Ισχυρά μηνύματα αναζητούν παραλήπτη

Δημοσιεύτηκε από Antonis D. Papagiannidis 04/03/2020 0 Σχόλια Economia Blog,

Πρώτα, η σαφής και ανεπιφύλακτη παραδοχή. Ήταν ισχυρό και πολλαπλά αξιοσημείωτο το μήνυμα που επιδιώχθηκε να δοθεί με την από κοινού παρουσία της ηγεσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης – του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, της Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου – και του Έλληνα Πρωθυπουργό στην μεθόριο, στον Έβρο. Το «τα Ελληνικά σύνορα είναι Ευρωπαϊκά σύνορα» του Σαρλ Μισέλ και η παραδοχή του ότι «αυτό που κάνετε είναι κρίσιμης σημασίας για την ΕΕ» είναι κάτι που δεν είχε ακουστεί σαφώς – loud and clear – έως τώρα. Η επανάληψη του «τα Ελληνικά σύνορα είναι και Ευρωπαϊκά σύνορα» της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, μαζί και με το «οι Ελληνικές ανησυχίες είναι δικές μας ανησυχίες», είναι αντίστοιχα σημαντικό… Καθώς και το «όσοι προσπαθούν να δοκιμάσουν την ενότητα της Ευρώπης, θα διαψευσθούν». (Πολύ περισσότερο από την αναφορά στην πρόσθετη χρηματοδότησης 700 εκατ. ευρώ για το Προσφυγικό).

 

Αλλά και του Ντάβιν Σασόλι η έκφραση «ευχαριστιών στην Ελλάδα, στους Έλληνες πολίτες και σε όλους όσοι προσπάθησαν και προσπαθούν να προστατεύσουν ανθρώπους», παράλληλα και με το αίτημα «να πούμε στην Τουρκία ότι θέλουμε να συνδιαλλαγούμε, να συζητήσουμε, αλλά θα πρέπει να σεβαστεί τις συμφωνίες» δεν είναι αμελητέα υπόθεση.

 

Προπαντός, όμως, οι ηγέτες της ΕΕ άκουσαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη στις πλέον σαφείς τοποθετήσεις απέναντι στην Τουρκική συμπεριφορά. Άκουσαν δηλαδή τις θέσεις περί «ασύμμετρης απειλής στα ανατολικά σύνορα της Ελλάδας, που είναι και σύνορα της Ευρώπης». τις εκτιμήσεις περί εδαφικής απειλής. ακόμη-ακόμη τον χαρακτηρισμό της Τουρκίας ως «επίσημου διακινητή μεταναστών». Άκουσαν, αναντίρρητα.

 

Καλά έως εδώ! Αφήνουμε, τώρα, κατά μέρος το ότι όλες οι διαβεβαιώσεις περί Ελληνικών συνόρων που είναι και Ευρωπαϊκά, διαβεβαιώσεις που αποτελούν ex post δικαίωση όσων – από εποχής Κώστα Σημίτη μέχρι, τώρα τελευταία, επί τοποθετήσεων Προκόπη Παυλόπουλου – σε μια τέτοια προσέγγιση στηρίζουν την προσδοκία προστασίας της χώρας μέσα από την Ευρωπαϊκή της ένταξη. Την αφήνουμε κατά μέρος γιατί τα σύνορα, πέραν της βαριάς συμβολικής λειτουργίας τους, ρόλο ουσίας παίζουν όταν φυλάσσονται – αποτελεσματικά.  Μηχανισμοί όπως της Frontex ή των Νατοϊκών περιπολιών (οι τελευταίες δεν ακούστηκαν σ’ αυτήν την στροφή των πραγμάτων: αναμενόμενο…) σε φύλαξη συνόρων δεν οδηγούν, μια διεθνή παρακολούθηση απλώς εξασφαλίζουν. Και οι προτάσεις/υποσχέσεις π.χ. του Σεμπάστιαν Κουρτς για επικουρία επί του εδάφους - όπως όταν στήθηκε ο φράχτης που έκλεισε τον «Βαλκανικό Διάδρομο» σε Ειδομένη/Γευγελή, θυμηθείτε – δεν είναι καθόλου βέβαιο ότι ευχαρίστησε επί της ουσίας την Αθήνα: καλό να προσέχεις τους φίλους και συμμάχους σου, η δε Αυστρία είναι όσο πιο κοντά στην νοοτροπία Βίζεγκραντ γίνεται…

