Ιδιωτική ασφάλιση, με διαφορετική οπτική

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 12/11/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Για μιαν ακόμη φορά, μια μελέτη του ΙΟΒΕ – αυτήν την φορά με ανάθεση από την Ένωση Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδας – αναδεικνύει τις ευρύτερες επιπτώσεις από την λειτουργία ενός κλάδου της οικονομίας. Η άμεση και έμμεση συμβολή του ασφαλιστικού κλάδου (2,4 δις ευρώ, δηλαδή 1,3% του ΑΕΠ), άμα προστεθεί και η περαιτέρω «προκαλούμενη» επίδραση, φθάνει σε 4,1 δις και 2,2% του ΑΕΠ. Και αυτά είναι πέρα από τις κατ’ έτος αποζημιώσεις που καταβάλλει ο κλάδος, αλλά και την παροχή 71 χιλιάδων θέσεων απασχόλησης.

 

Πέρα όμως από αυτήν την φωτογραφική αποτύπωση – έστω και με την διεύρυνση ματιάς που προσφέρει η προσέγγιση ΙΟΒΕ – λειτουργεί και μια διαφορετική προσέγγιση. Πράγματι, ένα βασικό στοιχείο της προσφοράς της ιδιωτικής ασφάλισης στην κοινωνική συνοχή, και συνεπώς στην βελτίωση των συνθηκών λειτουργίας της οικονομίας όπως αυτή βγαίνει από την εποχή της κρίσης, είναι η εξασφάλιση μιας αίσθησης σταθερότητας/προβλεπτότητας στην ζωή των ανθρώπων. Όσων έχουν την δυνατότητα να αποκτήσουν πρόσβαση στην ασφάλιση αυτή, σαφώς: αλλά μια διεύρυνση της κατηγορίας αυτής – από την μεσαία τάξη, κυρίως – λειτουργεί ως πρόσθετος σταθεροποιητής. Όταν υπάρχουν σχεδόν 1,7 εκατομμύρια ατομικά ασφαλιστήρια ζωής (συν 6.000 ομαδικά) και όταν το 2018 καταβλήθηκαν 1,4 δις ευρώ σε αποζημιώσεις σ’ αυτήν την βάση, γίνεται αισθητή μια σοβαρή κλίμακα κάλυψης. Ομοίως, με τα 1,3 εκατομμύρια ασφαλιστήρια περιουσίας (με κάλυψη που αφορά 262 δις σε αξία).

 

 Πολύ πιο περιορισμένη η κάλυψη που παρέχεται από ιδιωτική ασφάλιση υγείας, όπου η τάξη μεγέθους σε ετήσια βάση κυμαίνεται μεταξύ 510 και 615 εκατομμυρίων/έτος (το 2017 βρεθήκαμε σε υψηλό περιόδου): αυτό, βέβαια, έχει να κάνει με την πικρή πραγματικότητα ότι πολύ μεγάλο μέρος των δαπανών υγείας καλύπτεται, out-of-pocket, απευθείας από τους οικογενειακούς προϋπολογισμούς. Και τούτο όσο συνεχίζει να λειτουργεί η μνήμη της δημόσιας κάλυψης – κι ας έχει υποχωρήσει αυτή πολύ σημαντικά, με την κρίση.

 

Μια τέτοια προσέγγιση της υπό εξέλιξη ιδιωτικής ασφάλισης στην Ελλάδα, απαλλαγμένη από την ένταση της πολιτικής (αν μη ιδεολογικής…) συζήτησης, βρίσκεται στο τέλος-τέλος αντιμέτωπη με εκείνο που ονομάζεται «ασφαλιστική συνείδηση». Δηλαδή την αντίληψη ότι, όσο το κοινωνικό δίχτυ προστασίας δεν επαρκεί, όλοι εκείνοι που τουλάχιστον έχουν την δυνατότητα χρειάζεται πρώτα να συνειδητοποιούν, ύστερα να αναλαμβάνουν την ευθύνη της κάλυψής τους. Εδώ, ο ρόλος του Κράτους – που ποτέ στην Ελληνική πραγματικότητα δεν θα πάψει να διεκδικεί τον ρόλο της προστασίας, ακόμη κι όταν ουδόλως την παρέχει… - έγκειται στο να εξασφαλίζει ότι η λειτουργία της ασφαλιστικής αγοράς δεν θα κρύβει παγίδες και κινδύνους, όπως γνωρίσαμε (και γνώρισαν στο πετσί τους χιλιάδες ασφαλισμένοι εταιρειών που «έσκασαν») την περασμένη 10ετία. Αυτό κυρίως –  και λιγότερο οι συνεχώς επανερχόμενη συζήτηση για φορολογικού τύπου κίνητρα, τα οποία στην Ελλάδα και όταν παρέχονται σπανίως αποδεικνύονται σταθερά! – θα δώσει μακροπρόθεσμα στήριγμα στην δημιουργία ασφαλιστικής συνείδησης.

 

Ενώ ταυτόχρονα, άμα γίνει συνείδηση ότι οι ασφαλιστικές εταιρείες, ακόμη κι όταν χρειάστηκε να απορροφήσουν το βάρος των κάπου 15 δις από την κατάρριψη των Ελληνικών ομολόγων, ακόμη κι όταν χρειάστηκε να σηκώσουν/εισφέρουν πρόσθετα κεφάλαια για την Solvency-ΙΙ Οδηγία, συνέχισαν και συνεχίζουν να επενδύουν χρηματοπιστωτικά στην Ελλάδα, θα αρχίσει να ενσωματώνεται στην σκέψη του μέσου Έλληνα ποια η συνολική λειτουργία της ιδιωτικής ασφάλισης.

 

Αφήστε ένα σχόλιο