Tο Μαγικό Βουνό

Δημοσιεύτηκε από economia 12/02/2020 0 Σχόλια The Economist,

του Economist, τ. 18/1/2020

 

Δύναται το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ να διατηρήσει την ελκυστικότητά του;

 

 

Ο οργανισμός που βρίσκεται πίσω από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός βρίσκεται αντιμέτωπος με κρίση ταυτότητας, αυξανόμενο ανταγωνισμό και αβεβαιότητα όσον αφορά τη διαδοχή

 

 

 

 

Το 1971, ένας νεαρός Γερμανός ακαδημαϊκός, 32 ετών, κάτοχος πέντε πτυχίων, μηχανικός και οικονομολόγος, διοργάνωσε ένα συνέδριο. Ο χώρος όπου αυτό φιλοξενήθηκε ήταν το, τότε νέο σε λειτουργία, συνεδριακό κέντρο στο ελβετικό θέρετρο του Νταβός, μία περιοχή η οποία ήταν περισσότερο γνωστή για τα σανατόριά της για τη θεραπεία της φυματίωσης, καθώς και ως φόντο για το «Μαγικό Βουνό» του Τόμας Μαν. Ο Κλάους Σβαμπ θέλησε να χρησιμοποιήσει το συμπόσιο, ώστε να προκαλέσει τις ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να στραφούν περισσότερο προς άλλους ενδιαφερόμενους πέραν των μετόχων τους και να εκτεθούν σε αμερικανικές μεθόδους διαχείρισης. Το ποσό που συγκεντρώθηκε από τα εισιτήρια όσων προσήλθαν παρήγαγε κέρδος 25.000 ελβετικών φράγκων (περίπου 75.000 δολ. σε σημερινή αξία), τα οποία ο κύριος Σβαμπ χρησιμοποίησε προκειμένου να χρηματοδοτήσει το Eυρωπαϊκό Φόρουμ Διαχείρισης.

 

Το Ευρωπαϊκό Φόρουμ Διαχείρισης, μετονομάσθηκε σε Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (World Economic Forum ή WEF) το 1987, του οποίου η ετήσια εκδήλωση απετέλεσε σήμα κατατεθέν ως το απόλυτο κοινωνικό γεγονός για τους πρώτης τάξεως πλουτοκράτες. Έκτοτε προσελκύει περίπου 3.000 ανθρώπους των επιχειρήσεων, πολιτικούς, διασημότητες υποτιθέμενου εγνωσμένου κύρους και δημοσιογράφους που ελπίζουν να έρθουν σε επαφή με το πνεύμα της εποχής, ή αλλιώς το “zeitgeist”. Οι επισκέπτες, ορισμένοι εκ των οποίων δεν είναι σε θέση να βρουν εισιτήρια για τον κυρίως χώρο της διάσκεψης, το κοινό ως ακροατήριο και τα κλιμάκια στα ξενοδοχεία ή στο περιθώριο της συνάντησης, συγκροτούν ένα ολοένα και αυξανόμενο ανεπίσημο Νταβός που διαδραματίζεται στην κεντρική οδό της πόλης. (Ο Economist αποστέλλει δημοσιογράφους στο Φόρουμ και η μητρική μας εταιρεία λαμβάνει έσοδα από τη διοργάνωση εκδηλώσεων για πελάτες στο Νταβός κατά τη διάρκεια της διάσκεψης.)

