Οιωνοσκοπώντας για την ψήφο των αποδήμων

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 14/10/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Υπάρχουν περισσότεροι του ενός τρόποι να περιγράψει, να αξιολογήσει και να προβάλει κανείς στο μέλλον την σειρά συναντήσεων που είχε την περασμένη Παρασκευή ο Πρωθυπουργός με όλους τους πολιτικούς αρχηγούς – Αλέξη Τσίπρα, Φώφη Γεννηματά, Δημήτρη Κουτσούμπα, Κυριάκο Βελόπουλο, Γιάνη Βαρουφάκη – με επίσημο αντικείμενο την οριοθέτηση της συζήτησης για την ψήφο των αποδήμων, αλλά στην πράξη με ατζέντα που περιέλαβε από Προεδρία της Δημοκρατίας μέχρι και εκλογικό νόμο. Εξαρτάται (όπως πλέον συμβαίνει με τόσα και τόσα στην πολιτική και στην μηντιακή σκηνή στην Ελλάδα των τελευταίων χρόνων) από το πού θέλει ο καθένας να οδηγήσει την συζήτηση. τι θεωρεί ότι είναι «το σωστό» να συμβεί. τι βολεύει την προκατάληψή του.

 

Μια ανάγνωση /ερμηνεία/προβολή μιλάει για αρχή συναίνεσης, καθώς εκείνο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης κατέθεσε ως περίγραμμα για την ενεργοποίηση του αιτήματος της ψήφου των αποδήμων (αιτήματος δεκαετιών, που μετά την αναθεώρηση του 2001 απαιτεί – άρθρο 51 παρ. 4 Σ – 200 ψήφους), με βασικό στοιχείο τον συνυπολογισμό των ψήφων Ελλήνων του εξωτερικού στο συνολικό εκλογικό αποτέλεσμα, όπως κι αν επιλέγονται στην πράξη οι εκπρόσωποι των αποδήμων στην Βουλή, συγκέντρωσε ευρύτερη συναίνεση. Ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ, που δείχνει να μην στέργει στον συνυπολογισμό στο συνολικό αποτέλεσμα, θεώρησε δια του Αλέξη Τσίπρα ότι δεν μπορούσε να αποκλείσει μέχρι τέλους την συμπαράταξη. Πράγμα που έκανε και τον Κ. Μητσοτάκη και τον Τάκη Θεοδωρικάκο να μιλήσουν για πρόοδο στην κατεύθυνση της συναίνεσης: «να κάνουμε επιτέλους το αυτονόητο πράξη» κατά Κ.Μ., «εφικτή η συμφωνία/σημαντικό μήνυμα ενότητας» κατά Τ.Θ.

 

Η άλλη ανάγνωση – αναμενόμενη με την μηντιακή τροφοδότηση της διχαστικότητας του τελευταίου καιρού – μιλάει για απομόνωση του ΣΥΡΙΖΑ σε αρνητική στάση. Και τούτο ενώ το ΚΚΕ προσέρχεται, έστω και υπό όρους.

 

Η τρίτη ανάγνωση, που θαρρούμε ότι στέκεται λίγο πιο κοντά στα πράγματα και όχι στην «ανάγκη» καθοδήγησής τους, πιάνει ακριβώς το νήμα από τις προϋποθέσεις που θέτει το ΚΚΕ – το οποίο, με τις μονομπλόκ 15 έδρες του κρατάει την άκρια του νήματος (μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ, αν αυτός θεωρηθεί αρνητικός, χτίζει μειοψηφία μπλοκαρίσματος 101 εδρών). Τουλάχιστον μια από τις προϋποθέσεις αυτές – να έχει ο ενδιαφερόμενος γνήσια  σχέση με την Ελλάδα, «περιουσιακά στοιχεία, κατοικία […] να έχει ΑΦΜ, συγκεκριμένα να φορολογείται» - δεν είναι καθόλου συμβολική. Λιγότερο βαριά η άλλη προϋπόθεση, η απουσία για διάστημα μικρότερο π.χ. των 30 ετών. Ενώ απόλυτη η άρνηση της επιστολικής ψήφου, κι ας την προέβλεψε ρητώς ο (εν γένει άστοχος όσο και πολυπράγμων) συνταγματικός νομοθέτης του 2001.

 

Το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή την εξασφάλιση της επιστολικής ψήφου έθεσε ως προϋπόθεση (μεταξύ άλλων) το ΚΙΝΑΛ. Αν και, εδώ, το πράγμα περισσότερο θα κριθεί από το συνολικό κλίμα που (θα) κριθεί ότι βολεύει να υπάρξει όταν (θα) παρουσιαστεί το τελικό/προτεινόμενο νομοθετικό κείμενο. Προς σύμπλευση με την ΝΔ ή προς αποστασιοποίηση απ’ αυτήν;

 

Θα απογοητεύσουμε όσους σπεύδουν να οιωνοσκοπήσουν σχετικά με το τι θα συμβεί, τελικά, με την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού – και τι θα σημάνει, αυτό, για τις συνολικές ισορροπίες στο πολιτικό σκηνικό. Θεωρούμε πράγματι εξαιρετικά αμφίβολο να ταχθεί το ΚΚΕ με μια πανστρατιά όλων απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ, αφήνοντας στον τελευταίο (έστω σ’ αυτό το θέμα, συμβολικό ωστόσο θέμα) το πολιτικό μονοπώλιο μιας θέσης.

 

Αντιδιαμετρικά, δεν θεωρούμε ότι τα αρνητικά αντανακλαστικά στον ΣΥΡΙΖΑ – που ακούγεται πως οφείλονται στην εκτίμηση ότι οι Έλληνες του εξωτερικού έχουν λογική «αντιΣΥΡΙΖΑ», χρεώνοντάς του την εξορία τους – αν είναι πραγματικά. αν, δε, είναι πραγματικά σήμερα πάντως δεν είναι λογικό να θεωρούνται πάγιο γνώρισμα του εκλογικού σώματος. Σε απλά Ελληνικά, άμα τέτοια αντίληψη ριζώσει με την τωρινή του διέλευση της ερήμου ως Αντιπολίτευση, ο ΣΥΡΙΖΑ θα ήταν σαν να απεμπολεί τον ρόλο του δεύτερου μείζονος πόλου του πολιτικού συστήματος.

 

Θα χρειαστεί αντί οιωνοσκοπήσεως να περιμείνουμε την διαμόρφωση του τελικού κειμένου Θεοδωρικάκου: τότε και μόνον τότε θα κριθούν οι πραγματικές στάσεις.

 

Αφήστε ένα σχόλιο