Ο «δικός μας» κι ο «δικός τους» στην συζήτηση περί εξωτερικής πολιτικής

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 13/01/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Στην πλήρη οπαδικότητα, όπου έχει οδηγηθεί η δημόσια συζήτηση στην Ελλάδα του 2020, ήταν αναμενόμενο: και στα θέματα εξωτερικής πολιτικής θα φθάναμε στην λογική του «δικού μας» και του «δικού τους», θα οικοδομούσαμε την προσέγγιση φιλάθλου κοινού, θα βλέπαμε τον αντίπαλο (=την Τουρκία) αποκλεισμένο και τους δικούς μας χειρισμούς (=γκολ) θριαμβικούς.

 

Βέβαια η καημένη η πραγματικότητα πηγαίνει αλλιώς. Σε λιγότερο από δυο εικοσιτετράωρα μετά την έκκληση Άγκυρας και Μόσχας (μαζί! ωχ!) για ανακωχή στην Λιβύη, ο Χαλίφα Χαφτάρ (=ο δικός μας) έσπευσε να αποδεχθεί κατάπαυση του πυρός με προϋπόθεση μόνο οι δυνάμεις του αλ-Σάρραζ (=του δικού τους) να την τηρήσουν.  (Στην συνέχεια, η κατάπαυση του πυρός δεν έδειξε να κρατάει: όμως ο Χαφτάρ που επρόκειτο να μπει στην Τρίπολη θριαμβευτής μάλλον ξανασκόνταψε). Α, ναι, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Σαρλ Μισέλ (=δικός μας, όχι;) είχε χαιρετίσει ενθέρμως την πρόταση για κατάπαυση του πυρός. αλλά και η Καγκελάριος Μέρκελ (=δική μας;;;) δείχνει πολύ να εκτιμά την κίνηση Μόσχας-Αγκυρας στην Λιβύη.

 

Στα πιο κοντινά σ’ εμάς, είδαμε – κι αν δεν είδαμε καλό θα ήταν να έχουμε δει… - πόσο γρήγορα η εντύπωση ότι είχαμε (περίπου) προσλάβει τον καλό εκείνο Μάθιου Πάλμερ, μόνιμο υφυπουργό των ΗΠΑ για τα θέματα της περιοχής μας, για διαδοχικές κινήσεις σε Τουρκία-Ελλάδα για άμβλυνση των εντάσεων (=δικό μας) σαφώς και υποβαθμίστηκε αν μη διεψεύσθηκε από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. με την διευκρίνηση ότι ο ως άνω Πάλμερ ήταν ούτως ή άλλως προγραμματισμένο να βρεθεί στη περιοχή (και με την πρόσθετη επισήμανση ότι οι διαμεσολαβήσεις δεν κάνουν, συνήθως, καλό). Α, ναι, και η εντύπωση ότι ο προϊστάμενός του, ο Μάικ Πομπέο (αυτός κι αν θεωρήθηκε «δικός μας»!...), θα ολοκλήρωνε την διαμεσολαβητική/πυροσβεστική προσπάθεια στην περιοχή ενσωματώνοντας την καταδίκη της συμφωνίας περί οριοθέτησης ΑΟΖ Τουρκίας-Λιβύης, μάλλον κι αυτή πήγε πίσω. Αισθητά.

 

Επειδή στην συνολική συζήτηση της εποχής πάει να εγκατασταθεί μια διχοτομία ΗΠΑ (=δικοί μας, όσο κι αν ο Ντόναλντ Τραμπ μας κάνει νερά, λοξοκοιτάζοντας προς «τους άλλους»)/Ρωσίας (=δικοί τους, αφού συνεχώς μιλάνε με Άγκυρα), ας έχουμε σημειώσει ότι π.χ. στο μεγάλο κοίτασμα φυσικού αερίου Ζορ της Αιγύπτου (=δική μας η Αίγυπτος, αλίμονο πια!), έχει προσέλθει κατά 30% στην εκμετάλλευση η Ιταλική ΕΝΙ (αυτή θα πραγματοποιήσει από κοινού με την Total [= δική μας] καίριες έρευνες στην Κυπριακή ΑΟΖ, όχι;). Ενώ η Ιταλία αναμένεται οσονούπω να συνυπογράψει τον EastMed «μας» (άρα δική μας). Όμως η Ιταλία στην Λιβύη μάλλον στηρίζει αλ-Σάρραζ: α, ναι, τα λιβυκά κοιτάσματα στην Μεσόγειο – κάτω από την Κρήτη, εκεί που αναμένεται κοινή αναζήτηση πόρων από ExxonMobil/Total (=δικοί μας;) – φαίνεται ότι θα είναι τα αληθινά πλανητικών διαστάσεων, ΑΝ επιβεβαιωθούν.

 

Σταματούμε κάπου εδώ. Το «δικός μας» και «δικός τους») έχει τους κινδύνους του, στην εξωτερική πολιτική. Σημαντικούς, πολύ περισσότερο απ’ ότι στην χαρωπή  μας ΕλληνοΕλληνική φαγωμάρα.

 

Αφήστε ένα σχόλιο