Αριστεία, προκοπή, νοοτροπία

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 25/10/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Κάτι σαν σάλος δημιουργήθηκε – μάλλον υπερβάλλουμε με την χρήση της λέξης, αλλά… την είδαμε να κυριαρχεί σχολιογραφικά – σε φιλοκυβερνητικά Μέσα με την συνειδητοποίηση ότι ο Πρόεδρος της ΟΛΜΕ, προερχόμενος από την ΔΑΚΕ/συνδικαλιστική οργάνωση για την Μέση Εκπαίδευση του κυβερνώντος κόμματος (ή: προσκείμενη στην σημερινή Κυβέρνηση), καταθέτοντας σε Κοινοβουλευτική Επιτροπή για τα θέματα αρμοδιότητάς του ζήτησε ανεπιφύλακτα την κατάργηση των πρότυπων σχολείων. Ή, μάλλον την μη-αποκατάστασή τους καθώς στην προηγούμενη φάση η λογική Μπαλτά τα είχε ούτως ή άλλως θέσει εκποδών.

 

Ο λόγος, εξίσου ανεπιφύλακτα, εξηγήθηκε: «η αριστεία είναι αντιπαιδαγωγική». Ασφαλώς η συζήτηση είναι πιο περίπλοκη: η επιδίωξη της αριστείας όταν συνοδεύεται από χτίσιμο της ανταγωνιστικότητας στην τάξη και αποδέχεται την περιθωριοποίηση όσων βλέπουν τους άλλους να ξεφεύγουν μπροστά, αλλά και την απομόνωση των αρίστων, αποτελεί εκπαιδευτικό ναρκοπέδιο. Το ζήτημα (ή μάλλον το πρόβλημα, εκεί που πήγε το πράγμα), είναι ότι η συζήτηση περί αριστείας έχει γίνει εύκολο ιδεολογικό/ιδεολογικοτρόπο κλωτσοσκούφι. Και η νυν κυβερνώσα παράταξη, προκειμένου να «ανεβάσει» την δυσαρέσκεια-έως-οργή του κόσμου με την υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου, έκανε την αριστεία φλάμπουρο. Ενώ η νυν Αξιωματική Αντιπολίτευση, ως Κυβέρνηση έκανε φλάμπουρο την αντι-αριστεία.

 

Όλα αυτά, δε, σε μια χώρα όπου η άλλη έννοια η οποία  επικαλύπτει και σηματοδοτεί την επιδίωξη της αριστείας –  η προκοπή – έχει βαθύτατες ρίζες. Κάνει τους γονιούς να θυσιάζουν πολλά για «να πάει μπρος το παιδί». Γεμίζουν τα ξένα Πανεπιστήμια. Φορτώνουν τα ιδιωτικά σχολεία. Κατέστησαν βασικό θεσμό τα φροντιστήρια (και τα ιδιαίτερα). Ώστε το σχολείο – πάντως η Μέση Εκπαίδευση – να κοντεύει να (αυτό)περιοριστεί σε… βοηθητικό ρόλο.

 

Ενώ λοιπόν είναι πρόδηλο ότι η ιστορία αυτή έχει μείζονα σημασία, η προσπάθεια να περιοριστεί η συζήτηση στην ατάκα, στο εύκολο σύνθημα, την απονευρώνει. Και οι μεν πολιτικοί, καβάλα στο άσπρο άλογο, χρησιμοποιούν την αριστεία ως ρομφαία. οι δε συνδικαλιστές κάνουν – τι άλλο! – την δουλειά τους, δηλαδή περιορίζουν τον κίνδυνο να χρειαστεί περισσότερη προσπάθεια (δουλειά, δουλίτσα) από τους ανθρώπους «τους». Μεταξύ των οποίων υπάρχουν αρκετοί φωτισμένοι δάσκαλοι, υπάρχουν μέχρι και στελέχη με ιεραποστολικά χαρακτηριστικά (ακριβώς υπέρ της προκοπής των παιδιών), υπάρχουν και επαναπαυμένοι και παραιτημένοι. Αξιολόγηση; Τι είπατε;!;

 

Όμως προσπάθεια να προχωρήσει η συνειδητοποίηση του τι είναι αυτό που αληθινά διακυβεύεται, ούτε είδαμε, ούτε περιμένουμε να δούμε εύκολα. (Θέλετε να κάνετε ένα πείραμα; Ρωτήστε έναν πολιτικό τενόρο πόσος είναι ο μισθός του δασκάλου ή του καθηγητή με 10 χρόνια προϋπηρεσία, πόσο με 25. Και ύστερα, ευγενικά, ρωτήστε τον πόσα πληρώνει την οικιακή βοηθό που απασχολεί – γιατί – μάλλον θα απασχολεί).

 

Αφήστε ένα σχόλιο