Που φωτισμένο βάζει μπρος και ξεκινάει…

Δημοσιεύτηκε από economia 21/10/2019 0 Σχόλια άρθρα,

Οικονομική Επιθεώρηση, Οκτώβριος 2019, τ. 987

BOΡΕΙΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ του Κώστα Μπλιάτκα

 

 

Ανέκδοτα πολλά έχουμε ακούσει για το μετρό της Θεσσαλονίκης εδώ και τριάντα χρόνια, από την εποχή της «τρύπας» στο Σιντριβάνι, και μάλιστα πολλά από αυτά στα δημοσιογραφικά πηγαδάκια κατά τις συνεντεύξεις των πρωθυπουργών στη ΔΕΘ.

Η συζήτηση καλά κρατούσε από τότε που χάλαγε κόσμο, πριν από 35 χρόνια, το τραγούδι για την Τρελή κι Αδέσποτη (θα μπορούσε συμβολικά να είναι και η Θεσσαλονίκη, ως δημόσιο πιστεύω) του αξέχαστου Θεσσαλονικιού Νίκου Παπάζογλου σε στίχους του Μανώλη Ρασούλη, που κι αυτός δεν είναι πια μαζί μας:

 

…και μπαίνει στις καρδιές σα να ‘τανε μετρό

που φωτισμένο βάζει μπρος και ξεκινάει.

 

Είμαστε όμως αρκετά μεγάλοι για να συνεχίσουμε με ανέκδοτα σε ένα θέμα που πονάει. Ούτε με τα παλιά, ούτε με τα καινούργια για τους «μουσαμάδες». Η Θεσσαλονίκη δεν έχει μέσο σταθερής τροχιάς από το 1956, όταν με μια ακατανόητη και ανιστόρητη απόφαση η τότε κυβέρνηση ξήλωσε το τραμ, αφήνοντας το έργο στους υπεύθυνους των αστικών λεωφορείων, τα οποία αναπόφευκτα έγιναν κι αυτά κακόγουστο ανέκδοτο.

Στα σοβαρά τώρα, το μετρό της Θεσσαλονίκης, έργο πολυαναμενόμενο και στοιχειωμένο, συμπυκνώνει θα ‘λεγε κανείς όλες τις κακοδαιμονίες της χώρας: έλλειψη διάθεσης σεβασμού σε θεσμούς και κανόνες, υδροκέφαλο κράτος του κέντρου, ροπή προς την πόλωση και τις άγονες αντιπαραθέσεις, γραφειοκρατία κ.λπ. Ήρθαν κι έδεσαν με τις δυσκολίες εξέλιξης των έργων σε ένα τέτοιο ιστορικό κέντρο, η βαριά κληρονομιά του οποίου στα σπλάχνα του αξίζει κάθε σεβασμό και προστασία!

Πώς λοιπόν τα κατάφερε πάλι η Θεσσαλονίκη να μπει σε τραγικό και κωμικό ταυτόχρονα δίλημμα, που παγώνει την εξέλιξη ενός έργου πνοής; Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά.

Ούτως ή άλλως, το έκαναν ήδη δύο επιστήμες, η αρχαιολογία και η αρχιτεκτονική.

«Στο οικόπεδο που η μια, σκάβοντας, αναδεικνύει την αρχιτεκτονική του παρελθόντος, η άλλη, χτίζοντας, δημιουργεί την ευτυχή προσδοκία του μέλλοντος», έγραψε πρόσφατα –και πολύ εύστοχα– ο συγκοινωνιολόγος Σταύρος Κωνσταντινίδης.

Πολλοί δεν μπορούν να εξηγήσουν γιατί προβλέφθηκαν τέσσερις στάσεις (!) του μετρό από τη ΔΕΘ μέχρι τον Βαρδάρη: μια απόσταση την οποία διανύεις άνετα με βιαστικό περπάτημα σε 30 λεπτά.

Οι Σέρλοκ Χολμς του ρεπορτάζ ας ψάξουν γιατί έγιναν τέσσερις οι στάσεις και ποιοι πιθανόν επωφελήθηκαν από αυτό. Και, τελικά, τι θα παθαίναμε εάν δεν λειτουργούσε η στάση της Βενιζέλου; Για 1.000 μέτρα βόλτα γίνεται ο καυγάς σε ένα κέντρο πόλης που όλοι υμνούν για την ατμόσφαιρα και την ιστορία του;

Μετρό σημαίνει σύνδεση με αεροδρόμια και απομακρυσμένες περιοχές, όχι μια μικρή απόσταση με πολύ πυκνές στάσεις στο κέντρο. Στο Λονδίνο θα έβαζαν τα γέλια αν μάθαιναν ότι ο καυγάς γίνεται για μια απόσταση από το Χάιντ Παρκ μέχρι το Πικαντίλι.

Και οι μαθητές του δημοτικού ακόμη ξέρουν ότι όποιος κι αν έσκαβε κατά μήκος της Εγνατίας, σε μια πόλη 23 αιώνων αδιάλειπτης αστικής παρουσίας, θα έβρισκε αρχαία ανεκτίμητης αξίας. Ας τα σώσουν και ας καταργήσουν τη στάση Βενιζέλου. Δεν χάλασε ο κόσμος.

Σιντριβάνι, Αγίας Σοφίας και Πλατεία Δημοκρατίας μια χαρά σχήμα είναι. Τα αρχαία θα αναδειχθούν οριστικά και χωρίς απώλειες, και θα χαρίσουν στην πόλη έναν χώρο σπάνιας τουριστικής και πολιτιστικής αξίας, που θα τον επισκέπτονται δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι κάθε μέρα.

(Σ’ αυτό το σημείο, ας θυμηθούμε την κριτική που άσκησαν παλιοί κάτοικοι του κέντρου για τη δημιουργία τόσων σταθμών πάνω στην Εγνατία, που όμως δεν εισακούστηκε.)

Τι θα γίνει τελικά; Θέλοντας και μη, περιμένουμε εξελίξεις από την κυβέρνηση.

«Θέλουμε και τα αρχαία να αναδείξουμε και να έχουμε ένα μετρό λειτουργικό. Ένα έργο το οποίο θα είναι ενιαίο και θα λειτουργήσει στις αρχές του 2023», είπε ο υπουργός Υποδομών και Μεταφορών Κώστας Καραμανλής, εξηγώντας ότι προκρίνεται η λύση του 2014, δηλαδή να αποσπαστούν τα αρχαία και να επανατοποθετηθούν στον σταθμό Βενιζέλου, όπως έγινε στην Αθήνα, αλλά και σε άλλες πόλεις της Ευρώπης. Η λύση συναντά, ωστόσο, αντιδράσεις και κινητοποιήσεις πολιτών, αρχαιολόγων και πνευματικών ανθρώπων, με μια κοινωνία πολιτών πολύ κουρασμένη πια από τις κόντρες και τις καθυστερήσεις. Για να δούμε…

Πιο τρανταχτή απόδειξη ότι, δυστυχώς, το μετρό θα μας χαρίσει στο μέλλον κι άλλα ανέκδοτα είναι και η ατάκα του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, πριν από δύο εβδομάδες στη Θεσσαλονίκη, όταν φτάνοντας στη συνάντηση με τον πρώην δήμαρχο Γ. Μπουτάρη για τα αρχαία της Βενιζέλου δήλωσε: «Ήρθα με το μετρό, γι’ αυτό άργησα».

Αφήστε ένα σχόλιο