Η χλωμή Αναθεώρηση: με γεια μας!

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 27/11/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Χλωμή, ατελής, δειλή - δεν έλλειψαν οι χαρακτηρισμοί για την τέταρτη συνταγματική αναθεώρηση που μόλις ολοκληρώθηκε και ... ανοίγει τον δρόμο για την επόμενη, σε ας πούμε 8-9 χρόνια από σήμερα!

 

Το Σύνταγμα του 1995 - τον Ιούνιο, ψηφισμένο μόνον από τους βουλευτές της Ν.Δ. (με ΕΚ-ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕ και ΚΚΕεσωτ. να απέχουν) αναθεωρήθηκε σοβαρά το 1986, με πρωτοβουλία που «κλάδευε» τις υπερεξουσίες του Προέδρου (βασικά: να παύει Κυβέρνηση και να διαλύει Βουλή για προφανή δυσαρμονία με το λαϊκό αίσθημα) και μας εγκατέστησε σε πρωθυπουργοκεντρικό σύστημα. Η δεύτερη αναθεώρηση, τον Απρίλιο 2001, ήταν θορυβώδης αλλά και ευρύτερα συναινετική - ΠΑΣΟΚ και Ν.Δ. - αφήνοντας πάντως πίσω ένα σταθερότερο σχήμα συμμετοχής της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή ενοποίηση (χρήσιμο για την μετεξέλιξη της ΕΕ, κι ας είχε ήδη «περάσει» η ΟΝΕ), πιο δομημένη/χρηματοδοτημένη λειτουργία των κομμάτων και... την αυτοτραυματιστική διάταξη περί (μη-) ευθύνης υπουργών, καθώς και την άκριτη διάταξη περί επαγγελματικού ασυμβίβαστου των βουλευτών. Η τρίτη αναθεώρηση - του 2008 - επίσης με ευρεία πλειοψηφία, ακόμη αναζητείται τι νόημα είχε! Τουλάχιστον «ξήλωσε» το επαγγελματικό ασυμβίβαστο των βουλευτών, προσγειώνοντας στην πραγματικότητα. Από εκεί και πέρα νομοθέτησε οριακού ενδιαφέροντος διαδικασίες στα θέματα Προϋπολογισμού, συν πρόνοιες για την νησιωτικότητα. Η επιτομή της προσχηματικής χρήσης της αναθεωρητικής διαδικασίας, ενός Συντάγματος που το άρθρο 110 του (εκείνο της διαδικασίας αναθεώρησης), το έχει κάνει σαν τις Δέλτους του Μωϋσέως – δήθεν τέλειο και απόμακρο, ανέγγιχτο.

 

Συγκρινόμενη με την τελευταία εκείνη αναθεωρητική ανωδυνότητα, η τωρινή αναθεώρηση μπορεί να θεωρηθεί ότι τουλάχιστον προσπάθησε. Διόρθωσε - να δούμε βέβαια την εφαρμογή στην πράξη - την στρέβλωση που είχε προκύψει από την πολιτική αξιοποίηση της ρήτρας του άρθρου 32, παρα 4 και 5Σ που οδηγούσε σε πρόωρες εκλογές οσάκις τα κόμματα δεν «πειθαρχούσαν» στην επιταγή για συναίνεση περί την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας με ενισχυμένες πλειοψηφίες.

 

Επίσης, η αναθεώρηση αυτή - με ευρείες πλειοψηφίες, γιατί η προηγούμενη μεταβολή, εκείνη της εκλογής ΠτΔ έγινε μόνον με τις ψήφους ΝΔ - άρχισε να ξεπλένει την άσχημη-προς-επικίνδυνη αίσθηση ότι η πολιτική μας τάξη (καλά νάναι!) ενδιαφερόταν να έχει το ακαταδίωκτο: το άρθρο 86 παρα 3 «έχασε» την σύντομη αποσβεστική προθεσμία που είχε κερδίσει με το Σύνταγμα του 2001 οδηγώντας σε μη-ευθύνη υπουργών. ενώ το άρθρο 62 περιόρισε διακηρυκτικά την βουλευτική ασυλία για υποθέσεις που δεν έχουν σχέση με τα κοινοβουλευτικά καθήκοντα. Το πώς θα εφαρμοσθούν στην πράξη, τώρα, αμφότερες οι ρυθμίσεις θα κρίνει εκ νέου την «τιμή του πολιτικού κόσμου». Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί και παλιν η ευθύνη των υπουργών παραμένει στα χέρια της Βουλής, με την Δικαιοσύνη σε ρόλο συνοδευτικό μόνο: πώς λοιπόν θα ασκηθεί; Η δε ασυλία των βουλευτών και υπό το προηγούμενο καθεστώς μπορούσε να αίρεται - αλλά δεν αιρόταν! Πώς θα κρίνονται, τώρα, οι πληθωρικές περιπτώσεις συκοφαντικής δυσφήμισης, για παράδειγμα;

