Οι ορίζοντες χτυπούν τις πόρτες μας

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 08/11/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Την παράσταση – διότι παράσταση ήταν η επίσημη εκκίνηση των εργασιών της Επιτροπής για την προετοιμασία της Ελλάδας για την ανάγνωση της Επανάστασης του 1821 διακόσια χρόνια μετά την αρχή του ανήφορου: όμως η παράσταση δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως κάτι το αρνητικό/υποτιμητικό αλλ’ ως μια επίσημη αναζήτηση ύφους παράλληλα με νόημα – φιλοξένησε η αίθουσα της Γερουσίας στην Βουλή. Με την έδρα να καταλαμβάνει ο Πρόεδρος της Βουλής και οι επίσημα ορισμένοι εκπρόσωποι των εν τη Βουλή κομμάτων.

 

Ήδη, πάντως, το καλωσόρισμα Τασούλα κατόρθωσε να ενσωματώσει ένα ενδιαφέρον κομμάτι Ιστορίας. Αντλώντας από τον «Ελληνικό Όρθρο» του Θανάση Πετσάλη-Διομήδη (μυθοπλασία που αποτυπώνει την διαδρομή του Ι. Κωλέττη , όπως θύμιζε διαδρομικά ο Πρόεδρος) έθεσε την περιγραφή της αληθινής εκκίνησης της Ελλάδας ως εγχειρήματος Κράτους: τότε που «παραστάται»/πληρεξούσιοι από την Δυτική Ελλάδα, την Ανατολική Ελλάδα, τας νήσους και τον Μοριά (με αυτήν την σειρά) συγκεντρώθηκαν και «μετώκησαν»/μετακινήθηκαν προς Πιάδα (αυτή ήταν η Επίδαυρος), «να φτιάξουν Κράτος». Κάθισαν κάτω από πορτοκαλιές, αρκετοί διπλοπόδι (κατάχαμα), «τακτικοί-τακτικοί σαν καλά μαθητούδια» με σεβασμό στον Κύριο Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο, πρώτο Πρόεδρο. και – ως Εθνοσυνέλευση – συνέταξαν και υπέγραψαν το Προσωρινό Πολίτευμα της Επιδαύρου. (Όχι ασήμαντη παρένθεση: όλοι σχεδόν ήρθαν με ακολούθους, ουσιαστικά με σωματοφύλακες, «για καλό και για κακό, για εχθρούς αλλά και για φίλους»). Στο τέλος, «κανείς δεν χειροκρότησε, κανείς δεν είπε λέξη». Όλοι όρθιοι.

 

Ειπώθηκαν και ακούστηκαν πολλά και  σημαντικά στην συνέχεια. Όπως του Πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος είχε την πρωτοβουλία του σχηματισμού Επιτροπής «Ελλάδα 2021», η αναφορά σε μια στιγμή ιδρυτική, συνάμα όμως και στιγμή ρήξης (ξεκίνησε η Επανάσταση στην σκιά της Ιερής Συμμαχίας στην Ευρώπη…), που τώρα θα επιχειρήσει να δείξει «ένα Έθνος ζωντανό, που τέθηκε σε κίνηση». Και σήμερα θέλει/επιδιώκει/θα προσπαθήσει (ο καθείς διαλέγει την διατύπωσή του) να στραφεί στο μέλλον: με εσωτερική ανασύνταξη, αλλά και με «επανασύσταση στον έξω κόσμο με την σύγχρονή του ταυτότητα».

 

Την ουσία των προθέσεων της Επιτροπής – που πραγματικά συγκέντρωσε προσωπικότητες –  αποκρυστάλλωσε, βέβαια, στην δική της τοποθέτηση η Γιάννα Αγγελοπούλου, ως Πρόεδρος του σχήματος «Ελλάδα 2021». Το να ζητάς/προτείνεις/αναζητάς «άσκηση αυτογνωσίας τόσο σε εθνικό, όσο και σε προσωπικό επίπεδο», το να καλείς «να αναγνωρίσουμε όχι μόνο όσα πετύχαμε, αλλά και όσα χάσαμε», δεν είναι ακριβώς ευθύγραμμη υπόθεση. Όπως και το να αναδειχθεί το τι σήμανε το Εικοσιένα – και ο Φιλελληνισμός – με τις «πρώτες Ευρωπαϊκές ιδέες, συστατικό στοιχείο των νέων εθνικών ταυτοτήτων στην Ευρώπη», έχει περιεχόμενο ουσίας, άμα κοιτάξουμε λίγο παραέξω – σήμερα. (Άλλωστε, μιλώντας για την χορεία των επωνύμων Ελλήνων, για όσους πέτυχαν και αναδείχθηκαν, η Γιάννα δεν παρέλειψε μια «αλλιώτικη» αναφορά: στον Ιμάμ Ζαχαρία, ένα νερό παιδί Σύριων μεταναστών γονιών που φέτος είχε πετύχει πρώτος στους Ναυπηγούς ΕΜΠ. Παρευρισκόταν, δε). Να έχει επιπλέον καταγραφεί και μια υπόσχεση/δέσμευση (που θα παρακολουθηθεί…) ότι η Επιτροπή «2021» θα σχεδιάσει πολύμορφες δράσεις κλπ, όμως «σεβόμενη το όριο των γεγονότων και το μέτρο των πραγμάτων, με περίσκεψη και αυτοσυγκράτηση». Για Ελλάδα του 2019, δεν είναι απλή υπόθεση αυτό…

 

Τελευταία παρατήρηση: Μητσοτάκης και Γιάννα επέμειναν στην στροφή προς το μέλλον. Προς ένα αύριο (και μια ανάγνωση του αύριο) που θα συνδιαμορφώσουν όλοι.

 

Με επίγνωση ότι «τα 200 χρόνια μας υπερβαίνουν». Εκεί η ήδη Πρόεδρος της Επιτροπής δανείστηκε στίχο του Νικηφόρου Βρεττάκου. Που, θαρρούμε, εκλεψε την ημέρα: «Οι ορίζοντες χτυπούν τις πόρτες μας».

 

Τις χτυπούν. Τι φέρνουν; Και… ακούει κανείς;

Αφήστε ένα σχόλιο