"Τον Ανδρέα μας τον έφερε ο Καραμανλής"

Δημοσιεύτηκε από economia 12/11/2019 0 Σχόλια αρχείο Βιομηχανική Επιθεώρησις,

Κωνσταντίνος Μητσοτάκης

 

συνέχεια συζήτησης 20/9/2011 με τον Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη (εδώ το προηγούμενο μέρος)

# Πώς βρεθήκατε από το Συντονισμού στο Εξωτερικών;

Ο Καραμανλής αρχήθεν με ήθελε στο Εξωτερικών. Όταν με κάλεσε, να γίνω υπουργός, το έπραξε γιατί χρειαζόταν την βοήθειά μου προκειμένου να γίνει εκείνος Πρόεδρος της Δημοκρατίας: είχα επιρροή – πέραν του ότι ήμουν ο ίδιος βουλευτής, είχα και τον Παύλο Βαρδινογιάννη, ήμασταν οι δυο Νεοφιλελεύθεροι – επηρέαζα αρκετούς παλιούς Κεντρώους, από την παλιά μεγάλη ΄Ενωση Κέντρου, οι οποίοι είχαν μείνει με τον Γεώργιο Μαύρο. Με χρειαζόταν λοιπόν ο Καραμανλής. Αρρώστησε τότε και ο Παναγής (Παπαληγούρας) και είχε μεγάλο κενό, οπότε με κάλεσε να συμμετάσχω στην Κυβέρνηση μαζί και με τον Θανάση Κανελλόπουλο….

 

# Διεύρυνση προς το Κέντρο

Ακριβώς, ήταν η διεύρυνση προς το Κέντρο. Τότε ο Καραμανλής, όταν πήγα να τον δω, μου είπε: «Θα γίνεις υπουργός των Εξωτερικών». Του λέω «δεν γίνομαι Εξωτερικών, δεν δέχομαι». «Γιατί; Θα είσαι καλός υπουργός Εξωτερικών» μου λέει εκείνος. «Το ξέρω ότι θα είμαι καλός και το ξέρεις και εσύ» του απαντώ. «Όμως δεν το ξέρει ο κόσμος. Ο κόσμος, άμα ακούσει πως έκανες τον αποστάτη υπουργό Εξωτερικών, θα σκεφθεί «Πάνε να πουλήσουν την Κύπρο» κλπ. Πράγμα που δεν συμφέρει ούτε εμένα, ούτε εσένα. Ενώ αν με κάνεις υπουργό Συντονισμού, δεν υπάρχει κανένας στην Ελλάδα που να μην συμφωνεί ότι θα είμαι καλός εκεί». Διότι, είχα περάσει από το υπουργείο, με σημαντική επιτυχία;, υπήρξα και σημαντικός υπουργός Οικονομικών – οπότε επείσθη ο Καραμανλής.

Στο Εξωτερικών με είχε θελήσει ο Καραμανλής διότι είχε ορισμένα προβλήματα με την εξωτερική πολιτική. Τα προβλήματα του Καραμανλή ήταν ότι ήθελε να επανέλθει στο ΝΑΤΟ, από όπου είχε κακώς φύγει – λιποψύχησε και έφυγε και ήξερε πως είχε κάμει λάθος - , ενώ ήθελε να υπογράψει και την παράταση της Συμφωνίας των Βάσεων. Με ήθελε λοιπόν γι αυτήν την δουλειά, διότι γνώριζε ότι εγώ θα τα έκανα αυτά! Δεν δέχθηκα, όμως, οπότε επήγα στο Συντονισμού. Εκεί κάναμε καλή δουλειά σε πολλά πράγματα, κυρίως όμως δεν λασκάραμε καθόλου – πλην ίσως στην Κοινωνική Ασφάλιση όπου κάναμε κάποια λάθη. Ο Καραμανλής πάντως ήταν συγκρατημένος, νοικοκύρης και συμφωνήσαμε πλήρως στην οικονομική πολιτική παρά τις κατά καιρούς διαφωνίες.