 

Ανάλογα ισχύουν και με την αναθεώρηση του άρθρου 68 παρα 2 για την δυνατότητα σύστασης Εξεταστικών Επιτροπών με πρωτοβουλία της μειοψηφίας: η απόφαση πάλιν μένει στα χέρια της πλειοψηφίας, η οποία άμα το θεωρούσε πολιτικά σωστό και ισορροπημένο και υπό το προηγούμενο καθεστώς μπορούσε να προχωρά σε Εξεταστικές «μη-αποκλειστικά δικές της». Αντίθετα, πολιτική ωρίμανση δείχνει η προσέλευση της Ν.Δ. στην πρωτοβουλία για λαϊκή νομοθετική πρωτοβουλία, με προτάσεις νόμων μετά από υπογραφή 500.000 πολιτών: δέχθηκε εκείνο που θεωρήθηκε «αμεσοδημοκρατική ολίσθηση» - βέβαια στο τέλος η Βουλή θα επιψηφίζει... Γιατί μιλούμε για «πολιτική ωρίμανση»; Διότι πριν επιδιώξει εδώ μια κάποια συναίνεση, στις τάξεις της πλειοψηφίας επικρατούσε πικρός πανικός με το φάσμα της «άμεσης δημοκρατίας».

 

Ο πόλεμος χαρακωμάτων που στήθηκε γύρω από την ψήφο των Ελλήνων του εξωτερικού, και όπου η επίτευξη πλειοψηφίας 200 βουλευτών για ένα σύστημα που θα δινόταν μόνον υπό προϋποθέσεις στενής/βεβαιωμένης σχέσης των αποδήμων με την χώρα, «υποχρέωσε» (υπό τον φόβο αντισυνταγματικότητας) να αναθεωρηθεί το άρθρο 54Σ ενσωματώνοντας όρους και προϋποθέσεις που λογικά ανήκαν στην σφαίρα του κοινού νομοθέτη. Έτσι μόνον δέχθηκε το ΚΚΕ, που κρατούσε το «κλειδί» των 200 ψήφων για την νομοθέτηση της ψήφου των Ελλήνων εξωτερικού, ενόσω ο ΣΥΡΙΖΑ έμενε αντίθετος, να προσέλθει στην ευρύτερη πλειοψηφία. (Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά όπου το Σύνταγμα περιλαμβάνει κείμενο διάταξης που θυμίζει/ταιριάζει σε νόμο αν μη σε διάταγμα. Οι περιπέτειες του άρθρου 14 παρα 9 για τον βασικό μέτοχο στα ΜΜΕ θάπρεπε να λειτουργούν ως προειδοποίηση..). Τώρα, κατά πόσον και η συνταγματικά υπαγορευμένη απαίτηση να αποδεικνύεται στενός δεσμός των αποδήμων με την χώρα, ώστε να ισχύσει η διευκόλυνση της ψήφους τους - με το όριο διαμονής στο εξωτερικό, συν τις φορολογικές κυρίως απαιτήσεις - άμα προσεγγισθεί με βάση την θεμελιώδη αρχή της ισότητας της ψήφου, θα αφεθεί στους συνταγματολόγους επαγγελματική για συζήτηση. Μετα (και) την αναθεώρηση , δύσκολα τα Δικαστήρια θα άνοιγαν θέμα εγκυρότητας στην νομοθετική ρύθμιση που θα ακολουθήσει - να την δούμε τώρα.

 

Έτσι πάντως, μαζί και με ένα δείγμα κοινωνικής ευαισθησίας σε αναζήτηση όμως οικονομικών πόρων - εννοούμε την συνταγματοποίηση του ελάχιστου εγγυημένου εισοδήματος στο άρθρο 21Σ - έκλεισε και αυτό το αναθεωρητικό γύμνασμα. Χωρίς να αποτολμηθεί να συζητηθεί η ουσία: η αλλαγή του άρθρου 110, δηλαδή της άκαμπτης, οπισθοδρομικής διαδικασίας της ίδιας της αναθεώρησης.

 

Αφήστε ένα σχόλιο