Στην κόψη του ξυραφιού

Δημοσιεύτηκε από economia 22/11/2019 0 Σχόλια άρθρα,

Οικονομική Επιθεώρηση, Νοέμβριος 2019, τ. 988

BOΡΕΙΟ ΒΑΡΟΜΕΤΡΟ του Κώστα Μπλιάτκα

 

 

Εικόνες από το μέλλον έχουν την ευκαιρία να δουν οι Θεσσαλονικείς αυτή την εποχή, καθώς ξεδιπλώνονται πια από την κυβέρνηση, τους οργανισμούς της αυτοδιοίκησης, αλλά και κορυφαίους φορείς σχέδια και αναπτυξιακές δράσεις που βρίσκονται σε διάφορα επίπεδα ωρίμασης.

 

Η εξέλιξη όλων αυτών των φιλόδοξων σχεδίων θα δώσει σχήμα και μορφή στη Θεσσαλονίκη των επόμενων δεκαετιών, μια πόλη που έζησε με παράλληλη πτώση της ποιότητας ζωής των πολιτών της, με καθυστερήσεις έργων πνοής, ματαιώσεις, παλινωδίες και αδικαιολόγητες σπατάλες.

 

Στα σχέδια που οδηγούν σε μια νέα Θεσσαλονίκη περιλαμβάνονται:

 

1. Το νέο διεθνές εκθεσιακό συνεδριακό κέντρο Θεσσαλονίκης, με μια ανάπλαση που έχει βάση το πράσινο, νέες υποδομές και τεχνολογικά επιτεύγματα, και οδηγεί σε μια μεταμορφωμένη, σύγχρονη ΔΕΘ. Οι επιτελείς της, μάλιστα, φιλοδοξούν να είναι η νέα ΔΕΘ έτοιμη πριν από τα αντίστοιχα έργα στο Βουκουρέστι, τη Σόφια και το Βελιγράδι, ώστε η Θεσσαλονίκη να έχει το πιο πλήρες εκθεσιακό κέντρο της Νοτιοανατολικής Ευρώπης.

 

2. Τα έργα στο λιμάνι, με την κυβέρνηση να κινείται με στόχο την επιτάχυνση των σχετικών διαδικασιών.

 

3. Η υλοποίηση της εξαγγελίας του Thess ΙΝΤΕC, που έγινε από τον πρωθυπουργό τον περασμένο Σεπτέμβριο, ενός πολυδιάστατου και δύσκολου στην υλοποίησή του έργου, που οδηγεί σε ένα τεχνολογικό πάρκο της επόμενης γενιάς με αξιοποίηση του πιο καινοτόμου επιστημονικού και επιχειρηματικού δυναμικού της χώρας. Η επιτυχία του εγχειρήματος, μαζί με την Αλεξάνδρεια Ζώνη Καινοτομίας, θα κρίνει το πόσο ρεαλιστική είναι η επιθυμία επιστημονικών φορέων και επιχειρήσεων υψηλής τεχνολογίας να γίνει η Θεσσαλονίκη μια πόλη προσηλωμένη στην καινοτομία.

 

4. Η ολοκλήρωση των κάθετων συνδέσεων της Εγνατίας Οδού (όπως ο άξονας Δράμας-Αμφίπολης-Εγνατίας και ο δρόμος Θεσσαλονίκης-Έδεσσας), και η  αναβάθμιση της περιφερειακής οδού στην πόλη, η οποία και κακοτεχνίες έχει από τη γέννησή της και νέες απαιτήσεις δέχεται από την επέκταση και ανάπτυξη της πόλης κατά το μήκος της. Να θυμηθούμε μόνο ότι η περιφερειακή οδός σχεδιάστηκε πριν από 30 και πλέον χρόνια για να εξυπηρετήσει 40.000 οχήματα και σήμερα υποδέχεται τουλάχιστον 90.000 αυτοκίνητα τη μέρα…

 

Ο καταιγισμός αυτός δράσεων, καινοτομιών και συμπράξεων συνοδεύεται από ένα κύμα δυσπιστίας, καμιά φορά και σχολίων ανεκδοτολογικού χαρακτήρα, από πλευράς των πολιτών, καθώς η παροιμιώδης καθυστέρηση του μετρό και μόνο είναι χωρίς αμφιβολία μια καλή αφορμή – αν και όχι η μόνη.

 

Έτσι, λοιπόν, η τεχνοκρατική και επιστημονική πληρότητα των σχεδίων που προαναφέραμε βρίσκεται χωρίς άλλο σε ζωηρότατη αντίθεση με τη σημερινή εικόνα της καθημερινότητας του πολίτη.

 

Η απόλυτη ανεπάρκεια του ΟΑΣΘ, με τα ελάχιστα πια και φθαρμένα λεωφορεία του, σε συνδυασμό με τις νέες καθυστερήσεις στα έργα του μετρό, έχουν μετατρέψει τις μετακινήσεις σε καθημερινή οδύσσεια.

 

Η ανεργία, που επιμένει, όπως και η αποβιομηχάνιση, η έξαρση φαινομένων εγκληματικότητας στο κέντρο της πόλης, η απορρύθμιση των κανόνων εργασίας, η μερική απασχόληση και η απλήρωτη εργασία –που δεν είναι βέβαια αποκλειστικό «προνόμιο» της Θεσσαλονίκης– είναι μια παραλυτικά σταθερή καθημερινή πραγματικότητα.

 

Το ζητούμενο για τη Θεσσαλονίκη είναι να βρεθεί η ρίζα της κακοδαιμονίας που την καθηλώνει στην ακινησία εν μέσω ατέρμονων συζητήσεων, αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων, αλληλοεπικαλυπτόμενων αρμοδιοτήτων που… χάνονται ανάμεσα στην κυβέρνηση, την Περιφέρεια και τους δήμους, μαζί με την «απαραίτητη» δικαιολογία για τον ρόλο του «αδηφάγου κέντρου». Είναι περιττό να το επαναλάβει κανείς, αλλά όλα τελικά είναι θέμα πολιτικής βούλησης, ανάληψης του πολιτικού κόστους και σωστών επιλογών προσώπων και προτάσεων.

 

Υπό αυτή την έννοια, η εξέλιξη όλων αυτών των έργων, τα οποία είναι πρωτοποριακά και ικανά να φέρουν αναπτυξιακή άνοιξη και νέο πολιτισμό καθημερινότητας στην πόλη, αποτελεί ένα πρωτοφανές crash test κόντρα σε μια κακιά παράδοση.

 

Η Θεσσαλονίκη βρίσκεται για μία ακόμα φορά στην κόψη του ξυραφιού και το θέμα του μετρό εξελίσσεται σε ένα είδος μητέρας των μαχών. Εάν δεν βρεθεί σαφής και γρήγορη λύση και χαθούν κι άλλα χρόνια αναμονής και υπομονής (που δεν υπάρχει πια), θα έχει χαθεί και το παιχνίδι…

Αφήστε ένα σχόλιο