 

# Στο Οικονομικών, τότε;

Στο Οικονομικών είχε έλθει ο Θανάσης Κανελλόπουλος. Εγώ τον έβαλα εκεί, αλλά πρέπει να πω ότι το μετανόησα . Ηταν άνθρωπος κομπλεξικός και δύσκολος. Είχε επαναφέρει τα τεκμήρια και διάφορα τέτοια.

Πάντως ο Καραμανλής έφυγε για την Προεδρία – εγώ, σημειωτέον, ήμουν αντίθετος στο να φύγει ο Καραμανλής, πιστεύω ότι η ιστορία δεν θα του το συγχωρήσει ποτέ αυτό το μεγάλο έγκλημα που έκανε: τον Ανδρέα μας τον έφερε ο Καραμανλής, ο εγωισμός του Καραμανλή. Ο Καραμανλής έπρεπε να είχε μείνει και να είχε κάνει τις εκλογές αυτός. Επεκαλέσθη βέβαια το επιχείρημα – δηλαδή οι Καραμανλικοί το προέβαλαν το επιχείρημα αυτό – ότι «δεν ήταν δυνατόν να χάσει εκλογές ο Καραμανλής». Τότε εγώ τους είπα ότι, εδώ ο Ελευθέριος Βενιζέλος έχασε εκλογές μετά την Συνθήκη των Σεβρών, ο Ουϊνστον Τσώρτσιλ έχασε εκλογές μετά την μεγάλη νίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, γιατί δηλαδή ο Καραμανλής να μην νοείται να χάσει;

 

# Βέβαια υπήρχε και η λογική να λειτουργήσει ως αντίβαρο στο τόσο δυναμικά προσερχόμενο ΠΑΣΟΚ

Μου το είχε προβάλει κι εμένα του ίδιου ο Καραμανλής, αυτό. «Να χάσουμε τώρα και τα αυγά και τα καλάθια; Τουλάχιστον να έχουμε την Προεδρία…» Εγώ του αντέλεγα: «Τι να την κάνεις την Προεδρία; Δεν πρόκειται να κάνεις απολύτως τίποτε απ’ εκεί». Θυμάστε ότι τότε, στην πρώτη εκλογή ο Καραμανλής δεν εξελέγη. Ενδιάμεσα ετέθη το θέμα αν θάπρεπε να κάνουμε εκλογές αμέσως…

 

# Επ’ αυτού, δηλαδή

Ακριβώς, πάνω σ’ αυτό το θέμα. Εγώ βεβαίως υπεστήριζα την διεξαγωγή εκλογών. Μας εκάλεσε όλους ο Καραμανλής, έγινε μια δραματική σύσκεψη της Κυβερνητικής Επιτροπής με αυτό το θέμα. Μας είπε: «κύριοι, θέλω την γνώμη σας». Ο Καραμανλής καθόταν στην κορυφή του τραπεζιού. Εκ δεξιών του είχε τον Κ. Παπακωνσταντίνου ως Αντιπρόεδρο, αριστερά του ήμουν εγώ ως υπουργός Συντονισμού, πρώτος τη τάξει υπουργός. Κι από κει πέρα , όλοι οι υπουργοί κυκλικώς. Μας είπε λοιπόν: «Αυτό είναι το θέμα που τίθεται. Παρακαλώ πολύ να έχω την γνώμη σας». Πρώτος ο Παπακωνσταντίνου,  αρχίζει να λέει «Πρόεδρε, τα πράγματα είναι δύσκολα, δεν ξέρω, νομίζω όχι» - αρνητικός. Πάει στην συνέχεια – αρνητικοί όλοι, ο ένας μετά τον άλλο. Ώσπου έφθασε σ’ εμένα. «Κι εσύ Κώστα, τι λες;» «Εγώ τι να πω; Είδες πολύ καλά πώς διαμορφώνεται η κατάσταση, αλλά εγώ θέλω να μου επιτρέψεις να κάνω μια ερώτηση στους κυρίους που λέγουν να μην κάνουμε εκλογές: «Υπάρχει μια στο εκατομμύριο πιθανότητα να είναι τα πράγματα καλύτερα μετά από έναν χρόνο, απ’ ότι είναι σήμερα;»». Όλοι κατέβασαν το κεφάλι, κανείς δεν απάντησε.

