Ο ειρωνικός θεατής: Η αλληλεγγύη χθες και σήμερα

Δημοσιεύτηκε από economia 08/10/2019 0 Σχόλια Βιβλιοπαρουσίαση,

Λίλυ Χουλιαράκη, Ο ειρωνικός θεατής: Η αλληλεγγύη χθες και σήμερα

Εκδόσεις Νήσος, Αθήνα 2017, σελίδες 388, τιμή: 18,00 ευρώ

 

 

 

Πώς λειτουργούν οι μεγάλες δημόσιες εκδηλώσεις, όπως οι συναυλίες με στόχο τη στήριξη ανθρωπιστικών δραστηριοτήτων ή την αρωγή μετά από καταστροφές; Ποιο είναι το πραγματικό αποτύπωμα από την αυτοεπιστράτευση διασημοτήτων στον αγώνα για το «καλό», ή για ανάδειξη του αλτρουϊσμού τους; Με ποια λογική έρχονται οι καμπάνιες εκκλήσεων σε ένα ευρύτερο –φορές-φορές πλανητικό– κοινό να επηρεάσουν μέσα από διαδικασίες κινητοποίησης αλληλεγγύης τα πράγματα;

 

Στο βιβλίο αυτό της Λίλυς Χουλιαράκη, που διδάσκει ΜΜΕ και Επικοινωνία στο LSE, βιβλίο που χαρακτηριστικά ξεκινάει με το (διαρκείας 30 δευτερολέπτων – ο τηλεοπτικός χρόνος το καθιστά πελώριο διάστημα) σκηνικό ουρλιαχτό του Χαβιέ Μπαρδέμ υπέρ των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (των οποίων ο θεατής καλείται να αγοράσει παστίλιες στήριξης…) αναζητείται το στίγμα της έκφρασης αλληλεγγύης με τα «νέα» μέσα και τη νέα συναισθηματικότητα της παγκοσμιοποιημένης μας εποχής. Οι διαδρομές του «τι κάνουμε εμείς» μέσα από το οπλοστάσιο της επικοινωνιακής αλληλεγγύης, σε μια πραγματικότητα όπου η έκρηξη των μέσων επικοινωνίας αλλά και ο επανακαθορισμός της αλληλεγγύης/της ανθρωπιστικής πρόθεσης δημιούργησαν νέα φαινόμενα – φαινόμενα όπου ο «εγωϊστικός αλτρουϊσμός» παλιότερων εποχών εργαλειοποιείται με εντελώς διαφορετικό τρόπο απ’ ό,τι στις ξεχασμένες αφίσες των σκελετωμένων παιδιών της Μπιάφρας ή τις εικόνες πολεμικών καταστροφών στην Ινδοκίνα. Το τέλος των «μεγάλων αφηγήσεων» και η ανάδυση της ατομικής ηθικής, καθώς και η διεισδυτικότητα των νέων μέσων επικοινωνίας παράλληλα με τη διάσταση εμπορευματοποίησης της ανθρωπιστικής πρακτικής ως συνακόλουθο της άνθησης των διεθνών ΜΚΟ έχουν δημιουργήσει μιαν εντελώς νέα πραγματικότητα της αλληλεγγύης.

 

Η ψύχραιμη, συνάμα όμως δεσμευμένη σε παλιές αξίες, ματιά της Λίλυς Χουλιαράκη βοηθάει να την κατανοήσουμε την πραγματικότητα αυτή της αποστασιοποιημένης, αν και υπερσυναισθηματικοποιημένης, «συμμετοχής».

Αφήστε ένα σχόλιο