Ο Τζέφρυ Σακς για τον Ανδρέα Παπανδρέου

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 21/10/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Φέτος, την «Διάλεξη Μνήμης Ανδρέα Παπανδρέου» έδωσε – με θέμα «Επιχειρηματικότητα και Βιώσιμη Ανάπτυξη» – ο Jeffrey Sachs. Την πρωτοβουλία, όπως κάθε χρόνο, είχε το Ίδρυμα Ανδρέα Παπανδρέου (την παρουσίαση του Sachs αλλά και της όλης φιλοσοφίας των Διαλέξεων Μνήμης, που προσεγγίζουν κάθε χρόνο πτυχές της ακαδημαϊκής/θεωρητικής διαδρομής του Ανδρέα, όπως έχουν μετεξελιχθεί στην επιστήμη ή/και την πολιτική με τα χρόνια, έκαναν ο Γιώργος και ο Αντρίκος Παπανδρέου) μαζί με το Κέντρο Αριστείας και Βιωσιμότητας του Αμερικανικού Κολλεγίου της Ελλάδας στο campus του Deree.

 

O Jeffrey Sachs, που έχει διδάξει στο Harvard και ύστερα στο Columbia, είναι σήμερα επικεφαλής του Δικτύου Λύσεων Βιώσιμης Ανάπτυξης του ΟΗΕ, και έχει πολλές φορές τοποθετηθεί στα θέματα της Ελληνικής κρίσης χρέους (έχοντας λειτουργήσει ως σύμβουλος της Κυβέρνησης ΓΑΠ). ΜεταΚεϋνσιανός, φέρει την πείρα συμβούλου τριών διαδοχικών Γ.Γ. του ΟΗΕ – Κόφι Ανάν, Μπιν Κι-Μουν και τώρα Αντόνιο Γκουτέρες – και είχε σημαντικό ρόλο στην διαμόρφωση των Αναπτυξιακών Στόχων της Χιλιετίας/MDG. Από τα πιο χαρακτηριστικά, το βιβλίο του «The End of Poverty» με έμφαση στην Αφρική. Γνωστότερος όμως έγινε ως σύμβουλος χωρών της Λατινικής Αμερικής σε κρίση (Βολιβία, Αργεντινή, Βενεζουέλα), αλλά και στην μετα-κομμουνιστική μετάβαση της Πολωνίας, της Σλοβενίας και της Εσθονίας – ακόμη και της Ρωσίας, στην εποχή Γκορμπατσώφ και Γιέλτσιν. Όχι πάντα χωρίς αμφισβήτηση, στους ρόλους του αυτούς, ως θεωρητικού της «συνταγής του σοκ» για την μετάβαση/σταθεροποίηση.

 

Στις Διαλέξεις Μνήμης Ανδρέα Παπανδρέου θα μπορούσε κανείς να ακούσει Αμάρτυα Σεν (1998) για «Το πολιτικό στοιχείο στην Οικονομική Ανάπτυξη», Τζόζεφ Στίγκλιτς (2000) με θέμα «Πλούσιοι και Φτωχοί στο Διεθνές Οικονομικό Αύστημα» ή Κέννεθ Άρροου (2001) «Ο ρόλος της οικονομικής σκέψης στην κοινωνία: αποσύνθεση ή επιφύλαξη».

 

Η προσέγγιση του Τζέφφρευ Σάκς πήγε αρκετά διαφορετικά απ’ αυτήν την θεματολογία, ξεκινώντας από την διαπίστωση ότι το διδακτορικό του Ανδρέα (που το έλαβε 23 ετών, στο Χάρβαρντ) ήταν αφιερωμένο στην φιγούρα του επιχειρηματία και την λειτουργία του ως φορέα της ανάπτυξης, μέσω της καινοτομίας. Επηρεασμένος από την προσέγγιση των Berle και Means αλλά και του Schumpeter, ο Παπανδρέου – που στον νου πολλών είναι ταυτισμένος με την εισαγωγή της οικονομετρίας στα μεταπολεμικά Οικονομικά – στα πρώτα του βήματα, αντιθέτως, εμφανίζεται υπέρμαχος μιας ενσωμάτωσης στοιχείων ψυχολογίας και κοινωνιολογίας, καθώς και (στα χρόνια του μετά το Χάρβαρντ στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα και προτού βρεθεί στο Μπέρκλεϋ) στην διενέργεια πειραμάτων για την επαλήθευση/διάψευση των οικονομικών προτιμήσεων.

 

Αυτή η μεθοδολογική επιλογή του Ανδρέα τον έφερε στον αντίποδα της κυρίαρχης θετικιστικής προσέγγισης που ακολούθησε στις μετά το 1960 δεκαετίες στα Οικονομικά με την μονεταριστική/φιλελεύθερη παράδοση Μίλτον Φρήντμαν. Η ίδια αυτή επιλογή εξηγεί το πώς βρέθηκε πολιτικά συνδεδεμένος στην σοσιαλδημοκρατική πολιτικοοικονομική λογική, αλλά και ανοιχτός σε πιο κοινωνιολογικές αναγνώσεις των οικονομικών που «δένουν» με την διάσταση της βιώσιμης ανάπτυξης.

 

Αφήστε ένα σχόλιο