Ημέρες Βαγγέλη Βενιζέλου

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 01/11/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Όσοι ενδεχομένως πίστεψαν ότι ο Βαγγέλης Βενιζέλος, τιθέμενος εκτός Βουλής των Ελλήνων και επανερχόμενος στα αμφιθέατρα του ΑΠΘ να διδάξει Συνταγματικό (ήδη ορατός ο πρώτος ύφαλος...), θα περιόριζε την παρεμβατικότητα με την οποία σφράγισε τα τελευταία χρόνια - ας πούμε μετά την Κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου - προδήλως έκαναν λάθος. Ο Β.Β. συνεχώς παρεμβαίνει, σε ευρύτατη γκάμα θεμάτων. Και ενοχλεί. Και παρατηρείται. Και σπέρνει.

Προχθές, είχε την τιμητική του. Ιδού τι εννοούμε: Αρθρογραφώντας στα ΝΕΑ, ήγειρε και προώθησε μια σειρά αντιρρήσεων συνταγματικού χαρακτήρα για την προωθούμενη (με ευρύτατη συναίνεση στην Αναθεωρητική Βουλή - ναι, τέτοια είναι η τρέχουσα - αν μη με ομοφωνία των βουλευτών) καθιέρωση της ψήφου των εκτός Ελλάδας Ελλήνων. Επεσήμανε ότι η προσπάθεια να αναθεωρηθεί/συμπληρωθεί η συνταγματική βάση (άρθρο 54Σ) ώστε να «καθίσει» σωστότερα/ασφαλέστερα η νομοθετική ρύθμιση που συμφωνήθηκε από τα εν τη Βουλή κόμματα κινδυνεύει να προσκρούσει (ή μάλλον... προσκρούει) σε πρόβλημα τόσο τυπικό, όσο και ουσιαστικό. Μη-αναθεωρούμενη διάταξη κατά την προηγηθείσα πρώτη φάση (κατ’ άρθρο 110 παρ. 2Σ) της αναθεώρησης, κυρίως όμως υπέρβαση των ορίων αναθεώρησης (ισότητα και καθολικότητα της ψήφου, που ορίζει την βάση του πολιτεύματος/σκληρός πυρήνας κοκ) με τους όρους που τίθενται: ενεργό ΑΦΜ, διάρκεια παραμονής εκτός Ελλάδος κοκ. Σ’ αυτά, προσθέτει και την πολιτική διάσταση - πως θα την δουν οι ίδιοι οι απόδημοι αυτήν την συρρικνωτική προσέγγιση - συν τεχνική διάσταση της πρόβλεψης για αντιπροσώπευση μέσω βουλευτών Επικρατείας.

 

Στην Βενιζέλεια ομοβροντία είχε προ-απαντήσει ο Γιώργος Γεραπετρίτης, μέλος της Βουλής αλλά και της Κυβέρνησης ο ίδιος, με την παρατήρηση - στον πυρήνα της, αυτό - ότι μια διάταξη που θα προστεθεί στο Σύνταγμα από την περίπου ομοφωνία της Αναθεωρητικής Βουλής (ενδεχομένως και με μια ερμηνευτική δήλωση) θα δώσει βάση στον νομοθέτη του ειδικού εκλογικού νόμου που δύσκολα θα βρεθεί αύριο Δικαστήριο να αμφισβητήσει - γιατί στο επιχείρημα Β.Β. επισείεται και τούτο, να αμφισβητηθεί μεθαύριο αποτέλεσμα της κάλπης, μετά από μεταβολή των πολιτικών συσχετισμών. Στην συνέχεια η αντιπαράθεση - βαίνουσα προς καυγά, εκτός Βουλής ιδίως, με Fb ως κορωνίδα της ανταλλαγής έντονων απόψεων - γενικεύτηκε. Ο δε αρχιτέκτων της συναινετικής αναθεώρησης του 2001, με τον πρόσθετο μανδύα υπεράσπισης του αυστηρού Συντάγματος (τι άλλο θα ήταν ένα Σύνταγμα έμπνευσης Κ. Καραμανλή! αι δέλτοι του Μωϋσέως θάταν πιο εύπλαστες), εξήγησε στην νυν Αναθεωρητική ότι δεν μπορεί να κάνει... ό,τι φαίνεται πως θα κάνει. Δηλαδή ότι η επιχειρούμενη μίνι-συναίνεση είναι προ-τορπιλισμένη.

 

Όμως, την ίδια μέρα, ως εκδήλωση του e-Κyklos αυτό (η εκδήλωση ήταν με Chatham House rules, άρα μόνο περιορισμένη προσεκτική αναφορά μπορεί να γίνει), με πρωτοβουλία Β.Β. και με τον ίδιο ως συντονιστή, έγινε μια σημαντική συζήτηση σχετικά με τις εξελίξεις ως προς τις προοπτικές των ερευνών υδρογονανθράκων στις Ελληνικές θάλασσες. Πριν ένα χρόνο, είχε υπάρξει η ίδια συζήτηση στην ίδια λογική - όμως ούτε η κύρωση των συμβάσεων για Ιόνιο/νότο της Κρήτης είχε προχωρήσει τότε, ούτε βέβαια και η Γαλάζια Πατρίδα της Άγκυρας ελλόχευε ευθέως. Σ’ αυτήν την συζήτηση, αρχική εισήγηση έκανε ο Γιάννης Μανιάτης, ο οποίος άλλωστε στα χρόνια Σαμαρά-Βενιζέλου «άνοιξε» στην ουσία αυτήν την συζήτηση. Όμως κυρίως παρεμβάσεις έκανε «η αγορά»: οι Δημ. Γόντικας και Ντ. Νικολάου της Energean, ο Γ. Γρηγορίου των ΕΛΠΕ.