 

Στα 81 του έτη, ο κύριος Σβαμπ παραμένει ο παρουσιαστής της εκδήλωσης και στις 21 Ιανουαρίου θα είναι ο οικοδεσπότης της 50ης ετήσιας συνάντησης. Εν μέσω όλης αυτής της υπερπροσπάθειας δικτύωσης, ένας μεγάλος αριθμός από πολυμερείς πρωτοβουλίες πρόκειται να εγκαινιαστεί, στις οποίες συμπεριλαμβάνεται ένα πρόγραμμα αναδάσωσης «ενός τρισεκατομμυρίου δένδρων». Οι γύροι συζητήσεων των αστέρων θα περιλαμβάνουν προσκεκλημένους, όπως ο Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος επανέρχεται, αφού παρέλειψε να προσέλθει το 2019, καθώς και η Γκρέτα Τούνμπεργκ που θα συνοδεύεται από μία πλειάδα άλλων εφήβων ακτιβιστών, οι οποίοι είναι προσκεκλημένοι, προκειμένου να συνδράμουν στη διάσκεψη με τίτλο «Ας κοιτάξουμε στο μέλλον». Κανένας από τους επίδοξους μιμητές του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, που διοργανώνουν εκδηλώσεις τύπου Νταβός, από το Άσπεν έως το Μποάο, δεν κατάφερε ποτέ να προσομοιάσει στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στην ικανότητά του να συγκεντρώνει ισχυρούς χρηματομεσίτες του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, λέει ο Σερ Μάρτιν Σόρρελλ, πρώην επικεφαλής της WPP, ενός γίγαντα της διαφήμισης, ο οποίος σήμερα διευθύνει την S4 Capital, μία εταιρεία μέσων μαζικής ενημέρωσης.

 

Ο κύριος Σβαμπ αρέσκεται να λέει ότι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ είναι «ταγμένο στη βελτίωση της κατάστασης του κόσμου», κάτι που δεν αντιλαμβάνονται όλοι κατ’ αυτόν τον τρόπο. Για πολλές ΜΚΟ, η δέσμευσή του απευθύνεται στις ελίτ της παγκοσμιοποίησης, προωθώντας μια ατζέντα που επιτείνει τις ανισότητες. Αντισυγκεντρώσεις κατά του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ πραγματοποιούνται από άκρη σε άκρη της Ελβετίας αυτή και την επόμενη εβδομάδα.

 

Αυτό που αποτελεί τη μεγαλύτερη έκπληξη είναι ότι υπάρχουν επικριτές ανάμεσα στους ανθρώπους που βρίσκονται στο πλευρό του κυρίου Σβαμπ, καθώς «εκείνος αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στην ειλικρινή του επιθυμία να φέρει την παγκόσμια ειρήνη και ευημερία στον κόσμο και στο γεγονός ότι απλώς θέλει να βρίσκεται σε εγγύτητα με το χρήμα και την εξουσία», αναφέρει κάποιος που παρευρίσκεται σε τακτική βάση. Το ίδιο θα μπορούσε να πει κανείς και για το δημιούργημά του. Σε συνεντεύξεις τους στον Economist, οι ένθερμοι υποστηρικτές του Νταβός και οι συνεργάτες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ επαίνεσαν τη μεγάλη του δύναμη να συγκεντρώνει ανθρώπους, τόσο στις Άλπεις όσο μέσω του πρωτοποριακού δικτύου του περιφερειακών συσκέψεων, στο οποίο συμπεριλαμβάνεται το «Θερινό Νταβός» στην Κίνα. Ωστόσο, οι ανωτέρω σημείωσαν ότι η φιλοδοξία για αλλαγή του κόσμου, θα μπορούσε να αποτελέσει μειονέκτημα εν γένει, εξαιτίας του φόβου πρόκλησης αναστάτωσης στους ηγέτες της επιχειρηματικότητας και της πολιτικής, των οποίων η παρουσία προσέδωσε στο Νταβός αυτή τη μεγάλη αίγλη και επιτυχία. Η εξέλιξη του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ από φορέα σύγκλισης εκείνων που χαράσσουν την πολιτική σε διαμορφωτή της πολιτικής προκαλεί μεγάλη εντύπωση, ενώ σχεδόν όλοι όσοι έδωσαν συνέντευξη διερωτήθηκαν εάν το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ θα παραμείνει ελκυστικό, όταν ο κύριος Σβαμπ δεν θα ηγείται αυτού πλέον.

