Μάχη με τον χρόνο

Δημοσιεύτηκε από economia 18/11/2019 0 Σχόλια άρθρα,

Οικονομική Επιθεώρηση, Noέμβριος 2019, τ. 988

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΤΡΙΑ της Αλεξάνδρας Κ. Βοβολίνη

 

 

 

 

 

Αγαπητοί μου Αναγνώστες,

 

 

Πυκνά τα γεγονότα που εκτυλίσσονται γύρω μας, ενώ στα ήδη ανοιχτά μέτωπα προστίθενται συνεχώς και νέα.

 

 

Αβεβαιότητα και κυβερνητική αμφισβήτηση στη Βρετανία, όπου κάθε μέρα ξεφυτρώνει και κάποιο διαφορετικό σενάριο για το Brexit, ενώ η Βουλή των Κοινοτήτων, σε κάθε στροφή, δυσχεραίνει τις κινήσεις του πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον. Ειρωνεία της τύχης ότι το σχέδιο Συντάγματος (2004) της εποχής Ζισκάρ είχε πρόβλεψη για αποχώρηση από Ευρωπαϊκή Ένωση– όμως, η πρωτοβουλία εκείνη εκτροχιάσθηκε με το γαλλικό και το ολλανδικό δημοψήφισμα του 2005.

 

Η πορεία αυτή προς το Brexit, εκτός από τη συνάντηση των Βρετανών με τις εντάσεις, τις εμμονές αλλά και το μέλλον τους, έχει σημαδέψει και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση. Η οποία τώρα κάνει μια προσπάθεια δικής της επανεκκίνησης με τη νέα Επιτροπή της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Δυστυχώς όμως, ακόμη και σ’ αυτό το βήμα τα προβλήματα δεν λείπουν: τρεις Επίτροποι βρέθηκαν να απορρίπτονται από το Ευρωκοινοβούλιο – καθώς δε η μία ήταν η Γαλλίδα Σιλβί Γκουλάρ, πρόταση του Εμανουέλ Μακρόν και με το καίριο χαρτοφυλάκιο της Εσωτερικής Αγοράς, ο κραδασμός δεν ήταν αμελητέος. Συν ο χαμένος χρόνος εκκίνησης. Εν τω μεταξύ, το «χτίσιμο γερμανικού οχυρού» στην Επιτροπή από τη νέα πρόεδρο, εν πολλοίς με έμπιστους ανθρώπους της από το Βερολίνο και με πείρα στο σημαντικό μεν Υπουργείο Αμύνης, όχι όμως και με άνοιγμα στα ευρωπαϊκά, δεν βοηθά και τόσο. Ο νοσταλγικός αποχαιρετισμός του «δικού μας» Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ απέκτησε έτσι και πρόσθετο νόημα…

 

 

Αυτό το κλίμα αδικεί μια δομημένη σειρά προτεραιοτήτων της Επιτροπής φον ντερ Λάιεν, όπου κομβικό ρόλο διεκδικεί το «πρασίνισμα» της ευρωπαϊκής πολιτικής, μετά άλλωστε και την άνοδο των Πρασίνων στις Ευρωεκλογές. Η μετάβαση της ΕΕ σε μια νέα φάση, με διαφοροποιημένο αναπτυξιακό πρότυπο, έχει παγκόσμια απήχηση – και αυτό, τη στιγμή όπου ατέρμονες συζητήσεις για την κλιματική αλλαγή συνεχίζονται ανά τον κόσμο, με περιορισμένα όμως αποτελέσματα.

 

 

Προτού φύγουμε από τα ευρωπαϊκά δρώμενα για να προχωρήσουμε σε ευρύτερους ορίζοντες, μια στάση σε κάτι που δεν καταγράφηκε ιδιαίτερα διεθνώς, αλλά δεν πρέπει να αγνοηθεί επειδή σχετίζεται με την άμεση γειτονιά μας: με άρνηση κυρίως της Γαλλίας, αλλά και της Ολλανδίας και της Δανίας, να συμφωνήσουν σε ορισμό ημερομηνίας ενταξιακών διαπραγματεύσεων με Αλβανία και ακόμη περισσότερο με Βόρεια Μακεδονία, οι προσπάθειες για οριστική σταθεροποίηση των Δυτικών Βαλκανίων μένουν μετέωρες σε μια κρίσιμη καμπή για την περιοχή μας.

 

 

Σε πολύ πιο σημαντική κλίμακα, προβλημάτισε ιδιαίτερα η διστακτική εκ των πραγμάτων στάση της Ευρώπης απέναντι στη συνεχιζόμενη επιθετικότητα της Τουρκίας στην ευρύτερη Ανατολική Μεσόγειο: με την εισβολή στη Β.Α. Συρία για απώθηση των Κούρδων, καταδείχθηκαν τα όρια της ευρωπαϊκής μη παρουσίας. Ακριβώς τη στιγμή όπου η στάση της (τραμπικής) Αμερικής, αλλά και η προσέλευση της Ρωσίας, αλλάζουν τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην άμεση γειτονιά μας.

 

 

Φέρνοντας τώρα τη ματιά μας προς τον χώρο της οικονομίας, πάλι ξεκινώντας από τη διεθνή σκηνή, βλέπουμε τα σύννεφα να πυκνώνουν, με το ΔΝΤ να καταγράφει ενδείξεις υποχώρησης της ανάπτυξης – ενώ μάλιστα σημαντικές ευρωπαϊκές οικονομίες θα μπορούσαν να περάσουν και σε ύφεση. Αναγκαίο να έχουμε αυτό το συνολικό σκηνικό στο μυαλό μας, καθώς στην Ελλάδα του τέλους του 2019 προχωρά ο αγώνας της κυβέρνησης για βελτίωση της οικονομίας με σειρά από καίρια νομοσχέδια που επιχειρείται να φέρουν επενδύσεις – και μάλιστα με έξαρση του μεταναστευτικού. Όμως, πώς θα προκύψει βελτίωση του επενδυτικού κλίματος υπό συνθήκες ασφυξίας τραπεζών; Και πόση μεταβολή μπορεί να αναμένει κανείς στις νοοτροπίες και τις γραφειοκρατικές πρακτικές που είναι ριζωμένες στην ελληνική πραγματικότητα; Τουλάχιστον στο πρώτο μέτωπο (εκείνο των τραπεζών) γίνεται η προσπάθεια να αντιμετωπισθεί (σχέδιο «Ηρακλής») το βουνό των κόκκινων δανείων που τις βαραίνουν. Θα αρκέσει όμως αυτό;

 

 

Θα πρέπει λοιπόν να μην αφήσουμε τον χρόνο να περάσει για να μη γίνουμε πάλι έρμαια των εξελίξεων.

Αφήστε ένα σχόλιο