Με θέμα το εκλογικό σύστημα

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 06/02/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Όσο κι αν (υποτίθεται ότι) απέχουμε από τις επόμενες εκλογές, ποτέ μια συζήτηση για το εκλογικό σύστημα δεν αφήνει ασυγκίνητο τον παρατηρητή. Έτσι, η προ ημερών συζήτηση που οργάνωσε το Ινστιτούτο Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής», με συντονιστή τον πολύπειρο Πάνο Σταθόπουλο και με συμμετοχή του καθ’ ύλιν αρμοδίου υφυπουργού Θοδωρή Λιβάνιου και των (υπό διαφορετικά πρίσματα) Ηλία Νικολακόπουλου, Θανάση Διαμαντόπουλου, Ανδρέα Δρυμιώτη και Μαρίας Καρακλιούμη συγκέντρωσε αρκετό ενδιαφέρον. Ακόμη και με δεδομένη/ψηφισμένη πλέον την αλλαγή του εκλογικού νόμου – με διατήρηση του μπόνους στο πρώτο κόμμα, με κλιμάκωση μετά το 25% στις κάλπες κατά μια έδρα μέχρι τις 50 συνολικά – το θέμα δεν παύει να έχει σημασία.

 

Μπορεί ο Πάνος Σταθόπουλος να θύμισε ότι το σύστημα με το οποίο θα γίνουν (ούτως ή άλλως…) οι αμέσως επόμενες εκλογές να είναι το δεύτερο αναλογικότερο στην υφήλιο (μετά από εκείνο της Ολλανδίας. βέβαια το αμιλλάται το Ισραηλινό, αλλ’ αυτό έχει όριο εισόδου το 5%), και μπορεί ο Θ. Λιβάνιος να θύμισε ότι τις Κυβερνήσεις συνεργασίας δεν τις «απαγορεύει» η απουσία αναλογικού συστήματος (απόδειξη οι Κυβερνήσεις του 2012 και του 2015), πλην όμως συνολικά οι συμμετέχοντες τοποθετήθηκαν σθεναρά υπέρ συστήματος που θα «βλέπει» κατά προτεραιότητα ως στόχο την Κυβερνητική σταθερότητα.  Και υμνήθηκε, κυρίως, η μονοκομματική Κυβέρνηση που «οικοδομείται» με το μπόνους. Μόνος επιφυλακτικός για το μπόνους τάχθηκε ο Ηλίας Νικολακόπουλος, ο οποίος υπενθύμισε ότι – συχνά, ή μάλλον συνήθως – όσοι επινοούν και διαμορφώνουν τα εκλογικά συστήματα, το πράττουν με προβολή του εκάστοτε «σήμερα» του κομματικού συστήματος. Που συχνά διαψεύδεται στην κάλπη: παράδειγμα ο νόμος Κούβελα στην κάλπη του 1993, ο νόμος Παυλόπουλου στην δίδυμη του 2012…

 

 Ειδησεογραφικά , την προσοχή κράτησε η αναφορά Λιβάνιου στην ήδη σχεδιαζόμενη (άδηλον πότε) μεταβολή στον τρόπο ανάδειξης των Ευρωβουλευτών – όπου, προφανώς, έγινε αντιληπτό ότι η σταυροδοσία σε επίπεδο επικράτειας απέδωσε κυρίως «λαμπερά πρόσωπα» αλλ’ όχι κατάλληλο πολιτικό προσωπικό – καθώς και η ανατροπή της αναλογικής στις εκλογές της Αυτοδιοίκησης. Πάντως ενδιαφέρον δεν έπαψαν να έχουν και οι αναφορές, γενικότερα, στην προβληματικότητα του σταυρού προτίμησης (αν και, με δεδομένη την  πάγια ελλειμματικότητα στο επίπεδο εσωκομματικής δημοκρατίας στην Ελλάδα, προβληματίζει η προοπτική της λίστας στις βουλευτικές εκλογές) αλλά και η σε επίπεδο τρόμου – πλην Νικολακόπουλου – αποκήρυξη της αναλογικής, ως συντελεστή ακυβερνησίας. Ιδίως λόγω μη-εξοικείωσης των Ελλήνων στις Κυβερνήσεις συνεργασίας.

 

Είναι αληθινά παράξενο να βλέπει κανείς πώς, όταν έστω και με το μπόνους των (έως και) 50 εδρών προέκυψαν οι Κυβερνήσεις κρίσης και μετά τις δεύτερες εκλογές του 2012 και μετά εκείνες του 2015, δεν παρατηρήθηκε ότι ακόμη και παράδοξοι συσχετισμοί διακυβέρνησης (η τρικομματική Σαμαρά-Βενιζέλου, η συνύπαρξη ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) μπορεί να κόστισαν στους συμμετέχοντες όπως με την εξάχνωση του ΠΑΣΟΚ ή με την αφύσικη συνύπαρξη Αριστεράς με εθνικιστική Δεξιά (και οι ΑΝΕΛ έγιναν αστρική σκόνη), πλην όμως ούτε ακυβερνησία προέκυψε ούτε αληθινή δυσχέρεια διακυβέρνησης – κι ας ήταν δυσχερέστατες οι συνθήκες, από από Μνημόνια μέχρι Μακεδονικό.

 

Ενώ ισχυρότατες μονοκομματικές Κυβερνήσεις ύφαναν τα μείζονα αδιέξοδα, π.χ. εκείνη της πρώτης περιόδου ΠΑΣΟΚ/Ανδρέα Παπανδρέου που έφερε στα πρόθυρα χρεοκοπίας (το 1985), εκείνη της δεύτερης ΠΑΣΟΚ/Κώστα Σημίτη που βούλιαξε αύτανδρα το Ασφαλιστικό Γιαννίτση (το 2001), εκείνη του Κώστα Καραμανλή που δημιούργησε την τελική έκρηξη των ελλειμμάτων (ιδίως μετά το 2007) , συν εκείνη του Γιώργου Παπανδρέου του «λεφτά υπάρχουν» και του δισταγμού πριν το βάραθρο (που μας χάρισε την αρχή των Μνημονίων, το 2010). Για επιτυχία της μονοκομματικής διακυβέρνησης, ωραία τα πήγε η Μεταπολίτευση!

 

Και ένα τελευταίο: στο κλείσιμο της συζήτησης, υποστηρίχθηκε (από την Μαρία Καρακλιούμη, αυτό) και η θέση ότι εκείνο που θεωρείται δυσλειτουργία του πολιτικού συστήματος – η οικογενειοκρατία – μπορεί και να λειτουργεί θετικά. Όπως τα παιδιά των γιατρών, γιατροί. όπως τα παιδιά των δικηγόρων, δικηγόροι, έτσι και οι πολιτικές οικογένειες μήπως λειτουργούν «εκπαιδευτικά» στο πεδίο της πολιτικής; Δυσπιστία στο ακροατήριο, αλλά μην πείτε ότι η συζήτηση για το εκλογικό σύστημα δεν οδηγεί σε παράξενα μονοπάτια…

 

Αφήστε ένα σχόλιο