Από το AirBnB και την gentrification στο ενοικιοστάσιο

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 23/10/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Εδώ και τρία-τέσσερα χρόνια, η εξάπλωση των βραχυχρόνιων μισθώσεων «τύπου AirBnB» (αλλά και των άλλων, αντίστοιχων on line, πλατφορμών μέσω Booking, Homeaway κλπ.) έχει δημιουργήσει σε μεγάλες πόλεις-σημαντικούς τουριστικούς προορισμούς, σαν της Βαρκελώνης, την Ρώμη, το Βερολίνο αλλά και το Παρίσι, καθώς και σε μικρότερους/στοχευμένους προορισμούς οξυνόμενα προβλήματα. Πρώτα-πρώτα ζήτησης στέγης. ύστερα εκτόξευσης ενοικίων, ιδίως κατοικιών που απευθύνονται σε σχετικά μεσαία, ή και χαμηλά εισοδήματα. εν συνεχεία αλλοίωσης/υπερεπιβάρυνσης του αστικού ιστού.

 

Γι’ αυτόν τον λόγο, έχουν ξεκινήσει αντίστοιχα εδώ και καιρό συζητήσεις, που ορισμένες φορές έχουν ήδη εκτραπεί σε αντιδικία, για περιορισμούς. Υπό την έννοια αρχικά πλαισίωσης και ρύθμισης. ύστερα ευθέως ως περιορισμοί δυνατοτήτων. κάποια στιγμή στα όρια απαγορεύσεων.

 

Την ειδική φορολογική μεταχείριση (χωρίς μάλιστα δυνατότητα έκπτωσης δαπανών, παρά μόνον άμα κανείς δημιουργήσει εταιρεία/τουλάχιστον ΙΚΕ...), την εγγραφή σε ειδικά μητρώα (σ’ εμάς, το Μητρώο Ακινήτων Βραχυχρόνιας Διαμονής), την επιβολή προδιαγραφών ασφαλείας (που λογικά, επιβάλλονται...) και ορίων παρεχόμενων υπηρεσιών (ώστε να ξεχωρίζουν από την ξενοδοχειακή λειτουργία) κυριότατα όμως την θέσπιση ανώτατης διάρκειας επιτρεπτής μίσθωσης (σ’ εμάς: 3μηνο, αλλά υπό αναθεώρηση) - όλα αυτά τα έχουμε δει στην μια ή την άλλη περίπτωση.

 

Ήδη όμως, με πάταγο κινήθηκε στο Βερολίνο η άλλη άκρια του νομικού πλαισίου, εκείνη που αφορά τις συνήθεις, τις κανονικές μισθώσεις. Με την επιβολή - σε πόλη με βαθύτερο κοινωνικό παρελθόν και Σοσιαλδημοκρατική δημαρχία - 5ετούς παγώματος στα νοίκια των κατοικιών. Δεν ήταν μόνο η διάδοση του AirBnB και των συναφών που έφερε αυτήν την εξέλιξη: ήταν και παράλληλες κινήσεις αναβάθμισης αστικών περιοχών/gentrification που έπαιξαν τον ρόλο τους, «απωθώντας» παλιούς κατοίκους. Καθώς πρόκειται περί Γερμανίας, ασφαλώς και «ανέβηκαν» αντιδράσεις αν και ελάχιστοι προσώρας απετόλμησαν να αναφερθούν στην ιδιοκτησία ως θεμελιώδες δικαίωμα μη επιδεχόμενο περιορισμό (η με κοινωνικό τρόπο ενάσκηση των δικαιωμάτων, στην Γερμανία αναζητά κάποιες ρίζες της, άλλωστε!...). Όμως, σε χώρα που θυμάται τα μεταπολεμικά ενοικιοστάσια, αλλά και έχει ζήσει σε καθεστώς μη-ιδιωτικής-ιδιοκτησίας κατά ένα μέρος, η προσβολή της απόφασης μπορεί να θεωρηθεί βέβαια.

 

Πάντως στην δημόσια συζήτηση το γνώριμο επιχείρημα «όσοι είναι μέσα, προστατεύονται. όσοι είναι έξω δεν θα βρουν ποτέ στέγη» συνεχώς εντείνεται. Μπορεί δε και η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση να κινηθεί νομοθετικά προκειμένου να ανατρέψει, ή να αμβλύνει την κίνηση του ενοικιοστασίου.

 

Τελικά, μέχρι το Bundesverfassungsgericht μπορεί να την περιμένει κανείς αυτήν την ιστορία.

 

Εμείς... ας παρακολουθούμε. Πόσο θα αργήσει (και) αυτό το κύμα;

 

Αφήστε ένα σχόλιο