«Η Εκπαίδευση ως μοχλός Ανάπτυξης» (Β)

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 22/11/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Βλέπαμε χθες πώς στην συνάντηση που οργάνωσε το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδας με τον ΣΕΒ με θέμα Εκπαίδευση ως μοχλό Ανάπτυξης έφερε στην επιφάνεια από τους ανθρώπους των επιχειρήσεων δυσάρεστες αλήθειες για την ασυμβατότητα του αποτελέσματος της εκπαιδευτικής διαδικασίας με την πραγματική ζήτηση της οικονομίας του αύριο (Προσοχή στο τελευταίο: συνεχίζεται η πορεία με βάση της εικόνας του χθες: γιατροί-μηχανικοί-δικηγόροι συν πολλοί δάσκαλοι/καθηγητές για την επετηρίδα Παραγωγή βεβαιωμένων ανέργων, ενώ οι τομείς του αύριο δεν βρίσκουν κόσμο).

 

Ας δούμε όμως σήμερα μερικές αντίστοιχα αιχμηρές τοποθετήσεις του ακαδημαϊκού πάνελ. Ο Γ. Δουκίδης, του Οικονομικού Πανεπιστημίου/Εργαστήριο Ηλεκτρονικού Επιχειρείν, ξεκίνησε με μια τοποθέτηση που ισοδυναμούσε με βόμβα βυθού: οι πολύ σημαντικοί καθηγητές ΑΕΙ που βρίσκονται σήμερα στην πρώτη γραμμή, συχνότατα προερχόμενοι από βασικές σπουδές ή/και μεταπτυχιακά στα 100 καλύτερα Πανεπιστήμια Ευρώπης και Αμερικής, έχουν κατ’ αυτόν την τάση να ασχολούνται (και λόγω των παθολογιών των Ελληνικών ΑΕΙ) κατά κύριο λόγο με την δική τους έρευνα/με τα δικά τους εργαστήρια, αφήνοντας σε δεύτερη μοίρα την κυρίως εκπαιδευτική διαδικασία.

 

Ο Δημήτρης Κουρέτας, του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, βιοχημικός/βιοτεχνολόγος σόκαρε με την παραδοχή ότι η οργανωτική πραγματικότητα στα Ελληνικά ΑΕΙ – ο συνδυασμός υπερσυγκεντρωτισμού θεσμικά (ρόλος του υπουργείου Παιδείας) αλλά με πλήρη χαλάρωση στην εφαρμογή/στην πράξη οδηγεί σε μια κατάσταση που στα ΑΕΙ «κάνουν ό,τι θέλουν». Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν γίνεται σημαντική ερευνητική δουλειά, σημαίνει όμως ότι λείπει η ουσιαστική στόχευση.

 

Από τον Γρηγόρη Μέντζα , του ΕΜΠ, δόθηκε ένα μήνυμα που αρχικά ακούστηκε στον αντίποδα: τα ΑΕΙ χρειάζονται διπλή ανεξαρτησία, στην πράξη όμως! Χρειάζονται σοβαρό λόγο στον αριθμό των εισακτέων (σχολές όπου ζητούνται από το ΕΜΠ 180 καταλήγουν με εγκρινόμενους 250, αλλά μετά τις μεταγραφές φθάνουν τους 450-500) ώστε η εκπαιδευτική διαδικασία να μην καταλήγει ρηχή. Ενώ η επιβολή κανόνων δημόσιου λογιστικού ακόμη και εκεί όπου αντλούνται ιδιωτικοί πόροι έρευνας διαλύουν κάθε σοβαρά προσπάθεια.

 

Ο Περικλής Μήτκας, από το ΑΠΘ, στους Ηλεκτρολόγους Μηχανικούς/Μηχανικούς Υπολογιστών επανέφερε το θέμα μη-προσαρμογής των ευκαιριών εκπαίδευσης στις ανάγκες της αυριανής αγοράς εργασίας: δεν υπάρχει – ιδίως στην Μέση Εκπαίδευση – αίσθηση για το πού υπάρχει ζήτηση, πού υπάρχουν προοπτικές. οι άνθρωποι κινούνται με βάση παλιά στερεότυπα.

 

Τέλος, ο Θ. Τζιούφας, της Ιατρικής του ΕΚΠΑ ανακίνησε το ζήτημα της έρευνας η οποία – άμα είναι να αποδίδει αληθινά σημαντικά αποτελέσματα – χρειάζεται να είναι curiosity-driven, δηλαδή να ξεκινάει ανεξαρτήτως διαφαινόμενης δυνατότητας εφαρμογής, χωρίς ωστόσο στην εξέλιξή της να ξεφεύγει από την επαφή με την οικονομική πραγματικότητα. Λεπτή ισορροπία.

 

Και φθάνουμε στο κεντρικό σημείο αυτής της διοργάνωσης. Συνολικά, μολονότι οι τοποθετήσεις μπορεί να είχαν μιαν αίσθηση παραπόνου, η συζήτηση όπως εξελίχθηκε ήταν μια αγωνιώδης προσπάθεια να δούμε μπροστά, ως χώρα, ως οικονομία – εν τέλει ως κοινωνία.

 

Αφήστε ένα σχόλιο