Μιλώντας για δικαιώματα: απεργίας, ασύλου, μη-επιβολής δασμών

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 04/10/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Ασφαλώς καθένας έχει ενοχληθεί, ίσως και γίνει έξαλλος, όταν μια απεργιακή κινητοποίηση – ακόμη και «μια πορεία τριάντα ανθρώπων» - έχει κλείσει τον δρόμο έχει επιβαρύνει την καθημερινότητα. τον έχει στερήσει από σημαντικές λειτουργίες.

 

 Όσο περνάει ο καιρός, όλο και περισσότεροι βλέπουν την παρουσία («εισβολή» για κάποιους) προσφύγων και μεταναστών σαν απειλή, ο καθένας υπό την έννοια που το εννοεί: ένα από τα αντανακλαστικά είναι να τονίζεται η διαφοροποίηση οικονομικών μεταναστών από τους πρόσφυγες, που η διεθνής ανθρωπιστική νομοθεσία τους οπλίζει με πολύ συγκεκριμένα δικαιώματα.

 

Και ένα τρίτο παράδειγμα: ζώντας την μεταπολεμική περίοδο σε φάση γενικά ελευθερωμένου διεθνούς εμπορίου, έχουμε φθάσει να θεωρούμε την απουσία δασμών (ή πάντως την χαμηλή δασμολογική προστασία) σαν κάτι το δεδομένο, δικαιωματικά.

 

Κι όμως: τις τελευταίες μέρες τα δικαιώματα που βρίσκονται πίσω απ’ αυτές τις καταγραφές – της απεργίας (που ενοχλεί, αλλά γι αυτό γίνεται: για να αφυπνίσει), του ασύλου (που δίνει αποτελεσματική προστασία στους αιτούντες που κρίνονται πρόσφυγες), της διατήρησης του δασμολογικού αφοπλισμού (που επιτρέπει το αποτελεσματικό ελεύθερο εμπόριο) βρέθηκαν «στον τοίχο». Πριν δείξουμε το πώς, μια παρατήρηση: στα Ελληνικά τα δικαιώματα προκύπτουν από το «δίκαιο», την αίσθηση περί δικαίου. Στις Ευρωπαϊκές γλώσσες, rights και Rechte, droits και diritti έρχονται από το λατινικό rectus/ευθύ, ίσιο. ή πάλι από την δεξιά, με την συμπαραδήλωση του ορθού, του σωστού.

 

Πάμε όμως στα συγκεκριμένα. Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης – κοντά μας αυτό – κατακεραύνωσε στο Facebook την απεργία της Τετάρτης αναφερόμενους «στους λίγους που απεργούν για να ταλαιπωρούνται οι πολλοί» δεν επεξήγησε απλώς τις ρυθμίσεις που φέρνει η Κυβέρνηση, ώστε να περιορίσει το δικαίωμα της απεργίας απαιτώντας πλειοψηφίες μετρημένες για την κήρυξη των απεργιών. Πήγε πολύ παραπέρα: αρνήθηκε το δικαίωμα στην απεργία, όπως αυτό χτίστηκε τα τελευταία σχεδόν 40 χρόνια στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης, επικαλούμενος την αίσθηση μη-δικαίου των «εκατομμυρίων που θα ταλαιπωρούνταν».

 

Όμως και ο Εμμανουέλ Μακρόν – λίγο παραπέρα, αυτός – μιλώντας στην συνέχεια της Συνόδου για το Κλίμα στον ΟΗΕ που έστρεψε το διεθνές ενδιαφέρον στα μεταναστευτικά ρεύματα που προκαλεί η κλιματική αλλαγή, επέλεξε να αφήσει να φανεί (και μάλιστα μιλώντας στο Συμβούλιο της Ευρώπης) ότι «το δικαίωμα στην παροχή ασύλου θα εξαφανισθεί» αν δεν ληφθούν μέτρα ώστε να αποτραπεί η παράκαμψή του ή η κατάχρησή του (contournement, αν μη détournement). Δεν προχώρησε σε πολλές-πολλές εξηγήσεις – άλλωστε εκλογικά προβλήματα έχει μπροστά του - όμως υπονοούσε ότι η Σύμβαση της Γενεύης για τους πρόσφυγες του 1951, έτσι όπως προέκυψε με νωπή την άρνηση ασύλου από «πολιτισμένες» χώρες σε Εβραίους που κατέληξαν στα κρεματόρια του Χίλτερ, αλλά και είχε κατά νουν όσους κατόρθωσαν να φύγουν από την Ανατολική Ευρώπη, δεν «έβλεπε» το σημερινό φαινόμενο ανθρώπων με άλλο χρώμα, θρησκεία, ήθη-έθιμα κλπ. Διαφορετικοί οι φορείς του τότε δικαιώματος ασύλου, διαφορετικοί τώρα.

 

Το τρίτο μέτωπο είναι κάπως πιο πικάντικο – αν και με λιγότερο ανθρώπινη χροιά. Μετά από πολυετείς διαδικασίες ενώπιον του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου, οι ΗΠΑ θα έχουν το δικαίωμα – πάλιν η έννοια του δικαιώματος… - να επιβάλουν δασμούς σε σειρά Ευρωπαϊκών προϊόντων, επειδή οι Ευρωπαίοι είχαν επιδοτήσει επι χρόνια και χρόνια την κατασκευή του Airbus (δηλαδή οι Ευρωπαίοι: οι Γερμανοί, οι Γάλλοι, άντε και λίγο οι Ιταλοί και Ισπανοί στο σχετικό κονσόρτσιουμ). Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό το δικαίωμα δίκην αντιποίνων θα πλήξει με 25%, δασμό προϊόντα όπως τα κρασιά ή το ουϊσκι ή το λάδι, ενώ με 10% τα μηχανήματα ή ανταλλακτικά. Αυτή όμως είναι άλλη διάσταση.  (Εμείς μάλλον γλυτώνουμε, με εξαίρεση για τις ελιές και τα λάδια).

 

Συμπέρασμα: λίγη παραπάνω προσοχή στις αναφορές σε δικαιώματα, δεν θα έβλαπτε!

 

Ετικέτες: dikaiomata apergia asylo dasmoi foroi

Αφήστε ένα σχόλιο