Ξαναβλέποντας το ακίνητο

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 26/11/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Όσο ευρύνεται το πλαίσιο της συζήτησης για την αγορά ακινήτων και τις προοπτικές του στην Ελλάδα του 2020 – γιατί εκεί βρισκόμαστε: εκεί «βλέπουν» τα φορολογικά μέτρα για το ακίνητο (ΦΠΑ «νεόδμητων» 10ετίας, κίνητρα για ανακαινίσεις, νέα διαρρύθμιση ΕΝΦΙΑ), εκεί έρχεται να προστεθεί η όποια πλαισίωση της αγοράς των βραχυχρόνιων μισθώσεων, εκεί η επαναρρύθμιση της «χρυσής βίζας» (που ήδη αποκτά ουσιώδεις αντιστάσεις Βρυξελλών), εκεί όμως και πτυχές της συζήτησης για τα κόκκινα δάνεια – τόσο γίνεται φανερό ότι δεν πρόκειται ούτε για υπόθεση ευθύγραμμη, ούτε καν για προβλεπτή στις διακλαδώσεις της.

 

Τι εννοούμε; Η συνολικά θετική υποδοχή των μέτρων ενίσχυσης της – ξέπνοης από το 2010 και μέχρι το 2017 – κατασκευαστικής δραστηριότητας, δημιούργησε τις τελευταίες εβδομάδες μια προσδοκία restart/επανεκκίνησης. Αντίστοιχα ισχύουν εδώ και τρία εξάμηνα με την σταθεροποίηση, εν συνεχεία την ανοδική τροπή των τιμών των ακινήτων. Εν μέρει πρόκειται για διόρθωση μετά από την ζαλιστική πτώση. εν μέρει για ξεθάψιμο ρευστότητας (από το σεντούκι/από το πάπλωμα/από το εξωτερικό), που ξαναβρίσκει τον αυτοματισμό της επένδυσης του μεταπολεμικού Έλληνα στο γιαπί. εν μέρει πρόκειται για συνέπεια της άνθησης των μισθώσεων τύπου Airbnb, αλλά και για απόνερα της «χρυσής βίζας».

 

Σ’ αυτό το σημείο έρχεται στην μέση η διαγώνια κίνηση της αύξησης των ενοικίων. Τι εννοούμε; Ότι ιδίως στις δυο τελευταίες περιπτώσεις -  Airbnb και «χρυσή βίζα» - πρώτα έφυγαν προς τα πάνω τα νοίκια, ύστερα οι τιμές των κατάλληλων ακινήτων γι’ αυτήν την χρήση. Όμως όταν ξεκινούν τα νοίκια να σκαρφαλώνουν, ακόμη και τοπικά – κεντρικές συνοικίες Αθήνας και Θεσσαλονίκης, αλλά και Χανιά για παράδειγμα – συμπαρασύρουν όλο και ευρύτερες περιοχές. Παρόμοιο το φαινόμενο με την ζήτηση για αγορές εν όψει «χρυσής βίζας» στα νότια προάστεια της Αθήνας ή στην Χαλκιδική: πόσο άργησε να δημιουργήσει ντόμινο ζήτησης;

 

Είναι πολύ νωρίς να μιλήσει κανείς για δημιουργία νέας φούσκας: ο όρος δύσκολα θα ήταν συμβατός με τα Τάρταρα όπου βρέθηκε επί χρόνια, μέχρι πριν λίγο η κτηματαγορά! Άλλωστε το καίριο συστατικό κάθε φούσκας – η τροφοδότηση από δανεισμό – αργεί ακόμη σε μια Ελλάδα όπου οι συστημικές τράπεζες είναι ακόμη σκιά του εαυτού τους, ενώ ξένοι παίκτες διστάζουν να επανέλθουν. Εκείνο όμως που κινδυνεύει να τρικλοποδιάσει την επανεκκίνηση στα ακίνητα, είναι άλλο – αν και προέρχεται κι αυτό από τον χρηματοπιστωτικό τομέα.

 

Αναφερόμαστε στην διάσταση των (λησμονημένων: ήταν βλέπετε η μακρόσυρτη εκείνη προεκλογική περίοδος του 2018-19…) πλειστηριασμών, οι οποίοι αποτελούν το άλλο πόδι μετά τις διάφορες στρώσεις ρυθμίσεων δανείων και τώρα μετά τον «Ηρακλή» στην προσπάθεια να ξεκοκκινήσουν πραγματικά οι ισολογισμοί των τραπεζών Η μέσω πλειστηριασμών άσκηση πίεσης ώστε να προχωρήσουν άμεσα σε ρυθμίσεις, αν όχι σε εξόφληση οι δυνάμενοι δανειολήπτες έχει μείνει πίσω. (Ήδη, με μια ακόμη 4μηνη παράταση για την ευκαιρία υπαγωγής στον μηχανισμό προστασίας πρώτης κατοικίας – ο οποίος βέβαια έχει φορτωθεί με τόσες προϋποθέσεις, ώστε η προστασία έχει αισθητά μειωθεί – έχουμε μια ακόμη αναβολή). Πάντως, με την μαζική εκχώρηση απαιτήσεων σε funds, έστω και εν μέρει υπό τον έλεγχο των ιδίων των τραπεζών, το βαρύ όχημα των πλειστηριασμών μπαίνει σε κίνηση. Η δε αγορά, όπως έχει φανεί με το γεγονός πώς ό,τι εκπλειστηριάζεται μέχρι τώρα κατά 80-85% καταλήγει πάλι στους ισολογισμούς των τραπεζών, δεν έχει απορροφητικότητα…

 

Ξαναβλέποντας, λοιπόν, το ακίνητο λίγο πριν το γύρισμα του χρόνου, μένει κανείς με αμφίθυμη διάθεση.

 

Αφήστε ένα σχόλιο