Η «νέα σύμμαχος, φίλη κοκ» Κριστίν Λαγκάρντ

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 18/12/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Την έχουμε στην Ελλάδα την τάση να μαζεύουμε φίλους, συμμάχους, υποστηρικτές. Η αλήθεια είναι πως δεν είχαμε και τόσους! - ιδίως στα χρόνια της χρηματοπιστωτικής κρίσης που μετεξελίχθηκε σε γενική οικονομική κρίση για να καταλήξει σε κοινωνική με πολιτικές προεκτάσεις (ένα μεγάλο κόμμα διαλύθηκε, δυο-τρία μικρά εξαχνώθηκαν). για να μην μιλήσουμε για επίσπευση γεωπολιτικής δοκιμασίας, έτσι που η συζήτηση καν για αμυντικές δαπάνες/εξοπλισμούς ή/και για δαπάνες αναβάθμισης της αμυντικής ετοιμότητας/στήριξης του ανθρώπινου δυναμικού της άμυνας υπήρξε ταμπού την τελευταία δεκαετία.

 

Οπότε, οσάκις προέκυπτε μια συμπαθητική στήριξη, ας πούμε με την μεταστροφή Άνγκελας Μέρκελ ή την συμπαράταξη Φρανσουά Ολάντ, ακόμη περισσότερο σε περιπτώσεις όπως του Ζαν-Κλωντ Γιουνκέρ ή του Πιερ Μοσκοβισί, ενθουσιαζόμασταν. ποντάραμε. χτίζαμε οικοδομήματα ελπίδας.

 

Βέβαια, όλοι αυτοί οι καλοί και σημαντικοί άνθρωποι - οι οποίοι, ασφαλώς κατά περίπτωση δείχνονταν και λίγο απότομοι, απόμακροι, αυστηροί: θυμηθείτε πώς η Άνγκελα Μέρκελ μας είχε στο περίμενε της «διάσωσης» το 2010 επί μήνες (μέχρι να γίνουν κάποιες τοπικές εκλογές της), οπότε το κόστος της ως άνω «διάσωσης» απογειώθηκε. πώς ο Ζ.-Κλ. Γιουνκέρ είχε γίνει έξαλλος με Τσίπρα όταν πήγαμε σε δημοψήφισμα επί πρότασής του. πώς ακόμη και ο Π. Μοσκοβισί («φρουί ζελέ» για κάποιους όταν δεν κατήγγειλε την Κυβέρνηση Τσίπρα οσάκις επιχειρούσαν κάποια χαλάρωση...) κατά καιρούς τραβούσε τα λουριά – όλοι αυτοί κατά κύριο λόγο είτε τα δικά τους συμφέροντα πάσχιζαν να οχυρώνουν (προσφυγικό/μεταναστευτικό) είτε διαπίστωναν ότι το πρόθυμο πειραματόζωον «Ελλάς» κόντευε να καταρρεύσει προκαλώντας ευρύτερη ζημία (οπότε χαλάρωναν). Αλλ’ εμείς ... ανακαλύπταμε φίλους.

 

Γιατί τα λέμε αυτά; Διότι τώρα, η Κριστίν Λαγκάρντ, υπό την φρέσκια ιδιότητα της Προέδρου της ΕΚΤ, αφού πρώτα είχε πει το «θα ήθελα να συγχαρώ την Ελλάδα» προ ημερών, φέρεται να δήλωσε ικανοποίηση από τον ρυθμό μεταρρυθμίσεων που «θα συνεχίσει η Κυβέρνηση για ενίσχυση της οικονομίας».

 

Πάντως, η πιο σημαντική στήριξή της - η συνηγορία για αναθεώρηση των πρωτογενών πλεονασμάτων του 3,5% του ΑΕΠ που έχει υποχρεωθεί να δεχθεί μέχρι και το 2022 η Ελλάδα –  απλώς αποτελεί επανάληψη των παγίων θέσεων που επι των ημερών της στην Γενική Διεύθυνση του ΔΝΤ είχε υποστηρίξει το Ταμείο. Δύσκολα θα άλλαζε τώρα θέση η ίδια από την ΕΚΤ! Όμως ούτε σε επίσπευση των διαδικασιών επαναδιαπραγμάτευσης για την υποχώρηση των πρωτογενών ελλειμμάτων δείχνει να βοηθά (πώς; μα με υπαινιγμό έστω για διαφοροποίηση της εκτίμησης περί βιωσιμότητας του χρέους), ούτε και βήματα για επανεξέταση των προϋποθέσεων υποδοχής των Ελληνικών ομολόγων στο «παράθυρο» της ΕΚΤ να υπαινίσσεται . (Το αντίθετο, μάλιστα. Επιβεβαίωση της σταθερά αρνητικής θέσεως ΕΚΤ). Άλλη υπόθεση η χαλάρωση των δυνατοτήτων των υπό de facto επιτροπεία Ελληνικών τραπεζών να μεγαλώσουν τις δικές τους θέσεις σε Ελληνικά ομόλογα.

 

Κυρίως όμως, ας μην λησμονείται ότι η αδαμάντινη ακαμψία της ίδιας Κριστίν Λαγκάρντ στο ξεκίνημα της Ελληνικής κρίσης , όταν ως υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας τότε δεν δεχόταν την ιδέα να υποστούν τράνταγμα οι Γαλλικές τράπεζες από haircut επί των Ελληνικών ομολόγων που είχαν στο χαρτοφυλάκιό τους, επιδείνωσε όσο μπορούσε την κρίση καθυστερώντας την «διάσωση».

 

Μην κονταίνουμε την μνήμη…

 

Αφήστε ένα σχόλιο