Κουκάκι, Κυψέλη, Αλεξάντερπλατζ, Καμαθιπούρι…

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 30/12/2019 0 Σχόλια Economia Blog,

Τα προβλήματα στέγης «νέας εποχής» που παρουσιάζουν περιοχές της Αθήνας όπως το Κουκάκι (που ήρθε στην επικαιρότητα με την ακραία παρέμβαση στην οδό Ματρώζου, αλλά έχει πολύ βαθύτερα αδιέξοδα να διαχειριστεί), η Κυψέλη ή το Παγκράτι έχουν ελάχιστα κοινά στοιχεία με τις περιοχές του Βερολίνου όπως η ευρύτερη Αλεξάντερπλατς ή η Καμαθιπούρι της Βομβάης. Όμως… μια ματιά προς τα εκεί θα ήταν χρήσιμο να την έχουμε ρίξει, προτού τα προβλήματά τους «ανακαλυφθεί» ότι συγκλίνουν με δικές μας καταστάσεις.

 

Πρώτη επίσκεψη στο Βερολίνο: είναι τόσο ισχυρή η ζήτηση στέγης – παρά ένα μεγάλο κατασκευαστικό boom, εδώ και χρόνια – ώστε τα μέτρα συγκράτησης των ενοικίων (ιδίως από τον εκεί ισχυρό Δήμο) κρίνονται ανεπαρκή. Στο Βερολίνο η ζήτηση έχει αυξηθεί με την εσωτερική μετανάστευση αλλά και την άνθηση του AirBnB. Περιοριστικά μέτρα και ενοικιοστασιακές ρυθμίσεις είναι ήδη στο προσκήνιο. Μέχρι και απόκτηση κτιρίων από τις τοπικές αρχές – με επίκληση συνταγματικής ρήτρας «κοινωνικοποίησης» που δεν έχει ποτέ έως τώρα χρησιμοποιηθεί… - βρίσκεται επί θύραις. Προκειμένου  να μην φθάσουν εκεί τα πράγματα, αναζητείται διέξοδος σε μετασκευή παλιών κτιρίων (της εποχής της Λαοκρατικής Δημοκρατίας…), όπως της έδρας της Στατιστικής Υπηρεσίας στην Αλεξάντερπλατς, με ισχυρές επιδοτήσεις. και μάλιστα η ιδέα είναι εκεί να μην δημιουργηθούν διαμερίσματα/ «κοιτώνες», αλλά συνδυαστική χρήση 300 σπιτιών, χώρων γραφείου, χώρων τέχνης και κοινωνικής συνύπαρξης. Όμως.. ο χρόνος εξαντλείται, η υπομονή επίσης.

 

Στην Βομβάη (με 18,5 εκατομμύρια κατοίκων, με θάλασσα από τρεις πλευρές άρα με απόλυτο περιορισμό του χώρου) υπάρχουν συνοικίες ολόκληρες -  όπως η Καμαθιπούρι – όπου τα κτίρια είναι της αποικιακής εποχής και έχουν ηλικία 100 ετών. Επειδή εκεί η επιβολή ενοικιοστασίου έχει γίνει από καιρό, οι παλιοί ιδιοκτήτες έχουν προ πολλού πάψει να τα συντηρούν, ή/και να τα επισκευάζουν. Αποτέλεσμα: πολλά πολυώροφα κτίρια ετοιμόρροπα, ήδη κάποια έχουν καταρρεύσει – φοβούνται και θύματα. Ο πληθυσμός πιέζεται να φύει από το κέντρο, αλλά οι γύρω περιοχές απέχουν ώρες, με τρομερή κίνηση.

 

Η καημένη η Αθήνα, την οποία με περισσήν ευκολία όλοι την καταγγέλλουμε ως τερατούπολη κλπ, κι αυτή έχοντας κατασκευασθεί με συνεχή δόμηση και εις ύψος – το Βερολίνο, των 3,8 εκατομμυρίων είναι κατ’ έκτασιν και έχει πλήθος ελεύθερων χώρων, πράσινο κλπ. (διαθέτοντας και αυστηρότατες χρήσεις γης…) – το είχε συναντήσει στην παλαιότερη διαδρομή της το φαινόμενο του ενοικιοστασίου. Και μάλιστα υπήρξαν τις μεταπολεμικές δεκαετίες συνοικίες όπου τα (μέτριας κατασκευής) ακίνητα κατέρρεαν. Όμως ήρθε την δεκαετία του ΄50 και του ΄60 η Καραμανλική αντιπαροχή, η οποία συνεχίσθηκε και μέχρι την δεκαετία του ΄90: μπορεί να φωνάζουν πολλοί για την ασχήμια και τις ανέμπνευστες κατασκευές, όμως και οι σκελετοί αποδείχθηκαν (πώς; από τους σεισμούς) ανθεκτικοί, και τα εσωτερικά δεν είναι (ακόμη…) γηραιότερα του μισού αιώνα.

 

Όμως (α) τα χρόνια περνάνε, (β) η πολυκατοικία ως μορφή κοινωνικής συνύπαρξης κλονίσθηκε με την κρίση (γ) η ίδια κρίση άφησε «για αργότερα» κάθε συντήρηση και (δ) ενέσκηψε και το AirBnB. Εκτός από τις αλληλοκαταγγελίες, θα χρειαστούν – εκτεταμένες, γιατί σε πρότυπη κλίμακα ήδη επιχειρούνται – ανακατασκευές, καθώς και σοβαρά σχεδιασμένες ρυθμίσεις για τις μισθώσεις. Διόλου «Ελληνική» αυτή η προσέγγιση, πλην αναγκαία.

 

Αφήστε ένα σχόλιο