Το απόγευμα, με πήρε ο Καραμανλής στο τηλέφωνο και μου είπε: «Με τέτοιο στράτευμα, πώς θέλεις να πάω σε εκλογές;» Δεν τούπα βέβαια, ότι ο στρατηγός χρειάζεται κι όχι το στράτευμα… Όμως ο Καραμανλής δεν ήθελε κι ο ίδιος.

 

# Δεν τόθελε μέσα του…

Ο Καραμανλής δεν ήθελε, όντως, να έχει χάσει ο ίδιος εκλογές. Ήταν ένας πολιτικός αρχηγός που έμεινε επί χρόνια αρχηγός Κυβερνήσεων , αλλά ποτέ δεν έκατσε αρχηγός της Αντιπολίτευσης. Ποτέ, μα ποτέ! Κι αυτό υπήρξε το μέγα έγκλημα του Καραμανλή. Του είπα, τότε: «εσύ πρέπει να παραδώσεις, ξέρεις πολύ καλά τις δυνατότητες του Ράλλη». Εάν εγώ είχα μπει νωρίτερα στην Κυβέρνηση, αν με είχε πάρει εξαρχής ο Καραμανλής και δεν με είχε εξαπατήσει, θα ήμουν σίγουρα ο διάδοχος του Καραμανλή.

 

# Παρά την αντιπάθεια που είχαν προς τον Μητσοτάκη οι δεξιοί;

Θα με έβλεπαν στην πράξη, θα έβλεπαν πως ήμουν ο μόνος που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει τον Ανδρέα. Και θα μπορούσε, τότε, ο Καραμανλής να φύγει και να με αφήσει εμένα να το βγάλω πέρα το πράγμα. Όμως ο Ράλλης ο καημένος δεν είχε καμιά ελπίδα. Ο Ράλλης πήγαινε για να χάσει. Στην περίοδο Ράλλη έγιναν μερικές παρασπονδίες στην οικονομική πολιτική. Λάβαμε μερικά λαϊκίστικα μέτρα….

 

# Προσπαθώντας να κερδίσει ελπίδες;

Προσπαθώντας να κερδίσει ψήφους. Αλλά μια Κυβέρνηση που δέχεται ότι είναι ηττημένη, δεν γίνεται έτσι να κρατηθεί. Θυμούμαι που τότε, για να βοηθήσω δέχθηκα να γίνω υπουργός των Εξωτερικών, του είπα: «Κύριε Πρόεδρε, έχω μέσα μου έναν φόβο για την οικονομία. Φοβούμαι ότι δεν θα τα βγάλουμε πέρα στον τομέα της οικονομίας». Κι αυτό, πράγματι, έγινε.

 

# Δηλαδή χαλάρωσε η δημοσιονομική πολιτική

Ναι, χαλάρωσε η διαχείριση. Εγώ τότε είχα ζητήσει να μετέχει στην Οικονομική εξ υπουργών Επιτροπή και ο υπουργός των Εξωτερικών. Κάτι βέβαια το οποίο δεν συνηθίζετο…

 

# Παράδοξο!

Όχι όμως και παράλογο, διότι πλέον η εξωτερική πολιτική είχε όλο και περισσότερα οικονομικά ζητήματα. Η ουσιαστική όμως προσπάθεια ήταν να κρατηθούν τα πράγματα. Θυμούμαι λοιπόν ένα μεσημέρι που φεύγαμε από το Υπουργικό Συμβούλιο, με τον Γιώργο Παναγιωτόπουλο, και ήμουν κατηφής, μου λέει: «Τι έχεις κι είσαι έτσι;» Λέω εγώ: «Δεν βλέπεις τα χάλια μας, που πηγαίνουμε κατά διαόλου και παίρνουμε και τον τόπο στο λαιμό μας;» Έτσι και έγινε, ήρθε ο Ανδρέας, μπήκε ο Καραμανλής στο περιθώριο.