 

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ χαίρει των επαίνων πληθώρας ατόμων. Η ιδιοφυία του κυρίου Σβαμπ, αναφέρει ένας πρώην συνάδελφος, εναπόκειται στη διαμόρφωση του σε «ένα είδος Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών για το διάλογο και τη συνεργασία μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα, ένα εναλλακτικό φόρουμ σε έναν κόσμο, όπου η παγκόσμια διακυβέρνηση είναι κατακερματισμένη». Ο κύριος Σβαμπ υποδεικνύει την Παγκόσμια Συμμαχία για τον Εμβολιασμό, που εγκαινιάστηκε στο Νταβός πριν από είκοσι χρόνια ως ένα παράδειγμα επιτυχούς συνεργασίας μεταξύ δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, η οποία γεννήθηκε με τη βοήθεια του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

 

Το Νταβός αρέσει στους πολιτικούς, διότι όλα τα ανώτατα διευθυντικά στελέχη παρευρίσκονται εκεί. Ο Τόνυ Μπλερ ήρθε για να προωθήσει τη βρετανική επιχειρηματικότητα και ο Βενιαμίν Νετανιάχου για να διαφημίσει το Ισραήλ ως τεχνολογικό κόμβο. Πρόκειται για ένα περιβάλλον χαμηλότερου ρίσκου για τη διαμόρφωση διακυβερνητικών συμφωνιών. Μετά την κατάρρευση των συνομιλιών για το κλίμα στον ΟΗΕ το 2009, οι ηγέτες υπό λιγότερη πίεση στο Νταβός, έθεσαν τα θεμέλια για τη Συμφωνία των Παρισίων, αναφέρει η Αντριέν Σέρμπομ, μία εκ των συγγραφέων ενός βιβλίου για το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.

 

Τα αφεντικά, από την πλευρά τους, απολαμβάνουν τις συναναστροφές με ηγέτες παγκόσμιου διαμετρήματος και τη συνύπαρξη στην αίθουσα όπου διαδραματίστηκαν ιστορικές στιγμές – όπως το διάγγελμα του Νέλσον Μαντέλα το 1992, πριν από την εκλογή του ως Προέδρου της Νότιας Αφρικής – ή στο κτίριο όπου πραγματοποιήθηκαν ιστορικές συμφωνίες συμβιβασμού, όπως εκείνης για τη Γάζα από τους ηγέτες του Ισραήλ και της Παλαιστίνης το 1994.

 

Όλοι λατρεύουν την αποτελεσματικότητα του Παγκοσμίου Οικονομικού Φόρουμ ως προς τη δικτύωση. Εκείνοι που προσέρχονται μπορούν να επιτύχουν πολλά σε μερικές ημέρες, εξοικονομώντας χιλιάδες αεροπορικά μίλια. Κατά τρόπο βολικό, το Νταβός δεν είναι πολύ δυσπρόσιτο, αλλά αρκετά απομακρυσμένο, ώστε από τη στιγμή που φθάνεις εκεί να μην θες να φύγεις, αφού δεν χρειάζεται να κατηφορίζεις για μια ώρα και έπειτα να τρέχεις από τη μία άκρη του Λονδίνου στην άλλη ή σε ολόκληρη τη Νέα Υόρκη για να γευματίσεις με το δικηγόρο σου.

 

