ΕλληνοΚινεζικά: ενθουσιασμοί, προσδοκίες, προσγειώσεις

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 07/11/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Δεν είναι η πρώτη φορά, που βασικοί παίκτες του Κινεζικού χρηματοπιστωτικού συστήματος – η Bank of China και η ICBC – προσέρχονται στην συζήτηση για παρουσία-καταλύτη στην Ελλάδα. Ούτε βέβαια είναι η πρώτη φορά που η επέκταση των δραστηριοτήτων της Cosco στο λιμάνι του Πειραιά επιχειρείται να λειτουργήσει ως προγεφύρωμα για νέες επενδυτικές πρωτοβουλίες της Κίνας, με τον ενεργειακό τομέα της Ελλάδας ψηλά στις προτεραιότητες (State Grid σε AΔMHE, αλλά και ήπιες μορφές ενέργειας). Τα προβλήματα που συνάντησε το master plan της Cosco, οι ανασχέσεις των σχεδίων logistics/της πρόσβασης σε ένα αποτελεσματικό σιδηροδρομικό δίκτυο από τις λιμενικές εγκαταστάσεις, ακόμη περισσότερο η τραγική απογοήτευση από την επένδυση της Fosun στην Folli Follie (με ό,τι η κατάρρευση της τελευταίας σήμανε ως γενικότερη απώλεια εμπιστοσύνης) και η ψύχρανση από την αποχώρηση της ίδιας  Fosun από το επενδυτικό σχήμα του Ελληνικού δεν έφυγαν από τον ορίζοντα, βέβαια.

 

Όμως το γεγονός ότι η επίσκεψη Κυριάκου Μητσοτάκη – μετα μεγάλης κουστωδίας, από την υπουργό Πολιτισμού Λίνα Μενδώνη μέχρις αληθινά πολυπληθή ομάδα επιχειρηματιών – στην Διεθνή Έκθεση CIIE 2019 της Σαγκάης με κεντρικό μήνυμα “A culture to share” (η Ελλάδα τιμώμενη χώρα, δίπλα στην Γαλλία αλλά και την Τζαμάικα) άνοιξε ακόμη περισσότερο την συζήτηση στο μέτωπο των νέων τεχνολογικών εφαρμογών. Συζητήσεις γύρω από παρουσία της ΖΤΕ ή της Alibaba, αξίζει κι αυτό να σημειωθεί. Καθώς και η επίσκεψη, ευθύς αμέσως την επόμενη εβδομάδα, στην Ελλάδα του Προέδρου Σι Ζινπινγκ επικεφαλής ιδιαίτερα υψηλόβαθμης αποστολής: σημειωτέον ότι η επίσκεψη Σι είναι επίσημη/state visit, ενώ η παρουσία Μητσοτάκη ήταν «αναβαθμισμένη ευκαιριακή».

 

Υπάρχει πάντως και ένα «όμως» σε όλο αυτό τον ενθουσιασμό που καλλιεργείται γύρω από την συνεχιζόμενη αναβάθμιση – και την προσδοκία αναβάθμισης: μεγάλο πράγμα οι προσδοκίες! – των ΕλληνοΚινεζικών σχέσεων. Μιλήσαμε ήδη για το «σύννεφο Folli Follie» που δεν έχει σβήσει τόσο εύκολα όσο εμείς (θέλουμε να) το έχουμε προσπεράσει. Σημαντικότερη θα θεωρούσαμε την – διόλου διπλωματική! – πίεση που ασκείται, τόσο από την ΕΕ όσο και από τις ΗΠΑ, ώστε να ανακοπεί η αίσθηση προγεφυρώματος/beachhead που τείνει να λειτουργήσει για την Κίνα δια της Ελλάδας (και των Δυτικών Βαλκανίων). Την επιφυλακτικότητα των ΗΠΑ, ιδίως για την «μονοπώληση» του Πειραιά, έδειξε και ο Μάικ Πομπέο στο εδώ πέρασμά του (που επενδύθηκε με τόσες προσδοκίες – βέβαια… προτού οι ΗΠΑ ανοίξουν τον δρόμο στην Τουρκία στην Συριακή μεθόριο). Ο ίδιος άλλωστε έρριξε και προειδοποιητική βολή για την κινεζική τεχνολογία 5G στις τηλεπικοινωνίες; να είναι άραγε τυχαίο ότι στις επαφές με τον κλάδο αυτό το ταξίδι Μητσοτάκη «άγγιξε» ΖΤΕ, αλλ΄ όχι Huawei; Γενικότερα, ενώ κανείς δεν έχει επιφυλάξεις για Κινεζική παρουσία στην καταναλωτική πλευρά των πραγμάτων – και τι πιο καταναλωτικό από τα τουριστικά; εδώ μπαίνει στην μέση η επαναφορά άμεσων πτήσεων Air China – όταν όμως αγγίζουμε δίκτυα, το πράγμα περιπλέκεται. Εύλογα/δίκαια η κουστωδία Μητσοτάκη «ανέβασε» το επιχείρημα, γνώριμο από εποχής Αλέξη Τσίπρα αλλά ακόμη και… Κώστα Καραμανλή: «οι Κινέζοι έρχονται, προθυμοποιούνται επενδυτικά: ποιος άλλος ενδιαφέρθηκε σοβαρά για Πειραιά; ή για μεγάλα logistics;». Όμως, το γεγονός ότι ένα επιχείρημα είναι εύλογο, δεν σημαίνει ότι γίνεται και ακουστό από τους παίκτες ισχύος – ιδίως όταν τα γεωπολιτικά έρχονται στο προσκήνιο.

 

Καλοί οι ενθουσιασμοί. Σίγουρα οι προσδοκίες. Πάντως προσοχή στις προσγειώσεις.

 

Αφήστε ένα σχόλιο