 

# Πώς φαινόταν, όπως την ζούσε κανείς καθημερινά την μετέπειτα κατάσταση και διαχείριση των πραγμάτων;

Πρώτα-πρώτα, ο Ράλλης έμεινε αρχηγός του κόμματος. Εγώ είχα στηρίξει τότε τον Ράλλη, και το εξήγησα ότι τον στήριξα τότε μολονότι συνδεόμουν ιδιαίτερα με τον Αβέρωφ λόγω προέλευσης αρχικώς από τους Φιλελευθέρους – είμαστε μαζί στην Βουλή του ΄46, στα ίδια έδρανα – διότι ο Αβέρωφ δεν με ήθελε. Είχαν πείσει τον Αβέρωφ ότι θα τον έβλαπτα! Τελικώς, τον εβγαλα εγώ τον Ράλλη, διότι του εδωσα 7 ψήφους – δυο δικούς μου, που είχα, συν άλλους 5. Χωρίς εμένα, 200% ο Ράλλης δεν θάβγαινε!

Όταν ο Ράλλης παραιτήθηκε, εγώ του είχα συστήσει «μην θέσεις τον εαυτό σου υπό την κρίση του σώματος, θα χάσεις». Αυτός δεν το άκουσε, ήταν υπερήφανος άνθρωπος. Τότε ο Αβέρωφ, την δεύτερη πλέον φορά και έχων την εμπειρία της πρώτης, μου εζήτησε να τον βοηθήσω, πριν γίνει η εκλογή! Τότε του είπα: «Βαγγέλη μου, εγώ θα ψηφίσω και πάλιν Ράλλη, διότι αυτόν υποστηρίζω. Επειδή όμως γνωρίζω ότι θα χάσει, μετά είμαι έτοιμος να σε βοηθήσω». Έτσι και έγινε – και πήρα τότε από τον Αβέρωφ την υπόσχεση ότι θα με κάνει κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο. Δεν ζήτησα τίποτε άλλο απ’ αυτό, και ήταν σωστή η επιλογή διότι πράγματι αυτό με ανέδειξε εμένα, με ανέβασε…

 

# Βέβαια ο Ανδρέας δεν ερχόταν τότε και τόσο στην Βουλή…

Όμως βέβαιον ήταν ότι υπήρχε η φωνή η δική μου. Κράτησα το κόμμα όρθιο, ασφαλώς όμως και ο Αβέρωφ ήταν μαχητής.

 

# Μετά από μια συντριπτική ήττα…

Καλά τα πήγα με τον Αβέρωφ, του στάθηκα πολύ.

 

# Όμως, ως κόμμα η ΝΔ είχε αρχίσει να αλλάζει;

Οπωσδήποτε είχε αρχίσει να αλλάζει. Η Ν.Δ., τότε, μην ξεχνούμε είχε πολύ υλικό, είχε πολλούς ανθρώπους – και στελέχη. Και πολύ γνωστά και πολύ αξιόλογα, το επιτελείο του Καραμανλή…

 

