν ούτως ή άλλως οι περιβαλλοντικές άδειες /παρεκκλίσεις των λιγνιτικών μας! – βρίσκεται με ένα πελώριο κενό. Να καλυφθεί η μετάβαση και μόνον με εισαγωγές, θα εξέθετε σε κινδύνους, τόσο κόστους όσο και ασφάλειας.

 

Υπάρχει βέβαια και η πεντάδα αδειών για μονάδες φυσικού αερίου – έχουν δοθεί εδώ και καιρό, άλλωστε – όπου το κόστος ρύπων/MWh είναι στο ¼ των λιγνιτικών (προσοχή! και οι μονάδες φυσικού αερίου έχουν  ανθρακικό αποτύπωμα, απλώς λιγότερο βαρύ). Απ’ αυτές, εκεινες του Ομίλου Μυτιληναίου είναι περίπου έτοιμη να ξεκινήσει την πορεία της (650 MW, συνδυασμένου κύκλου και υψηλής απόδοσης) με τελετές θεμελίωσης αρχές Οκτωβρίου. ΓΕΚ/Τερνα και Κοπελούζος – η πρώτη με στόχο 660 MW και πείρα από Μεγαλόπολη, ο δεύτερος με άλλα τόσα στην Αλεξανδρούπολη (διασύνδεση με το FSRU εισαγωγής ρευστοποιημένου αερίου) – βρίσκονται ακριβώς στην συνέχεια. Ενώ η ELPEdison, με την μεγαλύτερη σχεδιαζόμενη μονάδα (825 MW, επίσης με υψηλή ενεργειακή απόδοση), προκύπτει από συνεργασία των ΕΛΠΕ και της Ιταλικής Edison που ήδη έχουν το μεγαλύτερο εγκατεστημένο παρόμοιο δυναμικό. Η πέμπτη μονάδα – του τουριστικού ομίλου Καράτζη, που έχει μάλλον περιορισμένη ενεργειακή εμβέλεια με βάση φωτοβολταϊκά – κλείνει τον κύκλο.

 

Καθώς όμως η συνολική πορεία της ΕΕ (στην ουσία συνεχίζει η Ελλάδα να ανήκει…) μιλάει για απανθρακοποίηση μέχρι το 2050, και καθώς για να έχει νόημα οικονομικό/επενδυτικό μια μονάδα φυσικού αερίου χρειάζεται 30ετή ορίζοντα, η διατήρηση των λιγνιτικών και η σταδιακή μόνον απομάκρυνσή τους μέχρι το 2028 (η αντίστροφη ανάγνωση της ανακοίνωσης Μητσοτάκης στον ΟΗΕ…), σημαίνει ότι μάλλον 2-3 από τις μονάδες αυτές θα προχωρήσουν. Ποιες;

 

Οι ενεργειακές επενδύσεις επιφυλάσσουν σασπένς – ακόμη κι αν δεν στραφεί κανείς στα αιολικά ή/και τις νέες μορφές αποθήκευσης ενέργειας που βρίσκονται λίγο παρακάτω.

 

Αφήστε ένα σχόλιο