Αυτή η φόρμουλα απεδείχθη εξίσου κερδοφόρα από οικονομική άποψη. Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ είναι ένα μη κερδοσκοπικό ίδρυμα. Περίπου το 42% των εσόδων του, τα οποία σημειώνουν σταθερή αύξηση, αγγίζοντας τα 345 εκατομμύρια ελβετικά φράγκα (356 εκατ. δολ.) κατά το περασμένο οικονομικό έτος, καταλήγουν στους 800 εργαζομένους του, συμπεριλαμβανομένων εκείνων των εγκαταστάσεων στο campus στη λίμνη της Γενεύης. Επίσης, ως θεσμός χαίρει ενός ειδικού καθεστώτος, που προσομοιάζει με εκείνο που έχει αποδοθεί στον Ερυθρό Σταυρό, κάτι που σημαίνει ότι το ελβετικό κράτος αναλαμβάνει μέρος του κόστους για την ασφάλεια (ένα σημαντικό ποσό, δεδομένου του πελατολογίου). Αρκετά από τα υπόλοιπα χρήματα δαπανώνται σε «δραστηριότητες», στις οποίες συμπεριλαμβάνεται και η Διάσκεψη του Νταβός. Το υπόλοιπο καταλήγει είτε στο κεφάλαιο του ιδρύματος είτε στα στρατηγικά του αποθέματα, τα οποία υπολείπονται ελάχιστα των 300 εκατομμυρίων ελβετικών φράγκων. Πέραν τούτου, η δημοσιοποίηση στοιχείων είναι μηδαμινή, καθώς στους δημόσιους φακέλους για το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ που βρίσκονται κατατεθειμένοι στο μητρώο επιχειρήσεων της Γενεύης, ελάχιστα έγγραφα είναι καταχωρημένα, εκτός από ιδιαιτέρως αποσπασματικά πρακτικά συνεδριάσεων και ανακοινώσεις για διορισμούς και παραιτήσεις διευθυντικών στελεχών.

 

Κατά τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας του, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ διατηρούσε την ιδιοκτησία του 50% μίας εταιρείας εκδηλώσεων, η οποία ήταν εκείνη που διοργάνωνε τη διάσκεψη του Νταβός. Αυτό το μερίδιο αργότερα πωλήθηκε. Ενίοτε, δημοσιεύματα του τύπου θέτουν ερωτήματα σχετικά με την ύπαρξη ενδεχόμενης κερδοφορίας κάτω από το πέπλο του μη κερδοσκοπικού καθεστώτος. Μία επίσημη διερεύνηση σχετικά με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ από το ελβετικό κράτος δεν εντόπισε καμία παρατυπία. Τόσο πηγές από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ όσο και ο κύριος Σβαμπ διαμηνύουν ότι εκείνος ουδέποτε είχε οποιοδήποτε οικονομικό όφελος από το Φόρουμ, εκτός από το μισθό του. Από το 1995, τη διοργάνωση του οικονομικού φόρουμ του Νταβός έχει αναλάβει η εταιρεία PublicisLive, μέλος του Ομίλου Publicis. Ο Μορίς Λεβύ, πρώην αφεντικό του γαλλικού γίγαντα (σημερίνός πρόεδρος του εποπτικού συμβουλίου), είναι ένα πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ. Το συμβόλαιό του είναι «το διαμάντι του στέμματος» της εταιρείας διοργάνωσης εκδηλώσεων Publicis, όπως αναφέρει ένα πρώην στέλεχος, γνώστης εκ των έσω. H WPP για καιρό εποφθαλμιούσε αυτή την ανάθεση, η οποία καλύπτει τη διαμόρφωση του προγράμματος, την κατασκευή του σκηνικού, την εποπτεία των χώρων διαμονής, κλπ. Ωστόσο, αναφέρει ο Σερ Μάρτιν, «ποτέ δεν καταφέραμε να πλησιάσουμε αυτό το συμβόλαιο». Η αξία του συμβολαίου δεν αποκαλύπτεται. Ο πρώην γνώστης εκ των έσω αναφέρει ότι τα περιθώρια κέρδους κατά καιρούς υπερέβησαν το 30%. Η Publicis, από την πλευρά της, υποστηρίζει ότι τα περιθώρια καθαρού κέρδους δεν επιτρέπεται, σύμφωνα με το συμβόλαιο «να υπερβαίνουν ένα ταπεινό κατώφλι». Το τρέχον συμβόλαιο λήγει το 2022, όταν θα προκηρυχθεί νέος ανοιχτός διαγωνισμός, αναφέρουν πηγές από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ.