# Οι Μάνοι και Ανδριανόπουλοι και οι θεωρούμενοι φιλελεύθεροι, είχαν αρχίσει να επηρεάζουν ευρύτερα; Ή όχι;

Ο Μάνος, όχι, δεν επηρέαζε. Την φιλελεύθερη γραμμή την εκπροσωπούσα τότε εγώ. Όταν πήγα στο υπουργείο Συντονισμού, ο υπουργός Συντονισμού ήταν μισός Πρωθυπουργός, αφού ήλεγχε όχι μόνον τα στενότερα οικονομικά υπουργεία, αλλά π.χ. και το υπουργείο Μεταφορών, προπαντός δε το Δημοσίων Έργων, συν την Πολεοδομία. Οπότε λόγω των ευρύτατων αρμοδιοτήτων έδινα γενικότερα τον τόνο. Όταν λοιπόν έγινα υπουργός, βρήκα τον Μάνο υφυπουργό Δημοσίων Έργων εις αθλίαν κατάσταση – είχε αρμοδιότητα την Πολεοδομία, με υπουργό τον Νίκο Ζαρντινίδη, ο οποίος τον είχε εξοντώσει, δεν του άφηνε καμιά αρμοδιότητα! Ήταν την εποχή εκείνη που πιο άγαρμπος ο Μάνος, σαν παραζαλισμένο κοτόπουλο. Τον επήρα λοιπόν υπό την προστασία μου, και μαζί κάναμε την πολιτική που προώθησε τότε και που ήταν πολύ χρήσιμη – με το δικό μου backing έγινε ό,τι έγινε. Εκείνος έφερε τις ιδέες, εγώ τις υποστήριξα  Δημιουργήθηκε τότε για πρώτη φορά ο Μάνος.

Ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος δεν είχε τότε, ακόμη, ρόλο στην σκηνή. Μετά, στην περίοδο της Αντιπολίτευσης την δεκαετία του ΄80 ανέβηκε και απέκτησε στίγμα.

 

# Συνολικά, η πρώτη εποχή ΠΑΣΟΚ;

Η δεκαετία του΄80, πάντως το διάστημα 1981-85 ήταν ασφαλώς μια δύσκολη περίοδος. Το ΠΑΣΟΚ ήταν παντοδύναμο, η τάσις του ήταν εξαρχής να κυριαρχήσει στο Κράτος, χωρίς καμιά αμφιβολία: η δημοκρατία πράγματι κινδύνευσε.

 

# Δεν ηχεί υπερβολή, αυτό;

Οι άνθρωποι δεν είχαν όριο. Ο Ανδρέας ήταν τελείως αδίστακτος, τελείως. Οπότε ο αγώνας που κάναμε, ήταν πολύ-πολύ σκληρός.

 

# Και ο Αβέρωφ, γιατί φεύγει; Και έρχεται η εποχή Μητσοτάκη….

Λόγω υγείας η αποχώρηση Αβέρωφ. Και τυπικά και ουσιαστικά: δεν μπορούσε πλέον να ηγηθεί και, όντας πολύ υπεύθυνος άνθρωπος, ανοίγει την διαδοχή.

 

# Δηλαδή φυσιολογική διαδοχή, όχι ανατροπή    

Όχι, κανένα στοιχείο ανατροπής. Εντελώς φυσιολογική διαδοχή: εγώ έμεινα δίπλα στον Αβέρωφ μέχρι τέλους, απόλυτα πιστός, ουδέποτε είπα του Αβέρωφ να φύγει ούτε έκανα κάτι να διευκολύνω την αποχώρησή του. Ξέρεις, εγώ είμαι από την φύση μου άνθρωπος πιστός – όπου είμαι, είμαι ταγμένος: άμα διαφωνώ, διαφωνώ! Δεν μ’ αρέσει η παρασκηνιακή δραστηριότητα.

Φεύγει λοιπόν ο Αβέρωφ, κι έρχεται η ώρα της εκλογής. Εν τω μεταξύ, πρώτη φορά που είχε γίνει η εκλογή μεταξύ Αβέρωφ και Ράλλη στην Ν.Δ. είχα κι εγώ μια ομάδα, ομαδούλα ας πούμε. Σκέφθηκα λοιπόν μην ήμουν κι εγώ υποψήφιος. Πήγα τότε και είδα τον Καραμανλή, του είπα: «Πρόεδρε, λέω να είμαι υποψήφιος. Θα είχες αντίρρηση;» Μου λέει: «Τι νομίζεις ότι μπορεί να πάρεις;» Του λέω: «Καμιά δεκαριά μπορώ να μαζέψω». Μου απαντά: «Μα 10 άμα αρχίσεις, αρχηγός δεν γίνεσαι!» «Δίκιο έχεις Πρόεδρε, δεν θα κατέβω». Και όντως δεν κατέβηκα. Την δεύτερη φορά, ο Καραμανλής δεν με ήθελε με τίποτε. Με τίποτε! Είχα όμως την υποστήριξη του Αβέρωφ, ο οποίος είχε την αίσθηση ότι τον είχε προδώσει ο γέρο-Καραμανλής. Και τον είχε όντως προδώσει, ασχέτως του ότι κατέληξε να έχει χάσει εξαιτίας μου (μάλλον εξαιτίας της βλακείας του). Πάντως ο Καραμανλής τον πούλησε, τάχε λοιπόν μαζί του, με είχε συμπαθήσει εμένα, οπότε είχα την υποστήριξη του Αβέρωφ. Κυρίως, όμως, είχα κερδίσει την βάση του κόμματος – το οποίο κόμμα ήθελε αρχηγό δυναμικό, δυνάμενο να τα βγάλει πέρα με τον Ανδρέα.

