Μιλώντας για αγροδιατροφικό τομέα και μέλλον, στις Σέρρες/2019 (συνέχεια)

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 05/11/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Βλέπαμε χθες εντελώς σημειακά, πώς πορεύθηκε η συζήτηση για «Το μέλλον του αγροδιατροφικού τομέα στην ψηφιακή εποχή» στο φετινό AgriBusiness Forum, που για μιαν ακόμη φορά απετόλμησε να οργανωθεί στις Σέρρες – δηλαδή σε κέντρο αγροτικής δραστηριότητας και όχι στο παραδοσιακό δίπολο Αθήνας-Θεσσαλονίκης.

 

Θα θέλαμε να σταθούμε, σήμερα, σε ορισμένα ευρύτερα συμπεράσματα. Πρώτα-πρώτα, εκείνο που ήδη εδώ και χρόνια έχει περιγραφεί ως «γεωργία ακριβείας» και το οποίο ενσωματώνει νέες τεχνολογίες στις καλλιεργητικές πρακτικές – από την τηλεπισκόπηση και τα drones και την άρδευση ή πάλι τις βιολογικές και υγειονολογικές βελτιώσεις μέχρι την αξιοποίηση των data analytics αλλά και τις πρακτικές συντήρησης των προϊόντων και ένταξής τους στις διεθνείς αλυσίδες αξίας – βρίσκεται σε εκρηκτική ανάπτυξη.

 

 Όμως η συνειδητοποίηση αυτή, καθώς και η «επίσκεψη» της διεθνούς εμπειρίας και των best practices (από Rutgers των ΗΠΑ ή Alnarp/SLU της Σουηδίας, ή την triple helix των Ολλανδών – θα επανέλθουμε ευθύς αμέσως), θέλει προσοχή άμα προσγειώνεται στην πράξη. Γιατί; Επειδή η δημιουργία προσδοκιών χρειάζεται να ενσωματώνει τα προβλήματα του κάθε τόπου/της κάθε κουλτούρας αν είναι να μην καταλήξει σε αποκαρδίωση. επειδή η επένδυση που απαιτεί η μετάβαση στο αύριο πρέπει να έχει σοβαρή δυνατότητα απόσβεσης. επειδή ακόμη και όσες επενδύσεις στηρίζονται σε ειδική χρηματοδότηση (σ’ εμάς, της νέας ΚΑΠ) χρειάζεται να έχουν μέσα τους ασφαλή αποδοτικότητα. Και οι ίδιες οι επιχειρήσεις που προωθούν προϊόντα/υπηρεσίες αιχμής θα χρειαστεί να την έχουν αυτήν την αυτοπειθαρχία…

 

Ύστερα, τόσο από τις παρουσιάσεις των ξένων best practices, όσο και από την συζήτηση που ακολούθησε, να αναδείχθηκε κάτι πολύ σημαντικό αλλά και ευαίσθητο. Το να μιλά κανείς για το Χρυσό Τρίγωνο/την Triple Helix γνώσης/έρευνας – παραγωγής/επιχείρησης -  κρατικής στήριξης έχει νόημα, έχει κυρίως προοπτική όταν στην καρδιά του προβληματισμού βρίσκεται ο αγρότης. Ο ίδιος ο αγρότης, μάλιστα, ενδυναμωμένος μέσα από αποτελεσματικές (προσοχή στην λέξη!) μορφές οργάνωσης. Αλλιώς, κινδυνεύει η όποια συνεισφορά καινοτομικής τεχνολογίας να μείνει – ακριβώς – στον χώρο της προσδοκίας. Το είπε ανοιχτά ένας από τους συμμετέχοντες (της ακαδημαϊκής κοινότητας, δε…) «αν δεν συνδυαστεί η σοφία του καφενείου με την συνεισφορά της academia, δεν θα προχωρήσουμε ουσιαστικά».

 

Μια τρίτη αιχμή της συζήτησης, στην οποία σημειωτέον προσήλθαν και οι πολιτικοί που συμμετείχαν στην συζήτηση – Μ. Βορίδης, Κ. Καραμανλής, Κ. Σκρέκας και Φωτεινή Αραμπατζή, αλλά και οι Γ.Γ. του χώρου – ήταν η συνειδητοποίηση ότι η μετάβαση στην επόμενη φάση της ΚΑΠ, με την αντίστοιχη μετάβαση σε γνήσιο «results-based» σύστημα ενισχύσεων, μέσω του Εθνικού Προγράμματος που θα έχει καταρτισθεί, απειλεί με πολύ συγκεκριμένη απώλεια πόρων. Ειδικά τώρα που, μια με το Brexit, μια με τους κυματισμούς στις διεθνείς εμπορικές διαπραγματεύσεις, το κλίμα στην Ευρωπαϊκή συζήτηση είναι συννεφιασμένο. Και μάλλον θα παραμείνει. Οπότε η μετάβαση της Ελληνικής γεωργίας σε νέα, πάντως διαφορετικά πρότυπα λειτουργίας – με επιπρόσθετη την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής (στην πράξη, όχι στα λόγια) – αποτελεί πλέον στοιχείο επιβίωσης.

 

Βέβαια και εδώ υπάρχει το πάγιο ζήτημα νοοτροπίας: το «τόσα χρόνια, καλά τα πάμε τελικά» λειτουργεί ως ο βασικός ανασταλτικός παράγοντας.

 

Αφήστε ένα σχόλιο