Νέοι ορίζοντες

Δημοσιεύτηκε από economia 05/03/2020 0 Σχόλια άρθρα,

Οικονομική Επιθεώρηση, Mάρτιος 2020, τ. 992

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΚΔΟΤΡΙΑ της Αλεξάνδρας Κ. Βοβολίνη

 

 

 

 

 

Αγαπητοί μου αναγνώστες,

 

 

Νέους ορίζοντες ανοίγουν τα θέματα που περιλαμβάνει το τεύχος που κρατάτε στα χέρια σας. Σε συνέχεια των αφιερωμάτων μας στην κλιματική αλλαγή και στο καυτό θέμα της μετανάστευσης, κεντρικό μας θέμα σήμερα είναι η γαλάζια ανάπτυξη: οι δυνατότητες που παρέχει ο μεγάλος κόσμος των θαλασσών για την επιδίωξη νέων δραστηριοτήτων, όμως με βάση την επίδειξη της απαραίτητης ευαισθησίας στην περιβαλλοντική διάσταση.
 

 

Ένας νέος πλουτοπαραγωγικός κόσμος που βρίσκεται στο υγρό στοιχείο του πλανήτη μας δίνει νέες ευκαιρίες για ανάπτυξη. Υπό την προϋπόθεση ότι από εδώ και πέρα θα επικρατήσουν κανόνες για τη βιωσιμότητα και όχι άναρχη εκμετάλλευση και αυτού του πλούτου.
 

 

Στον πάντα ευαίσθητο και επίκαιρο τομέα της παιδείας, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι αιρετικές –για το ελληνικό εκπαιδευτικό κατεστημένο– απόψεις του Νίκολας Νεγκροπόντε, του δημιουργού του περίφημου Media Lab στο MIT της Βοστόνης (σελ. 48). Ακόμη, καίριες είναι οι επισημάνσεις του ερευνητή και διαδόχου του Νεγκροπόντε στο Media Lab Μιχάλη Μπλέτσα, που επισημαίνει οπισθοχωρήσεις και καθυστερήσεις στη ζητούμενη συναινετική, διακομματική προσέγγιση βελτίωσης στον χώρο της παιδείας, ενώ παράδειγμα εντατικής και σχεδιασμένης εξωστρέφειας δίνει σε δύσκολους για τη Βρετανία καιρούς, κάτω από τη σκιά του Brexit, η διευθύντρια του London School of Economics Μινούς Σαφίκ (σελ. 52), τονίζοντας την αναγκαιότητα διεθνών συνεργασιών μεταξύ των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων.
 

 

Εδώ, στη χώρα μας, μετά από ένα σύντομο διάλειμμα όπου έπνευσε άνεμος νέων ελπίδων με την αλλαγή της κυβέρνησης το προηγούμενο καλοκαίρι, επανέρχεται στα περισσότερα επίπεδα του δημόσιου βίου μια κοντόφθαλμη μικροπολιτική. Ανακολουθία λόγων και έργων, πολιτικές σκοπιμότητες, εξαιρέσεις επί εξαιρέσεων με διάφορες δικαιολογίες προστασίας επιμέρους ομάδων, κυρίως όμως απουσία γνήσιου διαλόγου. Δέσμιοι του παρελθόντος, βρισκόμαστε και πάλι αντιμέτωποι με την πνιγηρή καθημερινότητα χωρίς καν αναζήτηση πειστικής προοπτικής. 

 

 

Και όμως, δεν έχουμε αυτή την πολυτέλεια: το προσφυγικό-μεταναστευτικό είναι μια βόμβα που από βραδυφλεγής ήδη εξελίσσεται σε εξαιρετικά επικίνδυνη πραγματικότητα. Κοινωνικοί αυτοματισμοί αναδύονται, οι κάτοικοι των νησιών αισθάνονται εγκαταλελειμμένοι, οι τοπικές εξουσίες εντείνουν το πρόβλημα, οι παλιές διαβεβαιώσεις για «λύσεις» χάνονται στην πράξη. Και η Ευρώπη, για την ώρα, αποστασιοποιείται ή μένει σε γενικές προθέσεις.
 

 

Στο μέτωπο της οικονομίας, μια σειρά από ευνοϊκές ενδείξεις συνοδεύονται από μιαν υπερβολική ρητορική, ενώ το νέο ασφαλιστικό Βρούτση θα χρειαστεί καιρός για να ωριμάσει και να δείξει τι θα δώσει. Στο μέτωπο των επενδύσεων, αν εξαιρέσει κανείς τη συνεχιζόμενη δραστηριότητα στον ξενοδοχειακό τομέα και κάποιες προοπτικές στον ενεργειακό (οι δεύτερες, όμως, χρειάζονται χρόνο για να ωριμάσουν), οι συνεχείς αναφορές σε προσδοκίες παραμένουν σ’ αυτό: στις προσδοκίες.
 

 

Στην Ευρώπη, που ούτως ή άλλως για μας αποτελεί τον καθοριστικό εταίρο, οι τρεις βασικές οικονομίες (Γερμανίας, Γαλλίας, Ιταλίας) έχουν σκοντάψει, ενώ κανείς δεν παίρνει το ρίσκο να στοιχηματίσει ότι το Brexit έχει εξαντλήσει τη δική του αρνητική επίδραση.
 

 

Και, πάνω σ’ όλα αυτά τα διαταρακτικά φαινόμενα, μας προέκυψε και η ατυχία του κορονοϊού Covid-19, που με εκκίνηση στην Κίνα ήδη δημιουργεί κύματα ανησυχίας και στην Ευρώπη. Για μια ανοιχτή χώρα, με κινητικό πληθυσμό όπως η Ελλάδα και με μεγάλο τον ρόλο του τουριστικού τομέα στην οικονομία της, εικόνες όπως του παγώματος της Κίνας, των κρουαζιερόπλοιων σε καραντίνα και των άδειων ραφιών στην Ιταλία δεν είναι ευχάριστες.
 

 

Γενικότερα, αυτό που προέχει σήμερα είναι να βρεθούν συναινετικές, μόνιμες λύσεις στα μεγάλα ζητήματα, μακριά από πελατειακές σκοπιμότητες.

 

Αφήστε ένα σχόλιο