Θα γίνει της… Δεής

Δημοσιεύτηκε από economia 19/02/2020 0 Σχόλια Βιβλιοπαρουσίαση,

«Θα γίνει της… Δεής»

Ραφαήλ Μωυσής

Εκδόσεις ΚΑΠΟΝ, Αθήνα 2019, σελίδες 144, τιμή εκδότη:14,50 ευρώ

 

 

Μια συναρπαστική αφήγηση που αφορά τον Μεγάλο Ασθενή –όπως εξελίχθηκε διαχρονικά, για να φτάσει πλέον στο μη περαιτέρω…– της ελληνικής οικονομίας, ενώ είχε ξεκινήσει ως μοχλός ανασυγκρότησης και ύστερα ως εργαλείο ανάπτυξης τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες: τη ΔΕΗ. Την επιχειρεί –και πετυχαίνει μια προσέγγιση η οποία μπορεί και να λειτουργήσει ως συνολικό αφήγημα της μεταπολεμικής ελληνικής οικονομίας– ο Ραφαήλ Μωυσής. Ο οποίος βρέθηκε –από το ΜΙΤ και με ενδιάμεση στάση το Συμβούλιο Ενέργειας (επί Κωνσταντίνου Καραμανλή) ή το Συμβούλιο Εθνικής Ενεργειακής Στρατηγικής (επί Κώστα Καραμανλή) έως το ΙΟΒΕ– να παρακολουθεί στενά τον ενεργειακό τομέα της ελληνικής οικονομίας· και, πάντως, να έχει κουβαλήσει άμεσα την ευθύνη της ΔΕΗ ως Διοικητής.

 

Στην ανάλυση/αφήγημα του Ραφαήλ Μωυσή, που περιγράφει τη σταδιακή διάβρωσή της και τον πυρήνα των αδιεξόδων που χτίστηκαν, με τις αρχικές υψηλές τεχνικές και οργανωτικές φιλοδοξίες της μεταπολεμικής εκκίνησης, αλλά και τις μετέπειτα κλιμακωτές αδυναμίες μιας διαχείρισης με λογική δημοσίου τομέα, με εποχές σκανδάλων και κύκλους καταγγελιών, με τη Χούντα να επιχειρεί να ελέγξει, με τη συνδικαλιστική οργάνωση να μετεξελίσσεται σε κυριαρχία, ύστερα σε κλειστό σύστημα, με τους σχεδιασμούς επί χάρτου να οδηγούν σε αποτελέσματα αντιδιαμετρικά των ομολογημένων, με την αλήστου μνήμης κοινωνικοποίηση, με την πρόσφατη αναμέτρηση με τις νέες, ήπιες μορφές ενέργειας, τις ΑΠΕ και τα συναφή, δίνεται κάτι πολύ περισσότερο από μια επιχειρηματική εξιστόρηση. Όπως και με την κριτική στάση του απέναντι στις –έως και κοντόφθαλμες, φορές φορές– ευρωπαϊκές ρυθμιστικές παρεμβάσεις και τις τροϊκανές λύσεις, που δεν είναι καθόλου μα καθόλου βέβαιο ότι σε μια οικονομία της κλίμακας λειτουργίας και των ιδιαιτεροτήτων της ελληνικής δεν θα δημιουργήσουν πολύ περισσότερα προβλήματα απ’ όσα (υποτίθεται ότι) θα λύσουν.

 

Η επιλογή προσέγγισης του Ρ. Μωυσή δεν είναι διεκτραγωδητική, ούτε διδακτική, αν και ασχολείται με τις ευθύνες/τους υπευθύνους της κατάστασης που έχει δημιουργηθεί, ενώ δείχνει και προς κατευθύνσεις λύσεων. Αποτελεί πάντως μια πολλαπλή προσγείωση στο πώς –δανειζόμαστε τη διατύπωση από το Επίμετρο του Παναγή Βουρλούμη– η ΔΕΗ που «λειτουργεί ξύνοντας τον πάτο του βαρελιού, με την ανοχή των τραπεζών, με λογιστικά τρικ, με ενέσεις από το κράτος και ξεπουλήματα των πιο πολύτιμων στοιχείων ενεργητικού της», αν δεν αναλάβει ριζικές πρωτοβουλίες, «θα φθίνει μέχρι τελικής πτώσεως». Αν η αναδιοργάνωσή της γίνει σοβαρά, θα πάψει η κυβέρνηση να αναγκάζεται –εδώ η παραπομπή στην κατακλείδα του Ρ. Μωυσή– «να βάλει το χέρι στην τσέπη του καταναλωτή ή του φορολογημένου (διότι «ουδέτερες» αυξήσεις δεν υπάρχουν) […] χαροποιώντας τους υπόλοιπους [ενεργειακούς] παίκτες».

Αφήστε ένα σχόλιο