Το κύμα των απόκληρων της ιστορίας, ή : «Τι ποτέ εστίν άνθρωπος;»

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 03/03/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Οι ώρες φεύγουν γρήγορα, αυτή την φορά. Παρά την άρνηση της «Ευρώπης» να δείξει έγκαιρο και λειτουργικό ενδιαφέρον, τουλάχιστον τα διεθνή μήντια αποτύπωσαν το τι βρίσκεται σε εξέλιξη με διακηρυγμένη Τουρκική καθοδήγηση, στα Ελληνικά σύνορα. Όμως… προσοχή!

 

Τον πρώτο, τον κυρίαρχο επιφανειακά ρόλο θα παίξει η εικόνα. Τον παίζει ήδη: οι πρώτες ημέρες αφότου η Τουρκία επισήμως άνοιξε τα σύνορά της διευκολύνοντας (ή και εντελλόμενη) χιλιάδες προσφύγων και μεταναστών να πορευθούν «προς την Ευρώπη» δια της Ελλάδας, έδωσαν τις εικόνες των πούλμαν να φέρνουν με τις εκατοντάδες τους απόκληρους της ιστορίας στα σύνορα. ύστερα όμως την εικόνα των δακρυγόνων αποτροπής/φρούρησης στην ουδέτερη ζώνη στον Έβρο και του κυνηγητού από συνοριοφύλακες πέρα από τα επίσημα σημεία εισόδου.  Οι εικόνες των γυναικόπαιδων να τρέχουν πίσω, με τα χημικά στις Καστανιές (ήδη κίνηση προς Κήπους) παραπέμπουν στις εικόνες Ειδομένης πριν πέντε χρόνια – μόνο που εκεί τα αστυνομικά σκυλιά και τα δακρυγόνα ήταν κυρίως από τους «απέναντι» του φράχτη.  Μ’ αυτό το φόντο, η  τωρινή ανακοίνωση για άσκηση με πραγματικά «ευθυτενή προς Ανατολάς» πυρά σ’ όλη την γραμμή του Αιγαίου, προς τα πού δείχνει;

 

Πόσες μέρες μπροστά μας, για να δούμε τις ακόμη πιο επίφοβες εικόνες στα νησιά; Για την ώρα αστυνομικές δυνάμεις έχουν απομακρύνει από τις ακτές τις ΜΚΟ που (ατύπως) εξασφάλιζαν  την υποδοχή των βαρκών. πολύ πιο επικίνδυνα «κάποιοι» κάτοικοι απαγορεύουν σε βάρκες να πιάσουν στεριά. Ακόμη, «κάποιοι» ξυλοφόρτωσαν Γερμανό δημοσιογράφο και δημιούργησαν τέτοιο κλίμα ώστε ορισμένες ΜΚΟ να αποσύρουν προσωπικό τους από τα νησια.  Εν τω μεταξύ μέχρι στιγμής οι καιρικές συνθήκες δεν επιτρέπουν σημαντικά περάσματα: όμως άμα ο καιρός το επιτρέψει, πόσος χρόνος θα χρειαστεί μέχρι το νέο δόγμα (που είναι δόγμα σταθερής απώθησης, μην ξεγελιόμαστε επειδή… μάθαμε την ορολογία των push-backs) να δώσει έναν νέο μικρό Αϊλάν, ένα ανθρώπινο «ατύχημα» - θύμα;

 

 [Όποιος σπεύσει να πει – εκ πρώτης όψεως σωστά – ότι η πολιτική σε στιγμές κρίσεως δεν γίνεται με τον φόβο της εικόνας, όποιος ακόμη περισσότερο χρησιμοποιήσει την έκφραση «δεν γίνεται να μην σπάσεις αυγά», ας θυμηθεί την νωπή, ακραίας καταστροφικότητας εικόνα που έδωσε η λάθος σχεδιασμένη, ακόμη πιο λάθος εκτελεσμένη αποστολή των ΜΑΤ σε Λέσβο-Χίο «για τα κλειστά κέντρα». Και την ίδια την έννοια της τάξεως εξευτέλισε, και το κύρος της Κυβέρνησης το ξήλωσε με την προτροπάδην απόσυρση].

 

Τον δεύτερο, διόλου ασήμαντο ρόλο ήδη τον παίζουν οι εσωτερικές ισορροπίες στο πολιτικό μας σύστημα. Στο εσωτερικό τής – ούτως ή άλλως – «τρικομματικής» στην δομή της Κυβέρνησης, ταχύτατα το πάνω χέρι αποκτά η μνήμη των ημερών (και του ύφους) Σαμαρά που ήδη πήρε πάνω του ο Άδωνις Γεωργιάδης: άνθισαν ήδη οι μνήμες των ημερών όπου εγκαταστάθηκε  η έννοια (και η πρακτική) του φράχτη στον Έβρο – κι ας καλύπτει μικρό μόνον μέρος της μεθοριακής γραμμής –, παραδίπλα θα έχουμε την αναφορά στα τζαρτζαρίσματα ή τους παφλασμούς αποτροπής άφιξης  των βαρκών στα νησιά. Ενώ στην αντιπαράθεση με ΣΥΡΙΖΑ, πόσο θα αργήσει η «αξιοποίηση» της μνήμης Τασίας/του «λιάζονται και εξαφανίζονται»; Από δε τον ίδιο τον ΣΥΡΙΖΑ, πόσο μακριά θα τον πάει η μίζερη επισήμανση ότι «η Κυβέρνηση ήταν απροετοίμαστη» και η χαλαρή διακήρυξη αρχών ανθρωπισμού, την στιγμή που έχουμε περάσει σε φάση διαχείρισης απειλής και φόβου;

 

[Εδώ, στον χώρο του φόβου, ας μην χαθεί από τα μάτια η εξαιρετικά επικίνδυνη επιλογή να μπει στην ίδια γραμμή το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό, που εκρήγνυται μπροστά στα μάτια μας, με την βιωμένη από την κοινή γνώμη απειλή της επιδημίας του κορωνοϊού: από την ευγενή Ιταλία όλα τα μέχρι στιγμής κρούσματα, αναφορές όμως στην απειλή εισαγωγής του ιού – και του φόβου – από Ιράν και Αφγανιστάν].

