Πάλι στο προσκήνιο Χάγη μετά τις κινήσεις Άγκυρας επί του πεδίου

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 06/12/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Ενώ αργεί να διαλυθεί η ομίχλη μετά την συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν στο Λονδίνο, με αποτέλεσμα η εικοτολογία να διαβρώνει ακόμη περισσότερο τα πράγματα, ένας παλιός μας γνώριμος επανήλθε στο προσκήνιο. Το ενδεχόμενο προσφυγής σε «διεθνές δικαιοδοτικό όργανο» - που το έχουμε συνηθίσει ως αναζήτηση του δρόμου προ την Χάγη, για οριοθέτηση (τουλάχιστον) της υφαλοκρηπίδας. Ο Νίκος Δένδιας δεν απέρριψε (σε περιβάλλον συνέντευξης Τύπου), απλώς μετέθεσε την συζήτηση. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης φέρεται σε αντίστοιχο κλίμα.

 

Αξίζει να πάει κανείς πίσω, στην Καθημερινή της Κυριακής 28 Μαΐου 2006, και να διαβάσει άρθρο του – παραδοσιακά προσεκτικού , ήδη τότε εκτός πολιτικού σκηνικού, όμως ευρύτερα σεβαστού μετά την Προεδρική θητεία του – Κωστή Στεφανόπουλου, που απηύθυνε έκκληση να συνειδητοποιηθεί πόσο η πολιτική η οποία είχε διαμορφωθεί για στρουθοκαμηλική απόκρυψη του αδιεξόδου στα Ελληνοτουρκικά (η διατύπωση δική μας: ας μην δημιουργήσουμε παρεξήγηση) και για επανάπαυση στην «Ευρωπαϊκή διάσταση» που δήθεν θα έδινε λύσεις/εκτόνωση/προστασία, είχε πλέον ξεπεραστεί. Ήδη το 2006. Μαζί και με την φόρμουλα ότι «μόνη διαφορά [που αναγνωρίζει η Ελλάδα] είναι εκείνη περί την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας».

 

Τιτλοφορούσε τότε η Καθημερινή «Στην Χάγη προτείνει ο Κ. Στεφανόπουλος να πάνε όλες οι διαφορές», και το αληθινά πρωτότυπο περιεχόμενο της προτροπής ήταν να γίνει κατανοητό ότι «διαφορές» θα ήταν τόσο εκείνες που η Ελληνική πλευρά θεωρεί θεμιτές, όσο και (αυτή είναι η ουσία…) εκείνες που η απέναντι πλευρά προβάλλει και εμείς θεωρούμε αθέμιτες, παράλογες, αδιανόητες (πάλι δική μας η διατύπωση, εδώ). Εκτιμούσε ο Στεφανόπουλος ότι το να αφεθεί να λιμνάζουν και να επιβαρύνονται οι διαφορές Ελλάδας-Τουρκίας μόνον πρόσθετους κινδύνους θα δημιουργούσε. Και… το είδαμε αυτό/το βλέπουμε αυτό να συμβαίνει. Ακραία.

 

[Μην ξεχνούμε το σκηνικό της εποχής «Φρέσκια» Κυβέρνηση Καραμανλή/Μολυβιάτη, νωπή η μνήμη του Κυπριακού στο αδιέξοδο Μπουργκενστοκ – Απρίλιο του 2004 – γενική επικράτηση της λογικής της ήπιας προσαρμογής, των μη-προστριβών, της αποφυγής των θεμάτων. δύο χρόνια παρακάτω – Απρίλιο του 2008 – το αυτάρεσκο πάγωμα του Μακεδονικού στο Βουκουρέστι. (Σήμερα, ο Κυριάκος Μητσοτάκης επιτιμά την Γαλλία για το μπλοκάρισμα της πορείας της Βόρειας Μακεδονίας προς Ευρώπη). Και… σχετική υπεροπλία της Ελλάδας, ακόμη στο Αιγαίο, πάντως ναυτική αν μη αεροπορική. Ή, τουλάχιστον, δυνάμεις συγκρίσιμες].

