Γ. Πρεβελάκης: τρία μέτωπα κατανόησης της Τουρκικής συμπεριφοράς

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 15/10/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Τρία βασικά μέτωπα επεσήμανε η ανάλυση του Γιώργου Πρεβελάκη – ο οποίος ορίσθηκε και πάλι Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΟΣΑ: πρώτη του θητεία το 2013-2015 – στο ιδιαίτερο κοινό του EPLO, με θέμα τις πηγές της Τουρκικής συμπεριφοράς σήμερα. Τρία βασικά μέτωπα, που αντίστοιχα χρειάζεται να ενσωματώσει τον καιρό αυτή η Ελληνική στάση απέναντι στην εκρηκτική γείτονα – η οποία, ωστόσο, θα παραμείνει εδώ, δίπλα μας, όπως άλλωστε και εμείς!

 

Το πρώτο αντιστρέφει την κοινή αντίληψη ότι η Τουρκία βρίσκεται σε μια φάση κορύφωσης της ισχύος της, την οποία και προβάλλει με κάθε τρόπο. Για τον Πρεβελάκη, η Τουρκία βρίσκεται σε φάση πολλαπλής αδυναμίας – καταστροφής παραδοσιακών συμμαχιών, εσωτερικής αμφισβήτησης Ερντογάν, οικονομικής περιδίνησης, συν τα μέτωπα (ή μάλλον τους τραγικά επικίνδυνους ισορροπισμούς) με ISIS, Συρία, Ρωσία, Ιράν, Κουρδικό. Αυτής της αδυναμίας, φυσικά σε υπόστρωμα μιας Τουρκίας που έχει εκτοξευθεί οικονομικά και εξοπλιστικά και να αυτοπροσδιοριστεί ξανά τα τελευταία 15 χρόνια, αποτελεί προσπάθεια αναίρεσης η προβολή ισχύος της Αγκυρας.

 

Δεύτερο μέτωπο είναι η φάση απομάκρυνσης από την Δύση στα πλαίσια της κίνησης εκκρεμούς – κίνησης που από παλιά κάνει η Τουρκία. Πάντως στην μεταπολεμική περίοδο, δεν έχει υπάρξει φάση πιο έντονης απομάκρυνσή της από την Δύση – και η αντιπαράθεση με την Ελλάδα, μια Ελλάδα που τελευταίως υπερτονίζει την σύνδεσή της με αμφότερους τους Δυτικούς πυλώνες, ΗΠΑ και Ευρώπη/ΕΕ, έχει ισχυρό αυτό το στοιχείο. Η Ελλάδα «χρεώνεται» στην Δύση, που η Τουρκία αντιλαμβάνεται ότι ποικιλότροπα την απωθεί.

 

Το τρίτο όμως μέτωπο είναι, ενδεχομένως, το πιο επίκαιρο από όλα. Πρόκειται για την σχέση που επιχειρεί να δημιουργήσει η Τουρκία – ή, μάλλον, να επαναφέρει – με την θάλασσα. Τα χρόνια της ακμής της, η Οθωμανική Αυτοκρατορία είχε (και) θαλάσσια κυριαρχία, πάντως διεκδίκηση. Μόνον μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής ισχύος, με την Κεμαλική επιλογή αναδίπλωσης (συμβολικά: πρωτεύουσα η απόλυτα ηπειρωτική Άγκυρα) και συγκέντρωσης στην μεγάλη ενδοχώρα, απομακρύνθηκε η Τουρκία από την θαλάσσια παρουσία. Εκείνο που επέλεξε η Κεμαλική – νικήτρια στην Μικρασία - Τουρκία ήταν να καταλάβει ολόκληρη την ξηρά, αφήνοντας τα νησιά στους Γιουνάν: αυτή ήταν η συμφωνία διαμοιρασμού που υπάρχει στον πυρήνα της Συνθήκης της Λωζάννης. (Δεν υπήρχε τότε και στόλος άξιος λόγου στην Τουρκία. Δεν υπήρχε και εμπορική ναυτιλία. Αντίθετα, ο στρατός του Κεμάλ «ανήκε» στην στεριά). Εκείνο που, τώρα, η Τουρκία προβάλλει διεθνώς ως «αδικία» και επιχειρεί να ανασκευάσει ενώπιον της διεθνούς κοινότητας με την Γαλάζια Πατρίδα, αλλά και έχει επενδύσει οικονομικούς και ανθρώπινους πόρους προκειμένου να χτίσει ως ναυτική παρουσία, με κορύφωση την διεκδίκηση των γεωφυσικών πόρων στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι εκ των υστέρων αντιστροφή αυτής της επιλογής.

 

Πώς, λοιπόν, στο επίπεδο των αναπαραστάσεων, θα μπορέσει η Ελλάδα του σήμερα να μιλήσει διαφορετικά στην διεθνή κοινή γνώμη; Αυτή είναι η βασική πρόκληση.

 

Αφήστε ένα σχόλιο