Ένας πολύ συγκρατημένος Κυριάκος Μητσοτάκης

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 14/01/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Είναι να απορεί κανείς, φορές-φορές, πώς καταφέρνουν οι Ηρακλείς των εξουσιών (επειδή στην πρωθυπουργοκεντρική Ελλάδα βρισκόμαστε: των Πρωθυπουργών), είτε αυτοί είναι πολιτικοί χειριστές είτε είναι μηντιακοί διακινητές, να κινούνται σε εντελώς διαφορετικό μήκος κύματος από το ίδιο το κέντρο της εξουσίας. Θεωρώντας πως, έτσι υπηρετούν καλύτερα τον στόχο της πολιτικής «του».

 

Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που το ζούμε αυτό, στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης. ούτε θάναι και η τελευταία. Όμως… τώρα ζούμε, οπότε περί Κυριάκου Μητσοτάκη ο λόγος. Αφορμή γι αυτό το σχόλιο, η παρουσία του στο δείπνο των ΕλληνοΑμερικανικού Επιμελητηρίου, ως κατακλείδα του Greek Economic Summit (30η διοργάνωση του AmCham). Όπου, με μια αρκετά αμήχανη σκηνοθεσία «in discussion», είχε την ευκαιρία να τοποθετηθεί στα βασικά των ημερών.

 

Σ’ όλες τις τοποθετήσεις του, φρόντισε να έχει «χαμηλά την μπάλα». Ξεκινώντας από την θέση ότι επιδιώκει να κινηθεί η χώρα «έχοντας πλήρως αφομοιώσει τα διδάγματα της κρίσης» και με μια δέσμευση ότι «δεν θα επαναλάβουμε τα λάθη που μας έφεραν σ’ αυτήν» [Συγκρίνετε, εδώ, με την εικόνα ενός καινούργιου «λεφτά υπάρχουν» με το οποίο αρκετοί υπουργοί προβάλλουν φιλολαϊκή εικόνα σε συνταξιουχικό, επιδοματικό, φοροελαφρυντιακό κοινό].

 

Με ιδιαίτερη προσοχή φρόντισε να ξεκαθαρίσει μερικά πράγματα σχετικά με τις σχέσεις με ΗΠΑ, με φόντο τα Ελληνοτουρκικά – ήταν βλέπετε εντελώς φρέσκια η τοποθέτηση Pyatt προς τους πολιτικούς συντάκτες (στην εκδήλωση του AmCham ο Αμερικανός πρέσβυς ήταν καθισμένος στα δεξιά του Μητσοτάκη) για τις ελπιζόμενες συνέχειες του ταξιδιού στην Αμερική – προσπαθώντας να διευκρινίσει την λογική της σταθερής στρατηγικής συμμαχίας και της προβλεψιμότητας, έννοιες για τις οποίες επικρίθηκε, χωρίς να ξεφύγει προς αντεγκλήσεις αντιπολιτευτικότητας προς την Αντιπολίτευση. [Συγκρίνετε, εδώ, με την μηντιακή ιδίως μονοπώληση της συζήτησης με την περίεργη αυτή μορφή στήριξης μιας Κυβέρνησης που δείχνει να μην αμφισβητείται, μέσω της μάχης κατά της Αντιπολίτευσης].

 

Στάθηκε επίσης αρκετά στην καταγραφή «διακομματικής αντίληψης για την στρατηγική σχέση ΗΠΑ-Ελλάδας», θεωρώντας την απόκτημα της εποχής. Στην δε πολυταλαιπωρημένη υπόθεση το ποιες δεσμεύσεις επεδίωξε/ποιες συγκριτικά έλαβε στην Ουάσιγκτων σε περίπτωση ενδεχόμενης επιδείνωσης στις σχέσεις με την Τουρκία, προσεκτικά διευκρίνισε ότι εκείνο που επεδίωξε να θέσει ευθέως στον Ντόναλντ Τραμπ ήταν οι διαβόητες «κόκκινες γραμμές» που υπάρχουν στην αντιμετώπιση των Τουρκικών κινήσεων – οι οποίες, προσέθεσε (ότι ανέφερε στους συνομιλητές του…) «δεν απηχούν μόνον το πολιτικό σύστημα αλλά και την κοινή γνώμη». Δεν είναι απόλυτα βέβαιο ότι ισχύει αυτό από άκρου εις άκρον, όμως και το ότι τίθεται στο τραπέζι, έχει ήδη το νόημά του. Και μάλιστα όπως συνοδεύτηκε με την διευκρίνηση ότι θεωρείται κομβικής σημασίας επιλογή το να «παραμένει ανοιχτό κανάλι διαλόγου με την Τουρκία». [Συγκρίνετε, εδώ, με τις μαχητικές δηλώσεις περί περιθωριοποίησης της Άγκυρας – οι οποίες ούτως ή άλλως με την υπερκινητικότητα στο πλευρό της Μόσχας στο Λιβυκό, πάσχουν δυσάρεστα. Συγκρίνετε και με τις βεβαιότητες περί υψηλόβαθμης Αμερικανικής παρέμβασης].