 

Την μηντιακή προσοχή μονοπώλησε (άγαρμπα, θαρρούμε) η «μετάφραση» σε ύπαρξη γιγάντιων αποθεμάτων νότια της Κρήτης - εκεί όπου ΕΛΠΕ έχουν δικαιώματα μαζί με Total και Exxon Mobil - λόγω γεωφυσικής ομοιότητας με το κοίτασμα Zohr της Αιγύπτου. Κάλυψη των ενεργειακών αναγκών της Ελλάδας μέχρι και για 70 χρόνια, κεντρικός ρόλος της χώρας στο «ενεργειακό παιχνίδι της Ανατ. Μεσογείου», οι προσδοκίες ξεφεύγουν εύκολα! (Πάντως το κλίμα στην συζήτηση του e-Κykos ήταν πολύ πιο προσγειωμένο. Επειδή δε το θέμα απογειώθηκε στον Τύπο, ήρθαν τα ΕΛΠΕ να το επαναπροσγειώσουν με επίσημη τοποθέτηση...).

 

Θα μας επιτρέψει οαναγνώστης να σταθούμε, αποσπασματικά, σε τρεις-τέσσερεις άλλες παρατηρήσεις:

 

Πρώτα πρώτα ο Γ. Μανιάτης, αφού περιέγραψε την ανηφόρα για να ξεκολλήσουν οι έρευνες υδρογονανθράκων (που ξανακόλλησαν, για να ξαναξεκολλήσουν μόνο από το 2018 και μετά), προσέθεσε μια διάσταση που σπάνια συζητείται: έτσι όπως η Μεσόγειος έχει πλέον συγκεντρώσει ντουζίνες αγωγών και εκατοντάδες πλατφορμών άντλησης, η Ελλάδα γεωγραφικά και από πλευράς δυνατοτήτων παραγωγής (βαρειά σωληνουργεία, μηχανολογική εμπειρία, ναυπηγικό δυναμικό) έχει μια τελευταία ευκαιρία συμμετοχής σε διαδικασία επισκευών και συντηρήσεων. Πολύ μεγάλης έκτασης, αν στηθεί τώρα - όμως... τώρα!

 

Ύστερα, από την κατάθεση των ΕΛΠΕ για την πραγματική πραγματικότητα των πρόδρομων ερευνών για ανεύρεσης υδρογονανθράκων, ανέβηκε - πάλι, και πάλι - στην επιφάνεια η σταθερά αρνητική στάση τοπικών κοινωνιών και περιφερειακών δομών. Πέρα από τα κεντρικά αδειοδοτικά δεδομένα, πέρα και από την στάση του Κράτους, η τοπική διάσταση υπόσχεται/απειλεί να εκτροχιάσει ο,τιδήποτε.

 

Πηγαίνοντας κάπως παρακάτω, η περιγραφή από τους ανθρώπους της Energean της τελευταίας 20ετίας που την κατέστησαν από απλό συνεχιστή του Πρίνου (που εξηντλείτο και πήγαινε να σβήσει), σε μια μεσαία πολυεθνική με συνεργασία με τους Μεγάλους και παρουσία από Ισραήλ μέχρι Μαυροβούνιο, έδειξε ότι ο παραμερισμός της αδράνειας είναι το βασικό συστατικό ΚΑΙ αυτής της δράσης. Εδώ συναρθρώθηκε και η μαρτυρία του ίδιου του ΒΒ - που ασφαλώς και δεν περιορίστηκε στον ρόλο του συντονιστή... - όταν περιέγραψε πώς, ως υπουργός Ανάπτυξης/Ενέργειας, με ιδιότυπο νομικά τρόπο απέτρεψε το κλείσιμο/εγκατάλειψη του Πρίνου, με παραχώρηση της άδειας στους εργαζόμενους. Ύστερα, με ένα αντίστοιχα ιδιότυπο μεγάλωμα δια των μηχανικών της μονάδας, μετεξελίχθηκαν στην Energean. Που φτάνει να ετοιμάζει πλωτό «εργοστάσιο» στα όρια Ισραήλ-Κύπρου και να παίζει ρόλο πρωτοπόρων στο άνοιγμα των Ελληνικών νέων πεδίων.

 

Πάντως, για να προσγειώσουμε κι εμείς την συζήτηση, ας δοθεί μεγάλη προσοχή στο πώς/πόσο κλειστό παραμένει το αληθινό παιχνίδι ερευνών/παραγωγής/αγωγών στην Λεβαντίνη (Κύπρος-Ισραήλ-Λίβανος, δίπλα στον γίγαντα Αίγυπτο) και πόσο οι μεγάλοι σχεδιασμοί (EastMed) προϋποθέτουν σημαντικά νέα ευρήματα πόρων υδρογονανθράκων. Σημαντικά, είπαμε.

 

Αναμενόμενο επίσης, με απόκρουση της ευπρεπούς αδράνειας δεκαετιών στην εξωτερική πολιτική σκιαγράφησε ο Β.Β. πλαίσια δραστηριοποίησης της Ελλάδας του 2019-25 (γιατί με τέτοιο βήμα προχωρούν τα πράγματα) στο υπερευαίσθητο γεωπολιτικό περιβάλλον αλλά... Chatham House rules, είπαμε. Πάντως η Τουρκία, παρατηρήθηκε, πάντα προ-λέγει τι θα κάνει: και οι έρευνες στο Οικόπεδο 3, και εκείνες τώρα στο Οικόπεδο 7 είχαν προαναγγελθεί ρητά. Και η πρόσκληση στην Λιβυκή Κυβέρνηση από Ερντογάν για υπογραφή συμφωνίας για ΑΟΖ των δυο είναι γνωστή...

 

Αφήστε ένα σχόλιο