 

Το βασικό ζητούμενο, όμως, τώρα που το Chinook της Ευρωπαϊκής ηγεσίας προσγειώθηκε και η εικόνα έσβησε είναι άλλο: τα ισχυρά μηνύματα να βρουν παραλήπτη. να αποκτήσουν κοινό-στόχο. Είναι στόχος των μηνυμάτων η Άγκυρα; Θα δούμε τις απολύτως επόμενες ημέρες αν (και κατά πόσο) θα γίνουν ακουστά. αν θα επηρεάσουν συμπεριφορές, στο άμεσο μάλιστα μέλλον.

 

Είναι στόχος των μηνυμάτων η Ελληνική κοινή γνώμη; Θα δούμε πόσο αληθινά θα καθησυχασθεί. πόσο θα συμβάλουν οι εν λόγω δηλώσεις στο να υπάρξει μια αίσθηση ενιαίας αντιμετώπισης των καταστάσεων που βρίσκονται μπροστά μας – πάλι το αύριο θα κρίνει τα πράγματα.

 

Είναι στόχος οι Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες; (Η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν μας ήρθε από το υπουργείο Αμύνης της Γερμανίας, ας πούμε. Ο Σαρλ Μισέλ ανήκει στον πραγματικό «Ευρωπαϊκό πυρήνα»). Εδώ τα πράγματα θα είναι αληθινά κρίσιμα – γιατί η στήριξη των βασικών πρωτευουσών θα επικαθορίσει την συνέχεια.

 

Είναι στόχος το διεθνές σύστημα – ας πούμε η Ουάσιγκτον, που προβαίνει σε υποστηρικτικές δηλώσεις αλλά από πίεση προς Άγκυρα λίγα πράγματα; Ας πούμε η Μόσχα που, σ’ αυτήν την φάση, κρατά καίριο κλειδί έναντι του Ερντογάν; Κι εδώ οι επόμενες εβδομάδες θα δείξουν αν η έννοια «η Ευρώπη μίλησε» έχει αληθινό βάρος.

 

Και το τελευταίο: ήταν στόχος η διεθνής κοινή γνώμη: Εδώ, όντως, το κλίμα απέναντι στην Ελλάδα «διόρθωσε» αισθητά σε βασικά όργανα διαμόρφωσης της κοινής γνώμης. Θα δούμε πόσο σταθερά, για πόσο και μέχρι πού – σκεφτόμαστε ιδίως το άμεσο μέλλον στα νησιά.

 

Κατά τα άλλα, αναμείνατε την Τετραμερή για την Συρία και τι θα αποδώσει (μετά και την συνάντηση Ερντογάν-Πούτιν) στο Ιντλίμπ, δηλαδή στις πιέσεις επί της Τουρκίας. Αναμείνατε και τον επανασχεδιασμό της Κοινής Δήλωσης ΕΕ-Τουρκίας. Α, ναι, υπάρχει και η Διαδικασία του Βερολίνου για το άλλο μέτωπο που μας καίει: θαλάσσιες ζώνες βάσει της συμφωνίας Τουρκίας-Λιβύης. Πού και πώς και πόσο θα γίνει «δεκτή» η Ελλάδα μετά την επίσκεψη των Ευρωπαίων ηγετών και τις διακηρύξεις τους; Η Ελλάδα άμεσα. τα συμφέροντά της έμμεσα, τουλάχιστον.

 

Αφήστε ένα σχόλιο