 

# Η μόνιμη επωδός…

Αυτή ήταν η ουσία τότε. Όλα τα άλλα… Εμένα λοιπόν με στήριζε η βάση της Ν.Δ. Δεν ήθελα, απλώς, να έχω τον Καραμανλή ανοιχτά αντίθετο. Έκαμα λοιπόν τον εξής χειρισμό: πήγα και τον βρήκα, του είπα «Πρόεδρε, την άλλη φορά ήρθα και σε ρώτησα και μου έδωσες την συμβουλή να μην κατέβω, συμβουλή σωστή την οποία και ακολούθησα. Έρχομαι και πάλι τώρα, να σου πω ότι σκοπεύω να είμαι υποψήφιος, και θέλω να ξέρω αν εσύ έχεις αντίρρηση. Ό,τι μου πεις, θα το εκτιμήσω και θα το λάβω υπόψη μου». Δεν του είπα «θα το ακολουθήσω».

Ο Καραμανλής βρέθηκε σε δύσκολη θέση, τότε, και μου λέει: «Δεν έχω αντίρρηση». Έτσι, δέσμευσα τον Καραμανλή προσωπικά, να μην ανακατευθεί ο ίδιος.

 

# Κρατήθηκε πάνω, δηλαδή

Και του πάει, άλλωστε, μια τέτοια στάση του Καραμανλή. Κάτι τέτοια δεν του άρεσαν, τα θεωρούσε κατώτερά του. Όμως ο μηχανισμός του Καραμανλή, ολόκληρος, λύσσαξε εναντίον μου. Ήταν βέβαιοι ότι εκλέγεται ο Κωστής Στεφανόπουλος. Ο Στάμος Ζούλας έγραψε ένα κομμάτι στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, όπου περιέγραφε την έκπληξη του καραμανλικού περιβάλλοντος όταν βγήκα εγώ και έχασε ο Κωστής, τον οποίον θεωρούσαν φαβορί.

 

# Και ο Στεφανόπουλος, όμως, ήταν βέβαιος ότι θα εξελεγετο…

Καθόμασταν δίπλα, την ώρα της εκλογής, και κατά σύμπτωσιν τα πρώτα 10 ψηφοδέλτια ήταν δικά μου – όλα! – και γυρίζει ο Κωστής και μου λέει: «θα πάρω κι εγώ καμιά ψήφο;» Και του είπα: «Μην φοβάσαι, θα πάρεις πολλές» Τον πέρασα όμως σαφώς.