 

Το κοινό της εκδήλωσης (και η όλη στόχευση) έδιναν έμφαση στα οικονομικά, και ο Ν. Μπακατσέλος του AmCham θέλησε να πάει την συζήτηση πολύ στα επενδυτικά: εκεί, η επιλογή Μητσοτάκη ήταν να μιλήσει μεν για τις προθέσεις διαρθρωτικών/νομοθετικών βελτιώσεων, κυρίως όμως να σταθεί σε κάποια πρόδρομα στοιχεία από τον χώρο των επενδύσεων (όχι δε μονόχορδα από… το Ελληνικό, αν και δόθηκαν οι σχετικές διαβεβαιώσεις). Αντίθετα, έμφαση στα αξίας 1,4 δις projects από 8 ΣΔΙΤ, στα 2 δις από την ένταξη 9 επενδύσεων στις στρατηγικές, στα 1,2 δις από ένταξη πολλών μικρότερων σχεδίων στον Αναπτυξιακό, στην επιτάχυνση εκταμίευσης των ενισχύσεων και στην ανάθεση σε ιδιώτες όχι μόνον της αξιολόγησης αλλά και της πιστοποίησης. [Σκεφτόταν κανείς πως, αντί να βλέπει τον Πρωθυπουργό να διαβάζει από σημείωμα, επιμελώς, αυτά τα συγκεντρωτικά στοιχεία, θάταν καλύτερο να ακούει αυτά – αν ισχύουν: σωστά; - τακτικότερα από τα υπόλοιπα κλιμάκια, αντί για δικές τους ενθουσιώδεις γενικές τοποθετήσεις].

 

Είχε και πολλά άλλα χαρακτηριστικά σημεία αυτή η παρουσία Μητσοτάκη. Χειροκρότημα εισέπραξε – πέραν αρχής/τέλους – προπαντός η τοποθέτησή του περί φορολογικής ελαφρύνσεως των εισοδημάτων εξ εργασίας (όταν έγινε σαφές ότι αφορούσε περισσότερο τις άνω του μέσου απολαυές, τους μισθούς του μάνατζμεντ). Όμως, εδώ, ήταν το ειδικό κοινό που συγκινήθηκε. Ενώ κάποιες πιο ριζοσπαστικές του τοποθετήσεις – όπως η έκκληση προς τις επιχειρήσεις, να πάνε στα Πανεπιστήμια να εξηγήσουν τις αυριανές ανάγκες τους σε δεξιότητες ώστε να χτιστούν κοινά προγράμματα και να μην  περάσουμε από την εφιαλτικά υψηλά ανεργία της κρίσης σε ελλείψεις κατάλληλου ανθρώπινου δυναμικού, αύριο – μάλλον έμειναν εκκρεμείς στο ακροατήριο.

 

Όμως το ξαναθέτουμε στον αναγνώστη: γιατί σε τέτοιο ύφος να δίνονται οι διευκρινήσεις σε επίπεδο Πρωθυπουργού, ενώ στα χαμηλότερα επίπεδα [και στην μηντιακή περιβάλλουσα της εξουσίας] να επικρατεί αντιδιαμετρικό κλίμα; Ασφαλώς και όλα χρεώνονται στον Μητσοτάκη – όμως αφού ο ίδιος κατορθώσει να βγαίνει συγκρατημένος, δεν θα μπορούσε να συγκρατήσει και τους Ηρακλείς στην δημόσια συζήτηση;

 

Αφήστε ένα σχόλιο