Τα μεταπτυχιακά, τα βιογραφικά, οι παρανοήσεις

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 27/12/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Η υπόθεση του ΜΒΑ του Αντώνη Διαματάρη (το οποίο είχε αποδεχθεί ο ίδιος ότι δεν διέθετε, αν και είχε κάνει τις σχετικές σπουδές αλλά αντιμετώπισε οικονομικές δυσκολίες και δεν ολοκλήρωσε: αυτό ήταν το story, πλην ήδη το Columbia βεβαίωσε την εκπλήρωση όλων των υποχρεώσεων για την απόκτηση ΜΒΑ, οπότε…) δεν έχει αληθινά κοινά στοιχεία με το πτυχίο και μεταπτυχιακό του Παναγιώτη Κοντολέοντος (η ύπαρξη των οποίων, από το Open University, αμφισβητήθηκε – και πάντως η αναγνώρισή του από τον ΔΟΑΤΑΠ - , πλην η υπόθεση «έληξε» με τροπολογία που άλλαξε τις προϋποθέσεις για κατάληψη της θέσης Διοικητού της ΕΥΠ στην οποία είχε ορισθεί).

 

Και οι δυο αυτές περιπτώσεις, μόνον έμμεσα συσχετίζονται με την περιπέτεια των δυο ΜΒΑ (σε «Διαχείριση Κρίσεων» και ύστερα σε «Στρατηγικές Ασφαλείας», από το National Defense University στην Ουάσιγκτων) του Άλκη Στεφανή, που επαναπροσδιορίστηκαν ως «διαδικασίες ακολουθούμενες για την επιμόρφωση των στελεχών, σε πλαίσιο της επιζητούμενης αριστείας και όχι για επιδόματα ή ακαδημαϊκή καριέρα».

 

Και ασφαλώς, ασφαλέστατα, η συζήτηση για τα τυπικά ή ουσιαστικά προσόντα και για τα βιογραφικά των παραπάνω ελάχιστα κοινά έχει με την – άσχημη, πάντως… - περιπέτεια των βιογραφικών των Διοικητών νοσοκομείων, από τους οποίους πασίγνωστος μεν έγινε ο υπεροδγοηκοντούτης Καρδιτσαίος πολιτευτής ΛΑΟΣ, ΑΝΕΛ και εντέλει Ν.Δ Κωνσταντίνος Πατέρας, αλλά τελικώς 13 ακόμη απεσύρθησαν (6 με παραίτηση, 7 με ανάκληση διορισμού), επί συνόλου 111. Πάντως, για να μην αφεθεί τίποτε ήσυχο, το αρμόδιο Υπουργείο (που είχε κάνει τους αρχικούς διορισμούς όχι;) έκρινε επάναγκες να δώσει και στατιστικά: 77% των τελικώς (;) ορισθέντων, δηλαδή πριν την «φύρα» του 12,5% , διέθεταν μεταπτυχιακό, ενώ μεταπτυχιακό ή διδακτορικό άνω του 80% των Διοικητών «μεγάλων νοσοκομείων» (κατά το ί΄διο αρμόδιο Υπουργείο).

 

Τώρα που η πλημμυρίδα πέρασε και – ελπίζει κανείς! – είμαστε στην άμπτωτη του φαινομένου, κάποιες παρατηρήσεις. Πρώτον, η κουλτούρα αυτή της ινδαλματοποίησης των πτυχίων και μεταπτυχιακών (προσοχή! όχι εκεί που ο νομοθέτης τα έχει θέσει ως προϋπόθεση, σοφά ή άσοφα, όπως επί ΕΥΠ, διαδόχου σχήματος της ΚΥΠ και του κ. Κοντολέοντος: εκεί υπήρχε πρόβλημα νομιμότητας του διορισμού και … λύθηκε με την μέθοδο του Γόρδιου δεσμού, δηλαδή δια της αλλαγής του νόμου!), κουλτούρα που μάλιστα έχει οδηγήσει σε σουρρεαλιστικά βιογραφικά τα οποία θα κυνηγάνε τους υπερήφανους κατόχους τους μια ζωή, έχει πλέον χάσει κάθε σοβαρότητα. Από δίπλα και η άλλη κουλτούρα – της «αριστείας», η οποία μάλιστα ενισχυμένη με το «Σύμφωνο Αλήθειας» που έχει επιβάλλει στον εαυτό της η Κυβέρνηση Μητσοτάκη (Κυριάκου) δημιουργεί φαινόμενα ακραίου σουρρεαλισμού.

 

Δεύτερον, ειδικά στην πολιτική αρένα και δη στην επιβραβευμένη από την κάλπη πορεία, η αναζήτηση πιστοποιητικού αξίας σε μεταπτυχιακά και σε προβεβλημένα Πανεπιστήμια λειτουργεί αυτοτραυματιστικά. Ο Ανδρέας Παπανδρέου υπήρξε καθηγητής Οικονομικών στο Μπέρκλεϋ – όντως – και μάλιστα προβεβλημένος. ο Κώστας Σημίτης δίδαξε Νομικά στο Γκίσσεν (και στην Πάντειο). Ήταν αυτά αληθινά σημεία υπεροχής τους απέναντι στους απλώς πτυχιούχους Νομικής Κωνσταντίνο Καραμανλή και Κωνσταντίνο Μητσοτάκη – αλήθεια; Ο Κώστας Καραμανλής είχε κι ένα διδακτορικό (νομίζω περί Βενιζέλου, Ελευθερίου), ενώ το δίδυμο Γιώργου Παπανδρέου και Αντώνη Σαμαρά απλώς σπουδές – στο Χάρβαρντ, βέβαια. Μπαίνουν αληθινά στην εξίσωση αυτά; Όπως και το αν το καημένο το Columbia προφέρεται Κολούμπια ή Κολάμπια;

 

Πάμε από την αρχή: ο Αντώνης Διαματάρης υπήρξε επι δεκαετίες εκδότης του «Εθνικού Κήρυκα», μέγας μάγειρας σχέσεων στην Ομογένεια των ΗΠΑ ( στην σκιά της Αμερικής του Ιακώβου, αρχικά): εκτιμήθηκε και μισήθηκε εγκαρδίως! Έχει νόημα να γίνεται η συζήτηση για τα πτυχία του; Ο Αλκης Στεφανής ανέβηκε όλα τα σκαλοπάτια της στρατιωτικής ιεραρχίας, αποδεκτός και από όχι-και-τόσο-ορθολογικές πολιτικές ηγεσίες και με δοκιμασία σε ιδιαίτερα ευαίσθητες καταστάσεις (ναι, στην υπουργία Πάνου Καμμένου αναφερόμαστε και, ναι, στην δοκιμασία των συλληφθέντων «παιδιών μας» στον Έβρο): χρειαζόταν να ξεφυλλίζονται τα περιθώρια εξειδικευμένων σπουδών του, κάπου στην επαγγελματική διαδρομή του;

 

Ένα «Σύμφωνο Σοβαρότητας» από τις Κυβερνήσεις (και… τις Αντιπολιτεύσεις, άλλωστε) και μια μεγαλύτερη δόση αυτοπροστασίας των χθεσινών, σημερινών και αυριανών πολιτικών, μαζί και με μια προσγείωση της συζήτησης από τον μαγικό κόσμο των μήντια, θα έκαναν πολύ καλό. Για να διαλύονται οι παρανοήσεις.

Αφήστε ένα σχόλιο