 

# Εκλέγεται, λοιπόν, στην Ν.Δ. ένας αντι-Ανδρέας

Ναι, αυτή ήταν η ουσία! Ούτε φιλελεύθερος, ούτε τίποτε άλλο. Αντι-Ανδρέα εξέλεξαν: έναν άνθρωπο που μπορούσε να σταθεί απέναντι από τον Ανδρέα. Πράγμα το οποίο και συνέβη, διότι το ΠΑΣΟΚ το συντρίψαμε. Δεν προλάβαμε την πρώτη φορά, το ΄85, διότι λύσσαξε να μην βρεθώ εγώ Πρωθυπουργός – τότε, εμίλησε και περί «Εφιάλτη». Εγώ σ’ αυτά επέλεξα να μην απαντήσω ανάλογα, να μην μιλήσω καθόλου: απήντησα ψύχραιμα, και τελικά ο Ανδρέας συνεβιβάσθη με την ύπαρξή μου – μεσολάβησε και ο Καραμανλής…

Σημειώστε ότι με τον Ανδρέα, εγώ, μιλούσα πάντοτε με άνεση. Εκείνος ήταν που δεν μπορούσε να χωνέψει την παρουσία μου. Τότε ήταν που είχα δώσει μια συνέντευξη στην Μαρία Ρεζάν – μια ωραία ραδιοφωνική συνέντευξη, τηλεόραση δεν υπήρχε τότε – και, στο τέλος, μου λέει: «Και τώρα, ποιο το επόμενο βήμα:» Και της απήντησα: «Το επόμενο βήμα, να γίνω πρωθυπουργός!» Αυτό είχε ακούσει ο Ανδρέας και έγινε έξαλλος.

Σημειώνω ότι οι εκλογές του 1985, ήταν οι μόνες της Μεταπολίτευσης που δεν έγιναν με σταυρό, αλλά με λίστα. Αυτό το έκανε επίτηδες για να μου φέρει εμένα δυσκολία.

 

# Στην κατάρτιση των συνδυασμών…

… αλλά τα κατάφερα και τα έβγαλα πέρα. Τότε μάλιστα, έκαναν την μεγάλη ατιμία και πήγαν να με παρουσιάσουν ως συνεργάτη των Γερμανών, δημοσιεύοντας την διαβόητη φωτογραφία. Έκαμαν όμως και κάτι άλλο, που εγώ δεν θέλησα να προβάλλω: Ο Ανδρέας – δηλαδή ο Λαλιώτης συνεργάσθηκε με την ΣΤΑΖΙ, κι εκείνοι του έδωσαν ένα πλαστογραφημένο έγγραφο – δικό τους – που με παρουσίαζε εμένα συνεργάτη των Γερμανών. Αυτά τα πράγματα μπορεί κάποια στιγμή να λειτούργησαν, κι ας είχα βρεθεί εγώ καταδικασμένος εις θάνατον! (Οι Άγγλοι, μάλιστα, με την κομψότητα που λειτουργούν, αντέδρασαν σ’ εκείνη την ιστορία και με κάλεσαν στην Βουλή των Κοινοτήτων, σε ειδική τελετή για όλους τους παλιούς αντιστασιακούς, να με τιμήσουν για την αντιστασιακή μου δράση).

Δείτε όμως πώς τα φέρνει τα πράγματα η τύχη: ο Κώστας ο Μπαξεβάνης, κάνοντας μια δημοσιογραφική έρευνα στην Γερμανία, ανακάλυψε τον αρμόδιο εκείνο της ΣΤΑΖΙ ο οποίος και του διηγήθηκε – υπάρχει on camera – πώς είχε πάρει την εντολή να πλαστογραφήσει εκείνο το χαρτί. Βέβαια δεν είπε ότι του το ζήτησε ο Ανδρέας, αλλά ήταν φανερό.

Κατά σύμπτωσιν, δε, εγώ με την Ανατολική Γερμανία είχα καλές σχέσεις: ως υπουργός Εξωτερικών, ήμουν εκείνος ο οποίος αποκατέστησε σχέσεις με την Ανατ. Γερμανία, με τον δε Honecker είχα καλή σχέση, καθώς μιλώ και γερμανικά είχαμε άμεση επαφή (μου είχε, δε, χαρίσει και τα Άπαντα του Goethe σε μια εκπληκτική έκδοση της Λειψίας, επειδή μου αρέσει ιδιαίτερα ο Goethe). Δεν είχαν λοιπόν κανένα λόγο να με υπονομεύσουν, πλην τους εζητήθη…

Αφήστε ένα σχόλιο