 

Πληρώνοντας για πεδίο δράσης

Τα χρήματα για όλα τα ανωτέρω προέρχονται σε μεγάλο βαθμό από τις ετήσιες εισφορές των «μελών», που πληρώνουν 25.000 ελβετικά φράγκα ετησίως και των τριών βαθμίδων των «εταίρων», που είναι κατά κύριο λόγο μεγάλες εταιρείες και αρχίζουν από 120.000 ελβετικά φράγκα. Για 600.000 ελβετικά φράγκα έκαστος, οι περίπου 120 «στρατηγικοί» εταίροι λαμβάνουν, μεταξύ άλλων προνομίων, έως πέντε εισιτήρια για το Νταβός και καλύτερες φωτογραφικές λήψεις στις θέσεις των πάνελ.

 

Τα μετρητά από τις εταιρείες δίνουν την ευκαιρία στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ να προσκαλεί δωρεάν ακαδημαϊκούς, ακτιβιστές και άλλους λιγότερο πλούσιους ανθρώπους στο Νταβός, όμως δέχεται κριτικές για έλλειψη ειλικρίνειας. Ο Μαρκ Μάλλοχ Μπράουν, πρώην Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ (και - για μικρό χρονικό διάστημα - του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ), αναφέρει ότι αυτό που το κάνει να χωλαίνει είναι η αγωνία να μην προσβληθούν οι επιχειρηματίες-εταίροι. «Υπάρχει η αντίληψη του καταλυτικού ρόλου του, όμως στην πραγματικότητα το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ χαρακτηρίζεται από μεγαλύτερη επιφυλακτικότητα από ότι ο ΟΗΕ», όταν πρόκειται για πολιτική μεταρρύθμιση. Όπως αναφέρουν πηγές από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, πλήθος πρωτοβουλιών του διακυβεύουν τα βραχυπρόθεσμα επιχειρηματικά συμφέροντα.

 

Ο κύριος Σβαμπ δέχεται επίσης επικρίσεις για το ότι «καλοπιάνει» τους πολιτικούς. Όταν ο κύριος Τραμπ ήρθε για πρώτη φορά στο Νταβός το 2018, ο οικοδεσπότης του επαίνεσε την ηγετική του «δύναμη». Δεδομένου ότι ο κύριος Σβαμπ επέδειξε ενδιαφέρον για την κλιματική αλλαγή, «θα σκεφτόταν κανείς ότι βρήκε έναν τρόπο να προσκαλέσει τον άνθρωπο που “πέταξε στα σκουπίδια” τη Συμφωνία των Παρισίων», ανέφερε ένα πρώην στέλεχος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ.

 

Ο κύριος Σβαμπ επιμένει ότι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ έχει βρει τη σωστή ισορροπία μεταξύ της φιλίας με τις ελίτ και «εκείνου που ανάβει φωτιές», ενώ πάντοτε ενθαρρύνει τις αντίθετες φωνές. Ο Ραλφ Νάντερ, ένας ακτιβιστής για τα δικαιώματα των καταναλωτών, απευθύνθηκε μέσω του Νταβός το 1976, ενώ το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ αύξησε τον αριθμό των προσκεκλημένων ΜΚΟ, έπειτα από το πρώτο μεγάλο κύμα διαμαρτυριών εναντίον της παγκοσμιοποίησης στις αρχές του 2000.