 

Την επόμενη ημέρα, Δευτέρα 29 Μαΐου, γενική αμηχανία σε Τύπο και ηλεκτρονικά μέσα. Η Ελευθεροτυπία της εποχής, μόνον από τα κεντρικά Μέσα, «ανέβασε» το θέμα μιλώντας για παρέμβαση που «τάραξε τα νερά στο Αιγαίο». Ενώ και η – τότε πολιτικά υπολογίσιμη – City Press του Γιώργου Κύρτσου έκανε λόγο για «βόμβα Στεφανόπουλου». Από τους πολιτικούς ο Γιώργος Παπανδρέου υπήρξε υποστηρικτικός. Α, ναι, και ο Συνασπισμός (της εποχής, πάλι).

 

Με μόλις υποκρυπτόμενη ανακούφιση, ως επιχείρημα κατάχωσης της συζήτησης προσκομίζεται παγίως – ευρύτερα – η υπενθύμιση ότι προσφυγή στην Χάγη, ή σε οποιονδήποτε δικαιοδοτικό μηχανισμό τύπου Δικαστηρίου του Αμβούργου για το Δίκαιο της Θάλασσας άλλωστε, έχει την προαπαιτούμενη αναγνώριση της δικαιοδοσίας από το άλλο μέρος και η σύνταξη συνυποσχετικού, καθώς και η συμφωνία – αν πάμε προς παράλληλο διαιτητικό μηχανισμό – του δικαίου που θα εφαρμοσθεί. Και είναι γνωστή η άρνηση της Τουρκίας να κινηθεί και προς την μια κατεύθυνση και προς την άλλη αλλά και οι δισταγμοί της Ελλάδας να προχωρήσει προς συνυποσχετικό που θα ανεγνώριζε έμμεσα Τουρκικές διεκδικήσεις, δηλαδή διαφορές (πλην υφαλοκρηπίδας: που κι αυτή προϋποθέτει ορισμό  αιγιαλίτιδας επήρεια/effect μικρών νησιών κοκ»).

 

Τι τα θυμηθήκαμε σήμερα; Και μάλιστα όταν. υπάρχει η πολύ πιο πρόσφατη τοποθέτηση Κώστα Σημίτη για προετοιμασία προς «επώδυνο συμβιβασμό», στην φετινή προεκλογική περίοδο, με τρόπο που προϊδεάζει για διευθετήσεις στην ευρύτερη περιοχή. Και μάλιστα όταν ο Κώστας Καραμανλής καλούσε «να μην παρασυρθούμε από τις μεθοδεύσεις της Τουρκίας, ούτε να επιτρέψει δημιουργία τετελεσμένων εις βάρος κυριαρχικών δικαιωμάτων».

 

Επαναφέρουμε την τοποθέτηση του, ανεπίληπτα δεξιού, εθνικόφρονα και όλα τα σχετικά Στεφανόπουλου επειδή δείχνει ποιου είδους κατευθύνσεις αγνοήθηκαν επί μια 15ετία (τουλάχιστον) από διαδοχικές πολιτικές ηγεσίες. Οι οποίες γνώριζαν – άριστα – ότι κάθε κρίση ενώπιον δικαιοδοτικού οργάνου θα δικαίωνε ΜΟΝΟ εν μέρει εκείνο που έχουμε αναγάγει σε ανυποχώρητες/αδιαπραγμάτευτες εθνικές θέσεις. Οπότε, όπως αποκλείεται να καθίσει πολιτική ηγεσία – μετά τον Βενιζέλο, Ελευθέριο – σε τραπέζι διαπραγματεύσεων, έτσι και αυτοεγκλωβισθήκαμε στο αδιέξοδο το οποίο, επικίνδυνα, σπάει τώρα η Άγκυρα με τις κινήσεις της επί του πεδίου.

 

Αφήστε ένα σχόλιο