Κατανοώντας την ελληνική κρίση: Απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα για το κράτος, την οικονομία και την Ευρώπη

Δημοσιεύτηκε από economia 04/10/2019 0 Σχόλια Βιβλιοπαρουσίαση,

Επιμέλεια: Δημ. Κατσίκα, Κυρ. Φιλίνης, Μ. Αναστασάτου

Κατανοώντας την ελληνική κρίση: Απαντήσεις σε καίρια ερωτήματα για το κράτος, την οικονομία και την Ευρώπη

Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2017, σελίδες 274, τιμή: 19,00 ευρώ

 

 

 

 

Ακόμη κι αν δεν συμφωνεί κανείς πάντοτε με τις –διεξοδικές, επιχειρηματολογημένες: αυτό είναι το σημαντικό– απαντήσεις που επιχειρούν να δώσουν σε 11 καίρια ερωτήματα που αφορούν την ελληνική κρίση των τελευταίων κοντά 10 ετών, ή μάλλον που απεικονίζουν μερικούς από τους εύκολους μύθους με βάση τους οποίους γίνεται η δημόσια συζήτηση (ακριβέστερα: ο δημόσιος καυγάς), οι 13 ερευνητές αυτού του συλλογικού τόμου, ένα οφείλει να τους αναγνωρίσει. Ότι συνεισφέρουν υλικό και ανάλυση, που επιτρέπουν σε όποιον/α αληθινά ενδιαφέρεται να χτίσει το δικό του/της επιχείρημα γύρω από τα συνεχώς επανερχόμενα αυτά ερωτήματα. Είναι βιώσιμο το ελληνικό χρέος; (Και τι θα πει, αλήθεια, βιωσιμότητα;) «Βγαίνουν» τα μεγάλα πρωτογενή πλεονάσματα; (Και είναι θετικό ή στραγγαλιστικό κάτι τέτοιο;) Ήταν ή δεν ήταν η Ευρωζώνη αλληλέγγυα προς την Ελλάδα; (Και πώς εξελίχθηκε διαχρονικά αυτό;) Και, ιδιαίτερα, η ΕΚΤ με τη βαρύνουσα σημασία της τι ακριβώς εισέφερε και πώς; (Και πώς εντάσσεται η στάση της έναντι της χώρας μας στην ευρύτερη ευρωσυμπεριφορά της;) Πόσο η ελληνική «διάσωση» επιχειρήθηκε προκειμένου να διασωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες; Κι αν αυτά είναι ερωτήματα ειδικά στοχευμένα στην ελληνική κρίση ως ευρωπαϊκό γεγονός, το τι μπορεί να επιδιωχθεί/επιτευχθεί και τι όχι με τις διαβόητες μεταρρυθμίσεις ως προς την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας (με εξειδίκευση στο τι έγινε και τι όχι στην αγορά εργασίας, ή πάλι στην αγορά προϊόντων…), το αν έχουμε και υπό ποιαν έννοια υπερφορολόγηση στην Ελλάδα κι αν ο δημόσιος τομέας είναι υπερβολικά μεγάλος, αποτελούν –και θα συνεχίσουν να αποτελούν!– συνεχώς επανερχόμενα ζητήματα.

 

Διακρίνουμε μια χρήσιμη πικρία στην εισαγωγική παρατήρηση του Λουκά Τσούκαλη (ο συλλογικός αυτός τόμος είναι πρωτοβουλία ΕΛΙΑΜΕΠ) ότι «πόλωση και κατακερματισμός είναι σημάδια των καιρών» , αλλά και ότι (μετά π.χ. το Brexit ή την εκλογή Τραμπ) «εμείς υπήρξαμε πρωτοπόροι [σ’ αυτό] για λόγους που σχετίζονται με την πολιτική κουλτούρα και τις θεσμικές αδυναμίες της χώρας» . Την έχουμε που την έχουμε ξεπατώσει τη δημόσια συζήτηση με ιδεολογήματα, με στερεότυπα, με ακραίο λόγο: ας συνεισφέρει τουλάχιστον ο καθένας ό,τι μπορεί από παλινόρθωση και κριτικό λόγο, με –στο βάθος– εκείνο που λέγεται «συζήτηση».

Αφήστε ένα σχόλιο