 

Μια άλλη ανησυχία αφορά το αντικείμενο που πραγματεύεται το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Χάρη στον διακαή πόθο να αποτελεί κάτι περισσότερο από τόπο συνάντησης, άρχισε να προωθεί τις δικές του πρωτοβουλίες καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, οι οποίες πλέον ανέρχονται σε περίπου 100. Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ αναφέρεται στην «τέταρτη βιομηχανική επανάσταση», την επίδραση της ψηφιοποίησης στην κοινωνία, εγκαινιάζοντας με περηφάνια τις εγκαταστάσεις του στο Σαν Φρανσίσκο. Ο κύριος Σβαμπ από καιρό ελπίζει να κερδίσει ένα βραβείο Νόμπελ για το έργο του με βάση αυτή την ιδέα, καθώς και για τον «καπιταλισμό των ενδιαφερομένων μερών», ώστε και αυτό να προστεθεί στις τιμές που του έχουν αποδοθεί μέχρι σήμερα, όπως του τίτλου του Ιππότη στη Μεγάλη Βρετανία, 17 τίτλων Διδάκτορος επί τιμή και αναρίθμητα εθνικά μετάλλια.

 

Ο κύριος Σβαμπ υποστηρίζει ότι οι περισσότερες από τις πρωτοβουλίες του υπήρξαν επιτυχείς. Ελάχιστες, ωστόσο, θεωρούνται καινοτομίες αιχμής. Ο Πέτερ Μπάκερ, πρόεδρος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Επιχειρηματικότητας για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη και πρώην επικεφαλής του ΤΝΤ, ενός ομίλου στον τομέα της εφοδιαστικής αλυσίδας (logistics), αναφέρει ότι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ δεν είναι ο χώρος όπου οι μεγάλες ιδέες γεννώνται, αλλά περισσότερο το μέρος όπου οι υπάρχουσες ιδέες γίνονται κυρίαρχο ρεύμα και ενισχύονται. Ένας ειδικός αποκαλεί ορισμένες από τις έρευνες του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ «εναλλακτικές σκέψεις». Από την άλλη, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ υποδεικνύει την Παγκόσμια Έκθεση για το Χάσμα μεταξύ των Φύλων ως ένα παράδειγμα ρηξικέλευθης έρευνας.

 

Ορισμένοι παλαιοί συνεργάτες ισχυρίζονται ότι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ αγωνιζόμενο να αποδείξει τη σχετικότητά του με το αντικείμενο, περιστασιακά υφάρπαξε τα εγχειρήματα άλλων ανθρώπων. Κάποιος που είχε μία ανάλογη εμπειρία, το κατηγορεί ότι «χρησιμοποιώντας τη δύναμή του να συγκεντρώνει ανθρώπους, εισέρχεται στον όμιλο και αναλαμβάνει τον έλεγχο» χωρίς τις απαραίτητες ικανότητες. Παραθέτει τον Όμιλο Υδάτινων Πόρων (Water Resources Group – WRG), ένα έργο που προωθήθηκε στο Νταβός για τη βελτίωση της διαχείρισης των υδάτων σε φτωχές περιοχές, το οποίο, όπως λέει, αποδυναμώθηκε, αφού ανέλαβε τον έλεγχο του το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ. Ορισμένες ΜΚΟ τώρα το σκέφτονται δύο φορές προτού να συνεργαστούν μαζί του.

 

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ απορρίπτει αυτόν τον χαρακτηρισμό, αναφέροντας ότι είχε προσκληθεί από τον WRG και ότι υπάρχει μία έκθεση του Χάρβαρντ του 2017 που περιγράφει τα παραπάνω ως case study συνεργασίας δημόσιου-ιδιωτικού τομέα. Όμως, μία πρόσφατη αλλαγή στρατηγικής θα μπορούσε να εξηγηθεί ως παραδοχή του γεγονότος ότι οι τρέχουσες πρωτοβουλίες δεν αποτελούν το πλεονέκτημά του. Εφεξής, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, αναφέρει ο κύριος Σβαμπ, θα εστιάσει στη σύνδεση των κενών μεταξύ των έργων άλλων ανθρώπων ή θα ενεργεί ως χρηματομεσίτης. Ο Ντομινίκ Γουόρεϊ από το Κέντρο Παγκόσμιων Δημόσιων Αγαθών του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ υποδεικνύει τα έργα στους τομείς της υγείας και του περιβάλλοντος, όπου αυτό έχει ήδη συμβεί. Αναφορικά με τη ρύπανση από τα πλαστικά, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ ευθυγράμμισε την Coca Cola και τη Nestlé με μία κρατική πρωτοβουλία που προωθείται από τη Μεγάλη Βρετανία και τον Καναδά.