 

Όμως το τρίτο επίπεδο μπορεί να αποδειχθεί το πιο απειλητικό – κι ας μην έχει αναφορά στην πολιτική των συναισθημάτων. Αναφερόμαστε στις ευθέως διεθνοπολιτικές επιλογές, που γίνονται εν θερμώ και υπό πίεση (άρα είναι κατανοητές…), πλην όμως άπαξ και «γράψουν» δεν ξεγράφουν! Είδαμε ήδη μια: το βέτο – δηλαδή βέτο δεν είναι, απλώς αρέσει στην πολιτική τάξη η αίσθηση ισχύος που αποπνέει η λέξη! – ή μάλλον η άρνηση της Ελλάδας, σε μεσαίο επίπεδο, να προσέλθει στην επιθυμία των ισχυρών του ΝΑΤΟ (και των ΑνατολικοΕυρωπαίων οι οποίοι ενθουσιωδώς προστρέχουν) να διακηρύξουν στήριξη προς Τουρκία στο Ιντλίμπ, ώστε να στηριχθεί αντίθεση με Ρωσία. Πόσο θα κρατήσει ως στάση; Πόσο είχε προαναγγελθεί/εξηγηθεί; Τι λογής διαχείρισή της έχουμε, όσο τρέχουν οι ημέρες; (Μνήμες Κωνσταντίνου Καραμανλή και απόσυρσης από το στρατιωτικό σκέλος. μνήμες Ανδρέα Παπανδρέου και πολιτικής των αστερίσκων).

 

Είχαμε επίσης ακούσει ότι ο Πρωθυπουργός ανακοίνωσε στους ηγέτες της ΕΕ την απόφαση της Ελλάδας να κλείσει τα σύνορα – με επίκληση, λέει, και της επιδημίας κορωνοϊού. Σκεφτήκαμε, διεξοδικά, τι θα σημάνει αυτός ο χειρισμός στην άλλη άκρια/Σένγκεν; Για μια τουριστική (λέμε τώρα…) χώρα;  Τελικά, δε, θα έχουμε ή δεν θα έχουμε έκτακτη Κορυφή της ΕΕ για το θέμα; «Ωρίμασε» για την Ευρώπη; Μας αρκεί η επίσκεψη Σάρλ Μισέλ στον Έβρο, έστω και ενισχυμένη με Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν και Νταβίντ Σασόλι;

 

Πάντως, όσοι σημείωσαν ότι από τα μέτρα που αποφασίστηκαν στο ΚΥΣΕΑ το πιο λειτουργικό είναι η αναστολή των αιτημάτων ασύλου και η επίκληση του άρθρου 78 παρα 3 της Συνθήκης ΕΕ, ας διαβάσουν λίγο τι ΟΝΤΩΣ λέει το 78 παρα 3: «Μετά από αίτημα Κράτους-μέλους που αντιμετωπίζει επείγουσα κατάσταση λόγω αιφνίδιας εισροής υπηκόων τρίτων χωρών, το Συμβούλιο ΕΕ ΜΠΟΡΕΙ να εκδίδει, ΜΕΤΑ από πρόταση της Επιτροπής, προσωρινά μέτρα υπέρ του εν λόγω Κράτους μέλους». Συγκρίνετε με την μονομερή απόφαση π.χ. να καταβρέχονται με το σουρρεαλιστικό μπλε υγρό στα σύνορα όσοι προσπαθούν να περάσουν ζητώντας άσυλο, ως μονομερές μέτρο αποκλεισμού του ασύλου (σωστότερα: του δικαιώματος για υποβολή αίτησης για άσυλο) σε παρανόμως εισερχομένους…

 

Και το τελευταίο/last but not least: ανακινήθηκε/θα ανακινηθεί θέμα καταγγελίας από την Ελλάδα της Σύμβασης της Γενεύης (1951) για το Καθεστώς των Προσφύγων, με τις υποχρεώσεις συμπεριφοράς προς τους αιτούντες άσυλο που αυτή επιβάλλει; Ή μάλλον του Πρωτοκόλλου (1967) που έβγαλε από την μέση τον «γεωγραφικό περιορισμό» (η Σύμβαση του 1951 προοριζόταν για Ευρωπαίους εξ Ανατολών πρόσφυγες), με τα 146 διεθνώς συμβαλλόμενα Κράτη; [Όποιος σπεύσει τώρα να επαναφέρει την τόσο δημοφιλή διάκριση προσφύγων από Συρία/μεταναστών από Κονγκό, ας μην δυσαρεστηθεί όταν ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν «φροντίσει» να έχουμε αύριο φρέσκιες αφίξεις προσφυγότατων πληθυσμών από Ιντλιμπ – απευθείας].

 

Αφήστε ένα σχόλιο