«Η Εκπαίδευση ως μοχλός Ανάπτυξης» (Α)

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 21/11/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Σε συνεργασία του Αμερικανικού Κολλεγίου Ελλάδας και του ΣΕΒ, μια συζήτηση επιχειρήσεων με ανθρώπους της εκπαίδευσης για τον ρόλο των δεύτερων στην αναπτυξιακή διαδικασία: η είδηση αυτή καθεαυτή δεν συγκινεί εύκολα, καθώς δεν είναι λίγες οι φορές που το θέμα έχει ανακινηθεί. Και που εκπρόσωποι του υπουργείου Παιδείας – αυτήν την φορά ο Β. Διγαλάκης (προερχόμενος από το Πολυτεχνείο Κρήτης) – και του ΣΕΒ – ο πάντα σοβαρός στα θέματα αυτά Θόδωρος Φέσσας – ακούν τις δυο πλευρές να τοποθετούνται.

 

Όμως η ροή της συζήτησης (χθες, στο αμφιθέατρο του Ιδρύματος Γουλανδρή: εντυπωσιακό), τόσο μεταξύ των επιχειρηματιών του πρώτου πάνελ της συζήτησης όσο και μεταξύ των πανεπιστημιακών του δευτέρου, ανέβασαν στην επιφάνεια πράγματα που μπορεί να φανταζόμαστε ή/και να έχουμε ακουστά, όμως ειπωμένα με βιωμένη αμεσότητα αποκτούν άλλη πειστικότητα.

 

 Έτσι, από των επιχειρηματιών το πάνελ ο Μάρκος Βερέμης της Upstream και η Νέλλη\ Κάτσου της Pharmathen μετέφεραν την άμεσή τους εμπειρία πώς σε μια χώρα με μείζον πρόβλημα ανεργίας πτυχιούχων, τόσο οι μηχανικοί πληροφορικής (Βερέμης) όσον και οι βιολόγοι /ερευνητές του φαρμάκου (Κάτσου) βρίσκονται σε εντεινόμενη έλλειψη. Πώς η φυγή εγκεφάλων έχει αληθινά αδειάσει τους αντίστοιχους επαγγελματικούς χώρους, πώς οι δημόσιες εκκλήσεις για μέτρα αναστροφής του κύματος ηχούν κούφια λόγια όταν έρχονται σε επαφή με την πράξη. Και οι δυο, διαφορετικά αλλά με συγκλίνοντα τρόπο, έδωσαν έμφαση τις σημαντικές επενδύσεις που γίνονται στους κλάδους τους, ώστε να παραμείνουν Ελλάδα κάποιοι....

 

Όλοι στην ουσία οι συνομιλητές συμφώνησαν ότι τα Ελληνικά Πανεπιστήμια δίνουν απολύτως αξιόλογο υλικό σε γνώσεις/τεχνικές δεξιότητες, ΑΛΛΑ τα διαβόητα soft skills λείπουν τραγικά: ομαδικότητα, διάθεση/ικανότητα συνεργασίας, ικανότητες παρουσίασης, προσαρμοστικότητα (σ’ έναν κόσμο που αλλάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα), τόλμη/ανάληψη ρίσκου, πίστη/επιμονή: εκεί το ανθρώπινο δυναμικό στην Ελλάδα του 2019 παρουσιάζει βαριές ελλείψεις.

 

Ο Ευτύχης Βασιλάκης (Aegean, αναπτυσσόμενη κατ’ εξοχήν) κατέθεσε μια άμεση και χαρακτηριστική εμπειρία: έχοντας μεγάλη έλλειψη πιλότων, και βλέποντας ότι πλέον οι οικογένειες δεν μπορούν στην Ελλάδα να χρηματοδοτήσουν τις εξαιρετικά πολυδάπανες σπουδές σε ειδικές σχολές (γιατί έτσι, εδώ, ετοιμαζόταν η επόμενη γενιά), κάλεσε εργαζόμενους της ίδιας της εταιρίας να δηλώσουν προθυμία να αλλάξουν καριέρα  εκπαιδευόμενοι για πιλότοι (με 100% εταιρική χρηματοδότηση). Δήλωσαν ενδιαφέρον κάτι περισσότερο από 120 - σχετικά λίγοι. Κυρίως όμως , όταν ξεσκαρταρίστηκαν, από τους μόλις 8 που προχώρησαν, οι 5 είχαν είτε σπουδάσει στο εξωτερικό, είτε τον ένα γονέα ξένο! Οι Έλληνες-Έλληνες τολμούν λιγότερο, ή ξεκινούν μεν αλλά δεν πιστεύουν αρκετά στον εαυτό τους ώστε να συνεχίσουν τον ανήφορο… Το ίδιο σκηνικό και σε όσους εξαιρετικά καταρτισμένους νέους επιστήμονες σκέφτονται να μετουσιώσουν ιδέες τους σε startups: μικρό ποσοστό ξεκινάει πρακτικά, πολύ μικρότερο προχωράει.

 

Ο Παύλος Μυλωνάς (Εθνική Τράπεζα, κατεξοχήν σε υποχώρηση: οι 16.000 υπάλληλοι έμειναν 8.000 μετά την κρίση) μετέφερε την αντίστοιχη εμπειρία από την άλλη άκρια του φάσματος. Όταν η κρίση, σε συνδυασμό με την ριζική αλλαγή του περιεχομένου της δουλειάς του τραπεζικού λόγω ψηφιακών τεχνολογιών, οδήγησε σε μαζική προσπάθεια upskilling του κόσμου της Εθνικής, πολύ λιγοι ήταν εκείνοι που ανταποκρίθηκαν.

 

Και ένα τελευταίο στοιχείο κατάθεσης από την επιχειρηματική πλευρά: κυρίως ο Μ. Βερέμης, αλλά και με ευρύτερη συμφωνία στο τραπέζι των επιχειρηματιών, έκρουσε τον κώδωνα του κινδύνου ότι η δεξαμενή ταλέντου που υπήρξε στα επαγγέλματα πληροφορικής εξαντλείται – την στιγμή που στα ΑΕΙ συνωθούνται ανά χιλιάδες στην Φυσική και τα Μαθηματικά, αλλά με προορισμό να γίνουν εκπαιδευτικοί. Αυτό, την στιγμή που η μείωση του μαθητικού πληθυσμού στις δεκαετίες που έρχονται θα είναι νομοτελειακή (ο Νίκος Βέττας του ΙΟΒΕ το επισημαίνει συνεχώς).

 

Συνολικό συμπέρασμα από τις τοποθετήσεις των επιχειρήσεων: άμεση η ανάγκη αλλαγής περιεχομένου και στόχευσης στην εκπαίδευση, αλλιώς θα μείνουμε να συζητάμε για ανάπτυξη ενώ θα φεύγει το έδαφος.

 

Αφήστε ένα σχόλιο