Και ανταγωνιστική, και δίκαιη

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 18/11/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Μια σαφώς τεχνικής φύσεως διοργάνωση – το 1ο Συνέδριο Φορολογικού Δικαίου, με επιστημονική επιμέλεια της Ελληνικής Εταιρείας Φορολογικού Δικαίου και Δημοσιονομικών Μελετών – της «Νομικής Βιβλιοθήκης», που ευθέως επιδίωξε να συσχετίσει Επιχειρηματικότητα και Φορολογία, άφηνε πάντως σε κάθε στροφή μια αίσθηση ότι η συζήτηση περί τα φορολογικά βρίσκεται σε μια καμπή. Όπου ακόμη και οι τεχνοκρατικότεροι των συντελεστών της βλέπουν (και συνειδητοποιούν, και εκφράζουν δημόσια) την οριακότητα των πραγμάτων.

 

Ο σοφός – δεν χρησιμοποιούμε την έκφραση τυπικά – Πρόεδρος του Ελεγκτικού Συνεδρίου Γιάννης Σαρμάς το έθεσε αφοπλιστικά: για να έχει, δηλαδή να αποκτήσει και να διατηρήσει, ουσιαστική νομιμοποίηση ένα φορολογικό σύστημα, χρειάζεται η φορολόγηση να είναι και ανταγωνιστική και δίκαιη.

 

Σε μια συζήτηση που στράφηκε σε εξειδικευμένα ζητήματα όπως το πώς προσδιορίζεται η φορολογική κατοικία και πώς η μόνιμη εγκατάσταση, πώς αντιμετωπίζεται ο κάτοικος αλλοδαπής στην Ελλάδα, πώς έχει εξελιχθεί (και πώς επηρεάζει την δική μας συζήτηση) η Ευρωπαϊκή και διεθνής πρακτική για την καταπολέμηση φοροδιαφυγής και φοροαποφυγής στην «μετά BEPS εποχή» (τι είναι αυτό; είναι η αντιμετώπιση της τάσης για απομείωση της φορολογητέας βάσης/tax base erosion και της μετακίνησης κερδών/profit shifting προς φορολογικούς παραδείσους), πώς αντιμετωπίζεται η ραγδαία ανάπτυξη της ψηφιακής οικονομίας, πώς τα «φευγαλέα» εισοδήματα και πώς οι μορφές κρατικών ενισχύσεων/State aids μέσω της φορολογίας (που της έχουν κοστίσει, της Ελλάδας, στις σχέσεις της με Βρυξέλλες…), σε μια τέτοια λοιπόν εξειδικευμένη συζήτηση η αναφορά γενικών αρχών όπως η εξισορρόπηση ανταγωνιστικότητας και αίσθησης δικαίου του φόρου ίσως φανεί μέχρι και ρομαντική.

 

Και όμως: πίσω από κάθε συζήτηση αιχμής για την φορολογία, βρίσκεται η κεντρική παραδοχή: το Κράτος, στην σύγχρονη εποχή, παρέχει υπηρεσίες/διαμορφώνει και διατηρεί μια πλατφόρμα στην οποία δραστηριοποιούνται τα άτομα, οι επιχειρήσεις ή τα νοικοκυριά. Το οφειλόμενο κόστος είναι εκείνο που καλούνται αυτοί να καταβάλουν δια του φόρου. Άμα λοιπόν η αναλογία αυτού του κόστους με την ωφέλεια από την εξασφαλιζόμενη πλατφόρμα για την  οικονομική ζωή διαταραχθεί πέρα από ένα σημείο, άμα ο δεσμός των ατόμων με το χρηματοδοτούμενο δια του φόρου σύστημα χαλαρώσει πολύ η τραυματισθεί, τότε ο φόρος απομένει να είναι μια απλή μορφή επιβολής.

 

Και – τελικά – φθίνει.

 

Αφήστε ένα σχόλιο