Πόσο βρίσκεται «στα Ευρωπαϊκά πράγματα» η Ελλάδα;

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 24/02/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Πάντα θα ανακαλύπτει και θα εφαρμόζει μεθόδους προσέλκυσης του διεθνούς, και πάντως του Ευρωπαϊκού ενδιαφέροντος η Ελλάδα. Ήδη, με προεξαγγελμένη την ιντερνετική ανάρτηση των λαθραία μαγνητοφωνημένων συνεδριάσεων του Eurogroup από τον Γιάνη (ένα «ν») Βαρουφάκη της διακεκαυμένης ζώνης του α΄ 6μήνου του 2015 – ειρωνεία της τύχης: θα γίνει αυτή η δημοσιοποίηση σε μια εποχή όπου το κατεξοχήν άτυπο (όθεν και η μη-τήρηση πρακτικών, κατά τον κανονισμό λειτουργίας του Συμβουλίου) όργανο της ΕΕ είναι εξαιρετικά πιθανό να μπει στο χρονοντούλαπο της θεσμικής ιστορίας, ακριβώς λόγω της δύναμης που έχει συγκεντρώσει! – έχουμε εξασφαλισμένη ζωηρή μηντιακή Ευρωδημοσιότητα. Ο Αγγλοσαξωνικός τουλάχιστον Τύπος λατρεύει «anything Varoufakis». τα λαϊκά αλλά και τα πιο κατεστημένα Γερμανικά έντυπα (από Bild έως FAZ) σκέφτονται πώς θα το πάνε.

 

Ευτυχώς, στην ίδια αυτή φάση, η εντελώς εξώκοσμη εικόνα μιας χώρας όταν αλληλοκατηγορούνται – παράλληλα! – ο νυν Πρωθυπουργός και ο αμέσως προηγούμενος για απόπειρα (τουλάχιστον) ανατροπής του πολιτεύματος/εσχάτη προδοσία επί το παραδοσιακότερον, με επαπειλούμενες ποινές ισοβίων, μας έχει εξασφαλίσει την αιδήμονα σιωπή. Μέχρι στιγμής, πάντως, η ακραία φύση αυτών των καταγγελιών, που σ’ εμάς τόσο συγκινεί και οδηγεί την δημόσια συζήτηση, δεν κατόρθωσε να συλλάβει την προσοχή των διεθνών μήντια – πάλι καλά!

 

Αυτά, όμως, αποτελούν συμφραζόμενα εκείνου που θέλουμε να επισημάνουμε. Και το οποίο είναι ότι στα αληθινά, στα κρίσιμα ζητήματα Ελληνικού ενδιαφέροντος αυτής της εποχής το Ευρωπαϊκό ενδιαφέρον – το αναζητήσαμε στις Βρυξέλλες, πρόσφατα – προκύπτει περιορισμένο. Επικίνδυνα περιορισμένο, και τούτο παρά τις εδώ διαβεβαιώσεις (στιγμές-στιγμές σε τόνους που θυμίζουν θριαμβικότητα δεκαετίας του ΄80, ή πάλι Ευρωκεντρικότητα δεκαετίας του΄90) ότι «τα θέματά μας», συγκεντρώνουν όλα τα φώτα.

 

Και όμως: στα αληθινά μεγάλα και δυνάμενα κάθε στιγμή να ξεφύγουν μέτωπα – δηλαδή τα ΕλληνοΤουρκικά και η χύτρα ταχύτητας που έχει φτάσει να αποτελεί η Ανατολική Μεσόγειος. δηλαδή το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό στην ανοιχτή κρίση που κάνει τον Χόρστ Ζέεχοφερ (υπουργό Εσωτερικών, δηλαδή κατεξοχήν αρμόδιο στην Γερμανία) να φοβάται επανάληψη του 2015-16, τον Ντάβιντ Σάσολι (Πρόεδρο του ΕυρωΚοινοβουλίου) να μιλά καταφρονητικά/εν παρόδω στο MEGA για τον πλωτό φράχτη στην Λέσβο («απλώς οι Κυβερνήσεις θέλουν να δείξουν στην κοινή γνώμη τους ότι παίρνουν κάποια μέτρα) – η ενσωμάτωση των Ελληνικών θέσεων είναι δυσάρεστα περιορισμένη. Η κατανόησή τους επίσης. Γνωρίζουμε ότι η επίσημη άποψη λέει το αντίθετο, αλλ’ αποκλείεται η Κυβέρνηση – και η Αξιωματική καθώς και η ελάσσων Αντιπολίτευση – να μην έχουν λάβει το μήνυμα από Ευρωβουλευτές, από φίλιους δημοσιογράφους, από Πρεσβείες και Αντιπροσωπείες: το ενδιαφέρον για την Ελληνική διάσταση των «Ευρωπαϊκών πραγμάτων», το πώς θα τοποθετηθεί η Ευρώπη στην υπόθεση της Λιβύης, ή τι θα γίνει (το συγκεκριμένο) αν ξεκινήσει νέο προσφυγικό ρεύμα, είναι μικρότερο όχι απλώς απ’ όσο νομίζουμε, αλλά και απ’ όσο χρειάζεται με δεδομένη την κρισιμότητα της περιόδου.

 

[Η ψυχρολουσία που είχε η Ελληνική αντιπροσωπεία στην πρόσφατη Κοινοβουλευτική Συνέλευση του ΝΑΤΟ – εντελώς άλλη υπόθεση, αλλ’ ενδεικτική – όπου σχεδόν δεν δόθηκε χώρος στα Ελληνικά έδρανα να αναφερθούν σε θέματα που εμπλέκουν την Τουρκία, θα όφειλε να λειτουργήσει γενικότερα αφυπνιστικά – ως eye opener μιας και γλώσσα εργασίας είναι τα Αγγλικά].

 

Λιγότερο κρίσιμο, αλλ’ ενδεχομένως με μεγαλύτερο βάθος, το θέμα των Ελληνικών διεκδικήσεων από τον Κοινοτικό Προϋπολογισμό – σε διάφορα επίπεδα: Διαρθρωτικά Ταμεία, Αγροτικό Ταμείο, πόροι για το Προσφυγικό, ήδη και Ταμείο Δίκαιης Μετάβασης σε απανθρακοποίηση – και τούτο παράλληλα με τις διαπραγματεύσεις για τα πρωτογενή πλεονάσματα στο Eurogroup. Εδώ, η ανακούφιση/θετική διαπίστωση ότι «η Ελλάδα ξεπέρασε την κρίση», άγαρμπα αξιοποιούμενη στις επάλληλες διαπραγματεύσεις σε περιβάλλον δημοσιονομικού συντηρητισμού, κινδυνεύει να οδηγήσει σε συμψηφισμούς.  Και, εν τέλει, σε απώλεια πόρων για την Ελλάδα. Χρειάζεται παντού διαπραγματευτική εγρήγορση.

 

Μαθημένοι όπως είμαστε να έχουμε κάπως λιγότερο από 3% του ΑΕΠ σε απολήψεις από τον Προϋπολογισμό της ΕΕ (μείον 0,7% του ΑΕΠ σε συνεισφορά), δεν θα ήταν ευχάριστη μια τέτοια εξέλιξη.

 

 

Αφήστε ένα σχόλιο