 

Καθώς πλησιάζει μισός αιώνας από την ίδρυσή του, το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ αντιμετωπίζει τρεις προκλήσεις. Η ανταγωνιστικότητα αποτελεί την πρώτη πρόκληση. Κάποτε είχε λίγο πολύ την πρωτοκαθεδρία. Τώρα, πλέον, θα πρέπει να βιαστεί προκειμένου να κερδίσει την επιχειρηματική προσοχή σε σχέση με την αποδοχή που συγκεντρώνει ο αξιοθαύμαστος βραχίονας εκδηλώσεων των TED, Milken Institute και Bloomberg, που διοργανώνει το Φόρουμ για τη Νέα Οικονομία στην Κίνα. Με τον καιρό, θα μπορούσαν οι ανωτέρω να ανταγωνιστούν το Νταβός σε λάμψη.

 

Αναφορικά με τη δεύτερη πρόκληση, αυτή είναι ιδιαιτέρως πιθανή, εάν το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ θεωρηθεί απομεινάρι μιας αλλοτινής εποχής. Ο κύριος Σβαμπ υπογραμμίζει ότι το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ υπήρξε ένας πρώιμος πρωταθλητής του «καπιταλισμού των ενδιαφερομένων μερών», ο οποίος σημειώνει άνοδο. Αυτό ενδέχεται να ισχύει. Ωστόσο, στα μάτια πολλών ανθρώπων, το Νταβός αποτελεί την αποθέωση του παγκόσμιου καπιταλισμού, κάτι που βρίσκεται στον αντίποδα των ανωτέρω, αποτελώντας μειονέκτημα.

 

Έπειτα υπάρχει και αυτό που αποκαλείται από τα διευθυντικά στελέχη και τους στενούς φίλους του κυρίου Σβαμπ ως «κίνδυνος που απορρέει από τον άνθρωπο-κλειδί». Ο κύριος Σβαμπ είναι μαχητικός (αν και μελαγχολικός) και δεν δείχνει σημάδια απόσυρσης. Όμως, δεν είναι δυνατόν να συνεχίσει για πάντα. Κάποτε είπε: «Το Φόρουμ οικοδομήθηκε … γύρω από έναν άνθρωπο. Αυτό ενδεχομένως να αποτελέσει πρόβλημα.» Αρκετοί διευθύνοντες σύμβουλοι, προετοιμάζονταν να αναλάβουν τα ηνία, μέχρι που αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν ή που αποκλείστηκαν. Ο Ζοζέ Μαρία Φιγκιέρες, ένας πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κόστα Ρίκα, παραιτήθηκε από διευθύνων σύμβουλος του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ το 2004, αφού απέτυχε να αποκαλύψει τις χρεώσεις για την παροχή συμβουλευτικών υπηρεσιών. Ο κύριος Σβαμπ αναφέρει ότι υπάρχει ένα σχέδιο εκτάκτου ανάγκης, χωρίς να αποκαλύπτει περισσότερες λεπτομέρειες. Ορισμένοι εξακολουθούν να εικάζουν ότι ο υιός του, ο Ολιβιέ, ο οποίος είναι Επικεφαλής Επιχειρήσεων του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ, θα μπορούσε κάποτε να παίξει έναν πιο σημαντικό ρόλο. Ίσως να γίνει πιο δύσκολη η προσέλκυση των επικεφαλής των επιχειρήσεων και της πολιτικής, αφού ο καθηγητής «κρεμάσει τα σκι του», ακόμη και αν αφήσει πίσω του το καρνέ διευθύνσεων των πιο ισχυρών του κόσμου.